Roopa Farooki

Klein geluk

 

De Pakistaanse Zaki heeft een buurtwinkel in een oude wijk in Londen. Daarvoor woonde hij drie jaar in Parijs, waar hij met zijn grote liefde heen gevlucht was omdat zijn vader tegen een huwelijk met haar was. Als zij overlijdt biedt zijn vader hem de winkel in Londen aan. Zaki moet wel, hij heeft een zoontje en hij heeft geen inkomsten. Na de dood van zijn vrouw heeft hij overal maling aan. Hij is een charmeur en heeft vele relaties, hij zegt alles wat in hem op komt en leeft het leven zoals het zich voordoet. De buurtwinkel is een noodzakelijk iets en meer niet. Deze winkel vormt later het centrale punt voor Lucky, zijn kleinzoon, en Delphine, zijn schoondochter.
Delphine heeft een relatie met Zaki gehad en ze aanbad de man maar ze wilde meer. Ze wilde zekerheid en een rijke man en die vond ze in de zoon van Zaki, Jinan. Hij is precies het tegenovergestelde van Zaki. Hij is kalm, rustig, liefdevol en voorspelbaar. Na de komst van hun zoon Lucky stort Delphine zich op het moederschap. Maar kinderen worden groot en moeder wordt minder belangrijk in het leven van Lucky. Bovendien is hij verliefd op Portia, het meisje dat in de winkel van Zaki werkt.
Delphine heeft alles bereikt wat ze wilde, haar vriendinnen zijn jaloers op haar leven en vooral op Jinan, die alles voor Delphine over heeft. Maar Delphine verveelt zich enorm en verlangt terug naar de spannende tijden van vroeger. Ze zoekt Zaki steeds vaker op en uiteindelijk krijgen ze weer een relatie.
Ondertussen droomt Lucky van een voetbalcarrière met als ultiem doel, het winnende doelpunt maken voor het nationale Engelse voetbalteam. Daarnaast droomt hij van Portia en gelukkig ziet zij hem ook zitten. Maar de beelschone Portia is veel scherper van geest en bijdehanter dan Lucky.

 

Het verhaal begint mooi, in Pakistan, met de verliefde Zaki die zijn zinnen heeft gezet op Nadya. De sfeer is bijzonder en warm weergegeven.
Ook de 14-jarige Lucky is met al zijn slungelige onbeholpenheid hartveroverend en je kan je zelfs verplaatsen in de verwende Delphine. Maar hoe verder het verhaal gaat hoe minder het wordt. Delphine zucht maar vanwege haar rimpels en hoe erg het is dat Lucky niet meer haar kleine knuffeljongen is en hoe saai Jinan is. Zaki reageert daar steeds erg direct, realistisch en cynisch op, wat voor het verhaal overigens prima is anders zou het erg droge, eenzijdige kost worden.

 

Het hele boek draait om het waarmaken van dromen, maar wat als de droom inderdaad uitgekomen is? Moet je dan weer een nieuwe droom creëren?
Jammer dat het verhaal aan het eind afgeraffeld wordt. Het begon zo prettig, alle ingredriënten voor een goed boek waren aanwezig, maar helaas wist de schrijfster de mooie sfeer niet vast te houden. Het verhaal verzandt, naar mijn mening, in verheven gedachten die onecht aan doen. Het wordt allemaal wat zoet.
Toch zal het voor velen een lekker 'tussendoorboek' zijn, het leest makkelijk weg en Zaki is wel erg vermakelijk.

 

ISBN 9789032511357 Paperback, 333 pagina's, uitgeverij De Kern oktober 2008
Vertaald door Anna Livestro

© Dettie, november 2008

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Zoals ik het zie
Roopa Farooki 



‘‘Je bent een goeie jongen,’ had Asifs moeder tegen hem gezegd voor ze doodging. Het waren bijna haar laatste woorden, die ze losjes uitsprak vlak voor ze hem vroeg om eens te kijken waar de dokter was, omdat dat onprettige bandgevoel rond haar borst weer kwam opzetten. Asif liet haar achter bij de zuster, en toen hij terugkwam was ze er niet meer.’ Ze was pas begin veertig; Asifs vader was vele jaren geleden omgekomen bij een vredesmissie. Asif moet na het overlijden van zijn moeder stoppen met zijn studie in Cambridge en hij moet weer terug naar het ouderlijk huis om te gaan zorgen voor zijn jongere zus Yasmin. Zijn andere, een jaar jongere zus Lila, gaat daarentegen het huis uit om op kamers te gaan wonen.


Yasmin is geen normaal meisje. De specialisten zeggen dat zij geen empathie heeft; dat betekent - in de woorden van Yasmin - dat zij niet weet wat andere mensen denken of voelen. Haar eigen hersenen zijn altijd druk met iets en daar heeft zij haar aandacht bij nodig. Zij concentreert zich op de binnenwereld in plaats van de buitenwereld. Yasmin heeft het syndroom van Asperger. Ze beschikt over een fenomenaal geheugen, ze kan én snel lezen én alles onthouden wat ze leest; verder is zij heel goed in talen, maar zij kan niet omgaan met emoties.
Samenleven met Yasmin in één huis betekent voor Asif dat hij voortdurend alert moet zijn op haar neuroses: zij ontbijten bijvoorbeeld met alleen gele dingen op tafel, hij moet koffiedrinken in de tijd dat Yasmin naar toilet gaat. Het is leven in een strakke structuur en met duidelijke regels.


De hoofdstukken in ‘Zoals ik het zie’ hebben afwisselend Asif, Lila en Yasmin als hoofdpersonage. In het begin van het boek zijn Asif 23, Lila 22 en Yasmin 19 jaar. Het verhaal wordt chronologisch verteld met flashbacks uit hun jeugd.


Ook Lila heeft de nodige problemen. Zij heeft door eczeem veel jeuk, schilfers, barsten en verdikkingen in haar huid. Zij schrobt haar huid elke morgen en gebruikt vervolgens een dikke laag make-up. Bij spanning snijdt ze met een scherp mes sneetjes in haar lichaam. Nadat Lila het huis heeft verlaten stort ze zich van de ene relatie in de andere en heeft ze het ene baantje na de andere.
Het leventje van Lila wordt abrupt verstoord wanneer ze in contact komt met Henry. Deze laatste wil een documentaire maken over het syndroom van Asperger; met o.a. Yasmin. Henry wil in zijn documentaire laten zien hoe mensen met een aan autisme verwante aandoening de wereld ervaren, hoe deze mensen op een prettige manier kunnen communiceren en hoe ze een zo normaal mogelijk leven kunnen leiden. Maar Lila voelt er niets voor om hieraan mee te werken. Ze zit nog vol boosheid over het feit dat door de komst van Yasmin een eind kwam aan het normale gezin dat haar ouders, Asif en zij vroeger vormden. Lila komt naar haar gevoel na Yasmins geboorte aandacht te kort. Ondanks haar negatieve reactie blijft Henri contact zoeken met Lila.


Asif voelt zich niet alleen verantwoordelijk voor Yasmin, hij maakt zich ook zorgen over Lila. Daarnaast heeft Asif het niet makkelijk op zijn werk. Hij werkt veel met universitair geschoolde collega’s en moet vaak rotklussen opknappen voor die collega’s. Hij voelt zich vaak minderwaardig ten opzichte van hen.


Schrijfster Roopa Farooki heeft zich duidelijk verdiept in het syndroom van Asperger en aanverwante stoornissen, en door de keuze van haar vertelperspectief – in de hoofdstukken die vanuit Yasmin verteld worden -, krijgt de lezer een beeld van hoe iemand die het Asperger syndroom heeft zou kunnen denken: ‘Mijn naam is Yasmin Murphy, en als ik in paniek raak door iets zoals Verandering, zelfs een verwachte verandering waar ik me op heb voorbereid, dan put ik troost uit herhaling. Mijn naam is Yasmin Murphy, en als in paniek raak door iets zoals Verandering, zelfs een verwachte verandering waar ik me op heb voorbereid, dan put ik troost uit herhaling. Want herhaling is tegenovergestelde van verandering.’ Farooki probeert met deze vertelstem de complexiteit van haar personage Yasmin over te brengen, maar helaas is zij daar niet overal in geslaagd.


De verhaalgegevens in ‘Zoals ik het zie’: opgroeien met een zus met het syndroom van Asperger, op jonge leeftijd wees worden en vervolgens de zorg op je nemen van een jongere gehandicapte zus, de kracht van familierelaties, je schamen voor je uiterlijk vanwege eczeem, je niet durven binden in relaties, de zoektocht in het leven naar geluk, zijn boeiend. Het verhaal wordt met de nodige humor verteld en leest makkelijk, maar in de uitwerking blijft de roman oppervlakkig. Liefhebbers van een feel good roman zullen het verhaal met veel plezier lezen, lezers die een serieuze uitwerking verwachten op grond van deze verhaalgegevens, zullen de roman aan het eind wellicht enigszins teleurgesteld dichtklappen.


‘Zoals ik het zie’ is de derde roman van de in Pakistan geboren, maar in Engeland opgegroeide schrijfster Roopa Farooki. De roman is een van de twintig boeken die dit jaar een plek veroverd hebben op de longlist van de Orange Prize for Fiction 2010, een Britse literatuurprijs die jaarlijks toegekend wordt aan een Engelstalige roman van een vrouwelijke auteur, ongeacht haar nationaliteit. Helaas voor Roopa Farooki is de prijs toegekend aan Barbara Kingsolver met haar roman The lacuna.


ISBN 9789032512163 Paperback 300 pagina's | Kern De | september 2010

© Jeannette, 5 november 2010

Lees de reacties op het forum, klik HIER