Nieuwe jeugdboekrecensies t/m 5 jaar

Samen zijn we thuis
illustraties: Chris Sasaki
tekst: Stephanie Parsley Ledyard


Bij het openslaan van het boek komen we gelijk terecht in een gezellige straat met winkeltjes. Op de volgende pagina loopt de straat nog door. We zien buurvrouwen vanuit hun raam met elkaar kletsen, poezen die lekker in de vensterbanken liggen, een hond bewaakt zijn huis, mensen van allerlei afmetingen en kleur lopen er rond, duiven pikken wat graantjes en in één huis in die straat woont een meisje...

Zij is dus lekker thuis, maar wat is thuis eigenlijk?
We lezen dat thuis bijvoorbeeld het kleedje in de gang is en de mand voor onze schoenen.
Thuis is je eigen bed.
Thuis is waar je met je ogen dicht de weg weet.
Thuis is een knuffel krijgen als je er weer bent.
Thuis is aan tafel eten met de mensen waar je van houdt, enz.


Maar hoe is het als je gaat verhuizen?
Dat overkomt het meisje. Het is leuk en niet leuk. Het vertrouwde thuis laat ze achter, het nieuwe moet nog komen.
Maar hangt thuis zijn af van het huis? Of van de mensen?
Daar is dit boekje heel duidelijk over.


Mooi verhaal dat je even na laat denken wat thuis eigenlijk is en wat het voor je betekent. Je kunt hierover met kinderen een leuk gesprek beginnen, wat vinden zij echt bij hun thuis horen? En wat zouden zij ervan vinden als ze ergens anders gingen wonen? In een nieuwe straat, een nieuw huis. Is dat dan ook thuis? Of (nog) niet? Praatstof genoeg!

De modern aandoende afbeeldingen hebben mooie diepe kleuren en geven vanzelf al een thuisgevoel. Het verhaal is optimistisch en helder. De zinnen zijn kort en in duidelijke letters afgedrukt.
Al met al, een fijn en hartverwarmend boek.


ISBN 9789025773427 | Hardcover | 40 pagina's | NUR 273 | Uitgeverij Gottmer | november 2020
Afmeting 24,5 x 24,5 cm | Vertaald door Jaap Robben  | leeftijd 3+

© Dettie, 2 december 2020

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Sinterklaas-
liedjes

Mark Janssen


Jongens, heb je 't al vernomen?
Tiralalali, tiralalala.
Sinterklaas is aangekomen,
tiralalali, tiralalala.


Vandaag 14 november 2020 komt Sinterklaas ons weer met zijn bezoek vereren en kunnen de kinderen weer lekker wegdromen over de cadeautjes die ze hopen te krijgen. Maar omdat er nu zo'n raar virus heerst kunnen veel kinderen niet bij de intocht aanwezig zijn. Gelukkig kunnen ze in het Sinterklaasjournaal zien dat hij toch écht wel aangekomen is.


En dan begint de tijd van verlanglijstjes maken en Sinterklaasliedjes zingen! Maar hoe gingen ze ook alweer? Een jaar lang liedjes onthouden is ook best wel lang. Gelukkig helpt Mark Janssen de kinderen daarbij dankzij dit grote boek waar wel twaalf liedjes in staan die je mee kunt zingen, hoe de wijs is van al die liedjes kun je beluisteren op Spotify Lemniscaat (Discografie). De tekst kun je lezen in het boek.


Natuurlijk heeft Mark Janssen weer heel mooie afbeeldingen bij de liedjes gemaakt maar het grappige is dat Sinterklaas zelf er helemaal niet op te zien is! Wat we wel zien zijn allemaal kinderen die Sinterklaas helpen met cadeautjes rondbrengen. Ze hebben hun eigen kleren aan, alleen hebben ze een pietenmuts of een sinterklaasmijter op. En soms zijn hun gezichten een beetje vuil gemaakt zodat ze niet zo opvallen in het donker. 


Deze hulpsintjes en -pietjes beleven best wel spannende dingen. Ze moeten heel hard tegen de wind in fietsen, op gladde daken lopen en een kind valt zelfs in een gracht! Gelukkig heeft een jongetje de staf van Sinterklaas bij zich dus het loopt toch nog goed af. Op het dak komen ze allemaal poezen tegen en bij de dierentuin is een olifant heel blij om de kinderen te zien, maar oei wat is hij groot!
Op elke afbeelding zien we ook dat steeds bij één van de kinderen iets mis gaat, dan kun je zien hoe moeilijk het is om hulpsint of -piet te zijn.
Alle kinderen doen dus vreselijk hun best om alles op tijd rond te brengen en daarna zijn ze eindelijk zelf aan de beurt en krijgen ze cadeautjes van...


Mark Janssen heeft duidelijk goed nagedacht over dit boek, het ontbreken van de Sint en zijn hulpjes kan geen enkele discussie  oproepen over mogelijke discriminatie, zelfs in de liedjes komen de pieten niet voor! Het bijzondere is dat je het eigenlijk niet mist want de sfeer die Mark Janssen weet op te roepen in het boek is evengoed een échte Sinterklaassfeer!
Het is gewoon weer heerlijk genieten.


ISBN 9789047712213 | Hardcover | 32 pagina's | Lemniscaat | oktober 2020
Afmeting 33,6 x 25 cm | Leeftijd 2 tot 8+
De liedjes op spotify zijn gezongen door Jesse Goossens, begeleiding Chris Oelemeijer

© Dettie, 14 november 2020

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Poeperdje krijgt een potje
Illustraties van Jelle Gijsberts
Tekst: Marianne Busser en Ron Schröder



voor jou, zegt oma Knorremans
nou lieverdje, geniet ervan
probeer maar of je af en toe
een poepje drukken kan

Ha ha, zou een kind blij zijn als zijn oma hem zo toesprak en hem een potje gaf, hoe mooi ingepakt ook?
Zo’n kind denkt toch: wat moet ik hiermee? Geef mij maar een auto of zo…
Maar dat neemt niet weg dat dit een heel leuk boekje is om een kind te begeleiden bij het zindelijk worden. Ook al gooit hij in eerste instantie dat rare cadeau ver van zich af, het proces van zindelijk worden komt op een bepaald moment.
En dan is het voor de ouders leuk om dit boekje voor te lezen.


Er zitten kaarten bij waarop je het bij kan (laten) houden, met stickers. Die zijn van stevig karton, handig!


En: een echt plasdiploma!


Net als in het boek Poeperdje is een held, heeft Jelle Gijsberts de illustraties verzorgd. Je ziet een superblije big, die meteen aan de gang gaat. Die gezichtsuitdrukking als hij gaat zitten en probeert iets te produceren! En, misschien zit ‘m daar de clou: misschien vond hij dat oma toch maar beter een autootje had kunnen geven? Hij verzint in ieder geval op zijn beurt een leuk cadeautje voor oma!


Grappig, leerzaam, en gewoon ook leuk om voor te lezen. Als je kind op de pot zit…

ISBN 9789048853625 | Hardcover | 24 pagina's | Moon | oktober 2020
Afmetingen 17,8 x 17,6 x 0,9 cm | Leeftijd vanaf 2 jaar.

© Marjo, 12 november 2020

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

De jongen en de gorilla
illustraties: Cindy Derby
tekst: Jackie Azúa Kramer


Hoe rouw je om het verlies van je moeder? Het jongetje in dit boek weet dat eigenlijk niet zo goed. Op de dag van de begrafenis zit hij daar maar een beetje in huis, naast zijn vader, tussen al die mensen die afscheid komen nemen. In de kamer zit ook een enorme gorilla. We zien het jongetje de tuin in lopen, naar de bloemen die mama zaaide. De gorilla gaat achter hem aan en is lief en vriendelijk. Hij zegt:


"Wat een prachtige tuin heeft jouw moeder.
Mag ik helpen?

Het jongetje vindt het goed.


Samen plukken ze de aardbeien.
'Mama is dood', zegt het jongetje. 'Ik weet het', antwoordt de gorilla rustig.


De gorilla helpt het jongetje door de eerste moeilijke en verdrietige tijd heen en beantwoordt heel eerlijk alle vragen over de dood die het jongetje hem stelt. Het jongetje mist mama in allerlei kleine dingetjes maar de gorilla laat zien dat mama er nog steeds is, juist door al die fijne, kleine herinneringen. Het praten over de dood van zijn moeder helpt het jongetje verder.


We zien papa steeds op de achtergrond maar het jongetje moet eerst zelf alles even laten bezinken. De gorilla staat hem liefdevol bij en zorgt er uiteindelijk voor dat het jongetje dat zich zo eenzaam voelt en zijn even zo eenzame vader elkaar weer vinden. De afbeelding dat papa en zijn zoon elkaar innig vasthouden terwijl de gorilla hen beiden omarmt, bezorgt denkelijk iedereen kippenvel, zo mooi en hartverwarmend is die tekening.
Papa en het jongetje kunnen nu samen herinnering ophalen en dat doet ze alle twee goed. De gorilla weet dat zijn werk erop zit, nu redden papa en het jongetje het samen wel.


De tekst in dialogen is kort gehouden maar daardoor heeft het ook veel impact. De dood zelf is al indrukwekkend genoeg daar hoeft geen opsmuk omheen. In al zijn eenvoud wordt voor een kind heel duidelijk en liefdevol verteld wat de dood is, wat het inhoudt voor het kind zelf én de nabestaanden en hoe je degene die dood is op een mooie manier voort kan laten leven. De grote beschermende gorilla die het jongetje even nodig had is daarin een lieve leraar geweest waardoor alles wat minder moeilijk werd.


De prachtige afbeeldingen zijn warm, enorm beeldend en inlevend. We zien aan de kleuren in de afbeeldingen dat het steeds wat lichter rondom het jongetje en papa wordt. Op het laatst schijnt gelukkig de zon weer.


Een erg indrukwekkend verhaal dat elk kind zal helpen bij verwerking van het verlies van een papa of mama.


ISBN 9789492995674 | Hardcover | 48 pagina's | Uitgeverij Samsara | april 2020
Afmeting H 22 B 25 cm | Vertaald door Edward van de Vendel | Leeftijd 4+

© Dettie, 2 november 2020

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Van rare ridders tot vechtende Vikingen
Illustraties: Mark Janssen
Tekst: Marianne Busser & Ron Schröder


Als je nu maar heel veel boeken leest
kom je keer op keer
toch weer iets nieuws te weten
over mensen die je nooit meer zal vergeten
en over tijden waar je zelf
nooit bent geweest.



En zo is het maar net!
Dit boek is informatief, het vertelt over geschiedenis. Natuurlijk in de welbekende rijmvorm, waardoor het nog leuker wordt om over geschiedenis te lezen.


Het begint bij archeologie, over de voorwerpen die je in een museum kunt bekijken.
Grappig is het item dat vertelt hoe in de tijd dat er nog geen internet was en geen televisie, verhalen van de een naar de ander werden doorverteld. Denk aan het spelletje dat iedereen als kind wel eens deed: aan het einde van de rondvertelling is het verhaal heel anders dan in het begin!
Gelukkig zijn er wetenschappers…


Kinderen zullen zeker het deel over het rariteitencircus ter wereld waarderen: waar je ‘de gekste mensen’ kon zien. Helaas voor de lezertjes: het is geschiedenis, dus voorbij.


Zo trok hij door Amerika
waar hij veel opzien baarde
en ging zelfs naar Europa
met zijn ‘Grootste show op aarde’
kom kijken, riep hij keer op keer
je kan er veel van leren
snel - want de dame met de baard
die wil zich laten scheren…


Hilarisch is hoe afgebeeld wordt door Mark Janssen wat er in het verhaal over de Romeinen verteld wordt: hoe die netjes naast elkaar op de wc zitten. Dat ziet er nog eens gezellig uit! Natuurlijk komen ook de ridders uit de titel aan bod, en de eerste mens op de maan.


Het verhaal over de Vikingen is niet wat je zou verwachten, maar dat verklap ik natuurlijk niet.
Een bekend verhaal is dat van Hugo de Groot die ontsnapte uit het kasteel waar hij gevangen zat.
Ja, vroeger was alles beter. Nou, als je dit boek gelezen hebt, weet je wel beter…


Men zegt soms: vroeger was de wereld net iets beter
vroeger hadden alle mensen het heel leuk
al zat je bed vaak vol met honderdduizend vlooien
en verging je bij het slapen van de jeuk


Erg leuk om een jong kind kennis te laten maken met geschiedenis. De paginavullende tekeningen van Mark Janssen zijn natuurlijk ook prachtig! Ze leggen nog eens duidelijk uit wat er verteld wordt.


Marianne Busser (1958) en Ron Schröder (1958) hebben samen inmiddels ruim driehonderdvijftig boeken en meer dan duizend liedjes gemaakt.
Over Mark Janssen lees je hier meer: https://www.mark-janssen.nl
Bekijk vooral de prachtige illustraties!


ISBN  9789048853595  | Hardcover | 32 pagina's | Uitgeverij Moon | september 2020
Afmetingen 22,8 x 22,6 x 0,9 cm | Leeftijd vanaf 4 jaar

© Marjo, 23 oktober 2020

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

De muur van meneer Mo
Illustraties: Connie Snoek
Tekst: Ellen DeLange


Ella's vader, Meneer Mo, ontwerpt en bouwt huizen, al die huizen hebben dezelfde kleur, want dat willen de bewoners van het dorp nu eenmaal. We zien straten vol grijze huizen met een rood dak, elk huis is hetzelfde. Alle ramen en deuren zitten op dezelfde plek. Het is gewoon heel erg saai om te zien. Meneer Mo vindt al dat eentonige grijs vreselijk, hij zou zo graag eens een bijzonder huis met prachtige kleuren willen maken.


De enige plek waar hij zijn fantasie kwijt kan is thuis, met de vriendjes en vriendinnetjes van Ella. Samen met hen tekent hij de mooiste, kleurige huizen die er zijn. Ze hebben een toren of ronde deuren en zijn er heel vrolijk uit dankzij al dat rood, geel, paars, groen of elke andere kleur die de kinderen mooi vinden. Maar het is niet genoeg voor meneer Mo, hij wil écht die huizen vol kleur maken, maar niemand in het dorp wil het. Zij willen alles hetzelfde net als iedereen. Niemand waagt zich aan iets nieuws.


Meneer Mo kan niet meer tegen al die akelige grijsheid en wordt steeds somberder en verdrietiger. Op een dag stopt hij zelfs met huizen bouwen. De dorpelingen vinden het maar niets en zijn blij als ze meneer Mo op een dag horen timmeren. Maar wat bouwt hij nu? Een lange, hoge felgele muur! En daarachter is meneer Mo druk bezig, niemand mag het zien... De bewoners halen al snel hun schouders op, meneer Mo doet maar.



Maar de kinderen zijn stapelgek op die fleurige meneer Mo én ze zijn ook heel nieuwsgierig.  Zij mogen van hem wèl komen kijken en ze helpen zelfs mee! De bewoners beginnen nu toch ook wel benieuwd te worden. Wat doet meneer Mo toch achter die muur?

© Connie Snoek


Het verhaal geeft aan hoe belangrijk kleur (aanbrengen) in je leven is. Wil je grijs en grauw of geel en blauw? Het verschil is enorm! De afbeeldingen bij het verhaal zijn heel fantasievol, het zijn ook geen zoete kindertekeningen maar krachtige illustraties. Meneer Mo is een stoere neushoorn met kwastjes aan zijn oren. De muur van meneer Mo is ook een échte grote muur waar je letterlijk en figuurlijk niet omheen kunt.
Meneer Mo heeft die grijze wereld daardoor ook helemaal buitengesloten. Alleen de kleurrijke kinderen zijn welkom.
De vriendjes en vriendinnetjes van Ella zijn overigens ook stoere en karaktervolle dieren, die genieten van de fleurige ideeën van meneer Mo.

En de kleuren...? Die kun je beter zelf bekijken!

Een heel origineel boek. Het vormt misschien ook een leuke aanleiding om kinderen zelf aan de slag te laten gaan. Wat voor huis willen zij?


ISBN 9789044838084 | Hardcover | 27 pagina's | Uitgeverij Clavis | oktober 2020
Afmeting 33,3 x 24,3 | Leeftijd 5+

© Dettie, 25 november 2020

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Altijd dichtbij
Mark Janssen


Als je een illustrator al vele jaren volgt dan maak je ook zijn hele ontwikkeling mee.


Mijn eerste 'ontmoeting' met de tekening van Mark Janssen was dankzij de afbeeldingen in zwart-grijstinten van Stijn en Storm in De voetbalgoden (1e deel 2007) boeken. Vervolgens las ik de boekjes over het elfje Marie, 2011-2014) die waren in kleur en het was heel bijzonder om te zien hoe speels en vrolijk de afbeeldingen van Janssens hand waren. Het was een aangename verrassing. Vooral het laatste Marie boekje waarin Janssen toch een andere stijl hanteerde dan in de eerdere delen.
Langzamerhand kreeg de illustrator een heel eigen stijl, je herkende zijn levendig gekleurde afbeeldingen gelijk in alle boeken die hij illustreerde.


En toen verscheen het boek Kodo - De weg van de Boog. We zagen daarin heel ander werk van Mark Janssen, de afbeeldingen waren veel belangrijker dan in de andere boeken, ze ondersteunden het verhaal maar namen ook het verhaal af en toe over. Dat boek lijkt de ommekeer te zijn, want langzamerhand verscheen er steeds meer eigen werk van Mark Janssen in boekvorm, zoals o.a.; Niets gebeurd, Dino's bestaan niet, Stop! Monsters! Eiland en Raar. Al deze boeken hebben hun eigen visitekaartje vol blije kleuren, het talent van Mark Janssen komt daarin steeds beter tot uiting en dan... verschijnt Altijd dichtbij...


Het contrast met zijn andere werk kan haast niet groter zijn. Waar de illustrator in andere boeken met een heel losse hand, groots tekent en schildert, is dit boek namelijk uiterst gedetailleerd en in zwart-wit uitgevoerd. Toch had het niet anders kunnen zijn dan wat het nu is. Deze afbeeldingen passen prachtig bij de inhoud van het verhaal, kleur had er alleen maar afbreuk aan gedaan.


Het verhaal gaat over een jongetje Babu, woonachtig in Nepal - waar Mark Janssen als ambassadeur van Stichting Thang doorheen reisde- . Babu is verdrietig en boos omdat zijn oma overleden is. We zien hem stilletjes staan bij een grote plas water die een grote tempel weerspiegelt. Dat water komt terug in de volgende prent. Babu zwemt in het grote meer, dieper en dieper tot zin boosheid zich langzaam oplost. Babu zoekt naar antwoorden, probeert te begrijpen waarom oma er niet meer is. Babu zoekt in zijn eentje de natuur op, staart naar de wolken, klimt heel hoog om dichter bij oma te zijn.
Hij moet flink zijn, dat had zijn oma gezegd, maar hoe doe je dat als je iemand zo mist.
Oma heeft hem dat eigenlijk ook verteld en langzamerhand dringen haar woorden écht tot hem door...


De afbeeldingen die het schitterende Nepal in al zijn facetten laat zien, zijn bijna sereen en lijken levensecht, toch heeft Mark Janssen in de weergave van de natuur deels ook zijn eigen onvoorstelbare en invoelende fantasie gebruikt.
Een prachtig boek, om stil van te worden.


Zie ook het YouTube filmpje met Mark Janssen over Altijd dichtbij, k


ISBN 9789047712640 | Hardcover goud op snee | 30 pagina's | Lemniscaat | oktober 2020
Afmeting  Vanaf 5 jaar

Dettie, 12 november 2020

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Koenijn heeft (altijd) een goed idee
Martine van Nieuwenhuyzen


Aandoenlijk is het konijntje dat je op de omslag ziet. Hij kijkt je namelijk niet aan, maar staat heel timide met de blik naar beneden gericht, en zijn pootje schuift over de grond zoals een verlegen kind dat kan doen.
Dat hij er zo bij staat is niet voor niets. Dat blijkt al snel als je het boek begint te lezen. Arme Koenijn!


Hij heeft het druk vandaag, vertelt hij aan mama. Dat komt goed uit, zegt ze, want zij heeft het ook druk! Ze is steeds maar aan de telefoon.
Hij bedenkt iets, tenslotte heeft hij altijd een goed idee! Hij gaat een zandtaartje maken voor mama. Maar o nee, het regent!
Dus hij kan niet naar buiten. Maar… Koenijn heeft altijd een goed idee!


Hij moet maar gaan tekenen, zegt mama, want die was niet blij! Al snel is zijn vel papier helemaal vol.
Maar…Koenijn heeft altijd een goed idee!


Vervolgens geeft zijn geïrriteerde moeder hem een schaar, en oude tijdschriften, hij kan mooie plaatjes zoeken en uitknippen. Maar wat moet hij doen als hij geen plaatjes meer kan vinden?
Nou… Koenijn heeft altijd een goed idee!

Mama wordt steeds bozer. Gelukkig heeft Koenijn echt altijd een goed idee!


Zo herkenbaar dit!
Koenijn bedoelt het allemaal zo goed, maar hij lijkt niets goed te kunnen doen. Hij wordt er helemaal verdrietig van. Want hij begrijpt het niet. Hij heeft mama toch niet gestoord! Maar mama heeft het zo druk dat ze geen tijd neemt om uit te leggen waarom ze niet blij is met zijn goede ideeën.
Echt een verhaal voor deze tijd, waarin moeders inderdaad zo druk zijn.


Martine van Nieuwenhuyzen heeft zelf de illustraties gemaakt, in mooie pastelkleuren. Het ziet er heel gezellig uit. Er is aandacht besteed aan de details, en het kind dat uit dit boek voorgelezen wordt zal best begrijpen waarom de ideeën van Koenijn niet zo geslaagd zijn, al zou het ook heel goed zo kunnen zijn dat de jonge lezer stiekem dezelfde dingen wil doen als Koenijn in dit boek!
Want de ideeën van Koenijn zijn toch eigenlijk wel heel goed!


ISBN  9789044840360 | Hardcover | 32 pagina's | Uitgeverij Clavis | oktober 2020
Afmetingen 26,7 x 25,7 x 0,9 cm | Leeftijd vanaf 3 jaar

© Marjo, 8 november 2020

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Hoe maak je een vogel?
Illustraties: Matt Ottley
Tekst: Meg McKinlay


Sommige boeken hebben dat magische, dat speciale, dat onbenoembare waardoor je als je het uit hebt met veel liefde naar het boek kijkt en even over de voorkant aait. Je slaat het daarna gelijk weer open en voelt opnieuw die lichte bedwelming, die lichte roes waar het boek je in trekt. Dàt gevoel geeft dit boek je. Het is werkelijk betoverend.


Maar wat maakt het zo speciaal? Nou... alles!
De afbeeldingen roepen een sfeer op die bijna sereen is, maar toch alle verbeeldingskracht aantikt. Het gaat over een kind dat in een prachtig bouwsel aan het strand woont en een vogel maakt, van botjes en veertjes. Waarbij de taal van het verhaal net zo sprookjesachtig is als de illustraties.

© Matt Ottley
Om een vogel te maken
zul je een heleboel kleine botjes nodig hebben.
Ze zullen kleiner zijn dan je je voor kunt stellen,
zo klein soms, dat ze bijna niet bestaan.


Maar een vogel is meer. Het heeft 'een liedje in zijn keel' en een hartje dat gevuld is 'met de dromen die alleen een vogel kan dromen.' En daar zorgt het kind voor en... laat daarna de vogel gaan.


Dit in feite simpele verhaaltje is zo gemaakt dat het een enorme kracht heeft. Het geeft als het ware het wonder van het leven weer.
De wonderschone tekst en de schitterende zachtgekleurde, bijna lichtgevende afbeeldingen vormen samen een enorm mooi geheel. Met dit boek heb je een prachtig, subtiel geschenk in je kast staan. Een geschenk dat  je af en toe zal pakken, weer zal bekijken en voorzichtig weer terug zal zetten omdat het boek die tedere behandeling verdient. Echt een bewaarboek, echt een koesterboek!


ISBN 9789002270857 | Hardcover | 32 pagina's | NUR 281 | Davidsfonds Infodok | oktober 2020
Vertaald door Edward van de Vendel | Afmeting 25 x 27,5 cm | oktober 2020

© Dettie, 30 oktober 2020

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Er lag een trommeltje in het gras
illustraties: Sanne te Loo
tekst: Edward van de Vendel


Een trommeltje in de tijd
Edward van de Vendel en Sanne te Loo publiceerden voorafgaand aan de kinderboekenweek over geschiedenis (En toen…2020) het prentenboek
Er lag een trommeltje in het gras. Een bijzonder prentenboek dat het idee van een tijdlijn en het verleden voor de jongste kinderen aanschouwelijk maakt.


Er lag een trommeltje in het gras
is een aansprekend verhaal over een jongetje dat op een rommelmarkt een trommeltje koopt dat hem aanstaat. Hoewel dat niet met zoveel woorden wordt gezegd, kun je je door de illustraties alleszins voorstellen dat je dat trommeltje wilt hebben; het oogt exotisch en er staat een leeuw op. Waar komt het vandaan?


De lezer vindt het trommeltje aan het begin van het boek in het gras, maar Sebastiaan, de hoofdpersoon in het prentenboek, vond het eerder op de rommelmarkt. Hij verloor het echter direct weer, op weg naar huis. Het trommeltje belandt in het gras aan de kant van de weg. We zien het gebeuren op één van de prachtige prenten van Sanne te Loo (waarover later meer). En vanaf die plek in het gras neemt Edward van de Vendel ons aan de hand mee het verleden in, via de rommelige zolder van de net overleden oma Lina, waarvan we in vier stappen teruggaan naar haar vroegste jeugd: “En daarvóór was lieve oma Lina, mevrouw Lien, gewoon Lien, lieve Lientje.” We leren dat Lientje het mooie trommeltje ooit kreeg en verstopte in de kast met porselein, waarna ze vergat dat ze het had. De illustraties laten zien dat Lientje in haar kindertijd in Indonesië woonde en hoewel dit verder geen thema is, geeft het wel subtiel aan dat niet iedereen zijn roots in Nederland heeft. Gezien de huidige aandacht voor diversiteit in kinderboeken is dit een prettige bijkomstigheid.


Vanaf dat punt in het verleden van Lientje, gaat Edward van de Vendel weer vooruit in de tijd. Best ingewikkeld voor jonge kinderen, maar Van de Vendel markeert de sprongen in de tijd nadrukkelijk door herhaling van de woorden “En daarvóór” en “En daarná”. Het blijkt dat zelfs het jongetje Sebas zich bevindt in een tijd die al achter ons ligt, want we komen, ook weer in vier stappen, uiteindelijk uit in het heden bij lieve opa Bas.


Van de Vendel zet een voor een prentenboek ongewone en ingewikkelde tijdlijn neer, die het nodige zal vergen van de literaire competentie van jonge lezers (of eigenlijk luisteraars), maar dat maakt het prentenboek interessant en geschikt om het te hebben over tijd en het verstrijken daarvan en over geschiedenis.


Het is ook zeker de verdienste van illustratrice Sanne te Loo dat we de tijdlijn in het boek kunnen blijven volgen, want de teksten zijn kort, terwijl de illustraties gedetailleerd en realistisch zijn en zodoende aanvullende informatie geven. De stijl van Te Loo kenmerkt zich door toegankelijke, vriendelijke beelden in levendige kleuren. Altijd weer tekent en schildert ze een wereld waar je graag even in zou willen stappen.


Aan de illustraties is verder interessant, dat Sanne te Loo haar kleurenpalet aan lijkt te passen aan de tijd die zij uitbeeldt. De illustraties van het meisje Lientje dat in een ver verleden in Indonesië woonde, zijn in bruintinten getekend, zoals foto’s in sepia uit die tijd. De jonge man Sebastiaan zit in waarschijnlijk de jaren ‘60/’70 tegen een oranje achtergrond te drummen.
Ook aan de kleding van de personages kunnen we het tijdsbeeld aflezen; zo draagt bijvoorbeeld het jongetje Sebas een korte broek met kniekousen, zoals dat vroeger voor jonge jongens gebruikelijk was. 
De Indonesische drumstokjes en een masker die in het trommeltje zaten, vormen een telkens terugkerend motief in de tekeningen.


Om de tijdlijn van het verhaal te verduidelijken, nam Te Loo één illustratie op over twee pagina’s, die voornamelijk met zwarte pen is uitgevoerd en waarin we de verschillende episodes uit het boek in volgorde terug zien. Heel handig om met je kind of met de leerlingen in je klas nog eens goed te bekijken.


Er lag een trommeltje in het gras
is een prettig en sfeervol verhaal in tekst en beeld, over het verstrijken van de tijd. Zowel de prenten als het verhaal bieden veel mogelijkheden voor gesprekken. Over vroeger, over herkomst, over spullen die je dierbaar zijn en niet te vergeten: Over mensen die je dierbaar zijn en die je je blijft herinneren. Bijvoorbeeld door een trommeltje. Een trommeltje dat de tand des tijds heeft doorstaan. Een trommeltje in de tijd.


ISBN: 9789045124889 | Hardcover | Nu 273 | Querido | 22 september 2020

© Mariska Venema, 18 oktober 2020

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER