Nieuwe jeugdboekrecensies t/m 5 jaar

Prinses Leentje & de weg naar het hart
Illustraties: Annelinde Tempelman
tekst: Babette van Veen


Als je een prinses bent mag je alles, en heb je een lekker lui leventje. Alles loopt op rolletjes want daar heb je je personeel voor, dus hoe is het in hemelsnaam mogelijk dat prinses Leentje niet tevreden is? Dat zal ze ons haarfijn gaan uitleggen als ze het verhaal vertelt over wat ze allemaal nièt mag: je mag nooit iets laten vallen, geen gaten in je jurken vallen of lopen sloffen. Vloeken is natuurlijk helemaal verboden en dat zou Leentje af en toe eens graag doen.


Verlangend kijkt ze naar die mooie poort die ze soms – vooral als het had geregend – in de verte ziet. Het leek wel een hart als je je ogen samenkneep. En in de boeken stond dat je een wens mocht doen als je onder de boog van kleurtjes ging staan. Dus, als ze opnieuw, voor de zoveelste keer, een vergeefse poging heeft gedaan om door te dringen tot haar koninklijke ouders, die maar niet willen snappen dat ze haar gekookte ei niet met mes en vork kan eten, en als haar ouders ruzie blijven maken – achter gesloten deuren, dat wel! – dan neemt Leentje een besluit.


‘Tja, hoe moeilijk kan het zijn?’ Leentje stampvoette terwijl ze uit het torenraam naar de plek keek waar ze zo vaak die mooie kleuren had gezien.
‘Ik heb het helemaal gehad met dat geknetter hier, de een is nog gekker dan de ander. Ik wil het grote hart vinden, dan ga ik wensen dat koning Papa en koningin Mama weer verliefd worden.’


Daar gaat ze, het moedige meisje, dat volgens de afbeelding net vijf jaar oud is: op zoek naar de regenboog, een reis vol avonturen, en nieuwe vrienden. Toedeloetje!

Babette van Veen schreef dit mooie sprookje voor kinderen die hun hart willen volgen.
Dit zegt Babette op haar site:


‘Ik zeg altijd tegen mijn kinderen, als je iets doet wat je graag doet, doe je het beter dan iemand anders. En dus regel je je eigen plekje in de maatschappij. Wil je liever werken met een streber, of iemand die neuriënd zijn of haar werk doet. Met hier of daar een flinke schram van het vallen en opstaan natuurlijk, we zijn geen van allen perfect. En gelukkig maar, dat maakt ons interessant en leuk!’


Een mooi voorleesverhaal, met heel veel kijkplezier. Annelinde Tempelman heeft er werk van gemaakt: met een beperkt aantal kleuren - hetgeen rust geeft -  heeft ze met behulp van foto’s, tekeningen en collagewerk een levensecht Leentje getoverd. De koninklijke kat is erg leuk!
Het verhaal is vaker verteld, maar kan eigenlijk niet genoeg verteld worden, zeker in deze tijd waarin kinderen nogal gepamperd worden. Laat kinderen vrij, laat ze zelf hun leven ontdekken, dat is een wijze raad!


Lees hier het interview met Babette van Veen over Prinses Leentje en de weg naar het hart.


Babette van Veen
studeerde aan de Kleinkunstacademie in Antwerpen. Daar speelde ze in twee speelfilms Blueberry Hill en Brylcream Boulevard onder regie van Robbe de Hert. In Het Nederlandse publiek kent haar vooral om haar rol als Linda Dekker in Goede Tijden, Slechte Tijden. Ook in enkele films en televisieseries is zij te zien, waaronder Raveleijn, en Baantjer. Prinses Leentje & de weg naar het hart is haar kinderboekendebuut


Annelinde Tempelman studeerde modevormgeving aan de Academie voor Beeldende Kunsten. Zij is mede-oprichter van Studio 100%.
De studio werkt inmiddels met een team van 10 art-directors/designers aan tijdschriften, boeken, stationery en verpakkingen.


Zie ook: https://www.prinsesleentje.nl


ISBN 9789048836772 | Hardcover | 56 pagina's | Moon| juni 2018|
Afmeting 25,2 x 25,2 cm | Vanaf 4 jaar maar ook voor volwassenen!

© Marjo, 20 juli 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Een taart voor Tess
en andere vrolijke voorleesversjes over eten
Illustraties: Dagmar Stam
tekst: Marianne Busser en Ron Schröder


Versjes die over eten gaan: als ik de schrijvers een beetje ken, dan zal er toch een grote variëteit in dit boek te vinden zijn. En ja hoor: Want eten kun je lekker vinden, maar ook heel vies, en dat verschilt nog per persoon ook.

Je kan het hebben over gezond – groenten en fruit – maar als je kinderen aanspreekt is snoep natuurlijk heel belangrijk.
Je kan rijmen over trakteren, over spelen met je eten, over knoeien dus ook. Over de hoeveelheid kun je het hebben: de gevolgen van teveel snoepen. En dan kun je ook nog kokkerellen, en boodschappen doen.
Al we nu nog iets missen, dan maken Marianne Busser en Ron Schröder dat de volgende keer wel goed, maar ze komen een heel eind! En natuurlijk is er een vervolgversje, dit keer over Piepertje het eendje.


Piepertje zegt stralend: Knuffeltje kom gauw
ik teken een komkommer en die kleur ik netjes blauw
maar Knuffeltje, zijn vriendje, zegt: dat moet je echt niet doen
komkommers die zijn echt niet blauw, want die zijn altijd groen
Wat goed van jou, zegt Piepertje, wat fijn dat je dit zegt
want neem ik de verkeerde kleur, dan lijkt het niet zo echt
en als ik weer iets kleuren wil, zeg jij dan hoe het moet
want jij weet daar veel meer van af – ik kan dat niet zo goed!


En het titelversje is natuurlijk ook erg leuk:


Tess is dol op vieze dingen
't is haar echt nooit vies genoeg
vandaar dat ze voor haar verjaardag
alleen maar vieze dingen vroeg
Ze vroeg een hele vieze tuinbroek
en een vieze trui erbij
maar toen ze een hele vieze taart kreeg
was ze helemaal niet blij!


De tekeningen, van Dagmar Stam deze keer, passen helemaal bij de tekst. Aansprekende kleuren, duidelijke afbeeldingen en die wipneusjes, die blijven gewoon leuk!


Marianne Busser (1958) en Ron Schröder (1958) hebben samen inmiddels ruim driehonderdvijftig boeken en meer dan duizend liedjes gemaakt, waaronder De Winkeltjes en De sproeipoeper. Daarnaast hebben ze veel geschreven voor onderwijsmethoden, kindertijdschriften, en voor het televisieprogramma Sesamstraat.


ISBN 9789000360314 | Stevige omslag, soft-padded | 32 pagina's | Uitgeverij van Holkema & Warendorf | juni 2018 | Leeftijd 2+
Illustraties van Dagmar Stam

© Marjo, 10 juli 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Van wie is die sok?
illustraties: Charlotte Dematons
concept: Joukje Akveld


Het vijfde deeltje uit de Van wie is die... serie. Elk deeltje heeft een eigen onderwerp en er wordt gewerkt met een vast concept. Alleen de illustrator wisselt steeds.


In het eerste deel bijvoorbeeld, getiteld Van wie is die hoed? met tekeningen van Thé Tjong King konden kinderen kiezen welke hoofddeksel bij welk personage hoorde. Daarna verschenen de boekjes Van wie is dat huis? (tekeningen van Annemarie van Haringen), Van wie is die auto? (Philip Hopman) en Van wie is die staart?  (Martijn van der Linden).


In al deze boekjes zie je rechts de vraag Van wie is die... (hoed, kroon, iglo, kasteel, tractor, politieauto, staart)? en links kunnen kinderen kiezen uit de vier weergegeven personages. Op de volgenden twee pagina's zie je dan het antwoord uitgebeeld. Dat is een prettige constructie die goed werkt.


Het bijzondere van deze boekjes is vooral dat ze dankzij de steeds wisselende illustratoren elk ook een heel eigen karakter hebben. Thé Tjong King heeft bijvoorbeeld een heel andere stijl van werken dan Martijn van der Linden. 


En nu ligt het mooie boekje Van wie is die sok? voor me met tekeningen van de door mij zo geliefde Charlotte Dematons. Zij heeft, evenals haar collega tekenaars, de tekenopdracht prachtig uitgevoerd.


Het boekje begint met de vraag Van wie is die laars? Daarboven zien we een echte stoere leren laars getekend, die kan niet anders dan van de reus zijn! - Grappig detail, de reus is zo groot dat zijn hoofd niet op de afbeelding past! -  Op de volgende twee pagina's zien we een jongetje (klein duimpje?) de laars van de voet van de slapende reus trekken. Hij gebaart naar een meisje dat ze stil moet zijn, en dat meisje is Roodkapje!


En zo heeft Dematons bij elke 'vraag en antwoord' allerlei sprookjesfiguren in haar tekeningen verwerkt, zoals; Sneeuwwitje en de zeven dwergen, de kleine zeemeermin, de (boze) prinses op de erwt enz. Het is voor kinderen om naast het geven van het juiste antwoord, natuurlijk ook heel  leuk om deze figuurtjes te herkennen. Elke afbeelding is sowieso een lust voor het oog en er valt heel veel op te zien en er staan steeds kleine verrassingen op die naar andere sprookjes verwijzen...

Kortom, opnieuw een fantastisch deeltje uit deze serie. Het is puur genieten!

ISBN 9789025761264 | Hardcover met ronde hoeken | 32 kartonnen pagina's | Gottmer | maart 2018
Leeftijd 2+

© Dettie, 5 juli 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Tijn Konijn heeft honger
Claudia Rueda


Al van verre hoor je Tijn Konijn aankomen. Niet dat hij zelf zoveel lawaai maakt, nee het is zijn maag die je hoort! Tijn Konijn heeft honger!

Dan ziet hij aan een boom heerlijke appels hangen, die lust hij wel! Hij vraagt ons of we hem willen helpen door het boek heen en weer te schudden zodat de appels uit de boom vallen. Maar o jee, op de volgende bladzijden zien we dat niet de appels maar alle blaadjes van de boom geschud zijn! Dus nu moeten we heel hard blazen om die blaadjes weg te krijgen...
Maar wat blijkt, er is zo hard geblazen dat de sjaal van Tijn Konijn nu in de boom hangt! Hij vraagt ons:


'Wil jij me alsjeblieft mijn sjaal aangeven?
Hou de sjaal maar schuin.
Goed vasthouden, hoor!
Dan klim ik via de sjaal de boom in om
die lekker appeltjes te plukken!'


Hoe moeten we dát nou doen? Nou heel simpel, de sjaal zit in het boek - vermomd als leeslint - dus we kunnen hem écht gebruiken. En zo zien we Tijn Konijn de boom in klimmen, eindelijk kan hij bij de appels. Hij gooit ze in de kar en even later trekt hij de kar de berg op... en weer kunnen wij hem helpen door het boek schuin te houden, dan loopt hij niet de berg op, maar af!


En zo vraagt Konijn steeds om hulp op zijn route naar huis want hij komt allerlei obstakels tegen die hij niet alleen kan overwinnen. En e i n d e l i j k na nog een laatste duwtje tegen zijn konijnenkontje plopt hij met appels en al het konijnenhol in... Nu maar hopen dat mama er blij mee is!


Het verrassende is natuurlijk dat wij als lezer zelf aangesproken worden. We moeten van alles doen om Tijn Konijn verder te helpen. Het leeslint gebruiken als hulpmiddel is natuurlijk een geniale en unieke vondst.


De potloodtekeningen bij het verhaal zijn eenvoudig maar doeltreffend. Alle afbeeldingen zijn getekend met zacht zwartgrijs potlood en opgevuld in aansprekende zachtrode en warmgele tinten. In de duidelijke afgedrukte tekst staan enkele rode, wat grotere woorden die aangeven wat we moeten doen.


Kortom, een gezellig interactief boekje


ISBN 9789025769222 | Hardcover | 57 pagina's | Uitgeverij Gottmer | juni 2018
Vertaald door J.H. Gever | Leeftijd 4+

© Dettie, 26 juni 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

De regenworm
illustraties: Birger Koch
tekst: Jochen Quendt


Het laatste Pixiboekje van de acht die ik las, uit de Lente-Pasen serie. En het is inderdaad lest best.

We zien een mooie, roze gestreepte regenworm die zijn ronde kopje boven de grond uit steekt. Hij heeft het helemaal naar zijn zin, want het regent. We zien hem heerlijk genieten van al dat water. En dan...


Als de wolken en buien zijn overgevlogen,
ligt de worm in het gras om op te drogen.


De worm is geen actieveling. Integendeel. Eerst ligt hij lekker in het gras, later ligt hij te zonnebaden en te soezeren op een warme steen. Hij bekijkt op zijn gemakje alle bezige bijtjes die van bloem naar bloem vliegen en als de zon ondergaat begint de worm te gapen, het is tijd om weer naar zijn bedje te gaan! Hij rolt zich op en...


Kijk hem lekker slapen, die kleine regenworm.
Wees net als hij, neem de tijd en geniet enorm.


Er gebeurt dus in feite niets, maar toch is het een heerlijk boekje. Je zou het bijna als Zen-boekje aanprijzen! De regenworm ligt steeds zo enorm te genieten dat je er zelf ook helemaal rustig van wordt. En dan ook nog die grappige, blije snoet erbij... dat maakt zelfs het somberste kind weer vrolijk.

Op de binnenflap van het boekje kan het kind zijn of haar naam schrijven en op achterkant staat nog een beeldraadsel.

De tekst is op - goed vertaald -  rijm, heeft een prettig (voorlees)ritme en is in goed leesbare letters afgedrukt.


Kortom, opnieuw een toppertje van een pixi-boekje.


ISBN 9789050652285 | Paperback 10 x 10 cm | 24 pagina's | De Vier Windstreken | maart 2018
Pixiboekje serie 4 nummer 29 | Vertaald door M.E. Ander | leeftijd 3+

© Dettie, 18 juni 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

De verjaardags-
picknick

Anne-Marie Frisque


De varkentjes Eddie, Paul en Lisa zijn dikke vrienden van elkaar. Maar op een dag doen de jongens een beetje raar tegen Lisa, ze zijn met iets bezig en Lisa wordt buitensloten. Dat vindt ze helemaal niet leuk en ze snapt het ook niet zo goed, zouden ze geen vriendjes met haar meer willen zijn?

Niets is minder waar, maar ze vertellen toch maar niet wat ze aan het doen zijn. "Wacht maar tot morgen," zeggen Eddie en Paul "dan zul je het wel zien."

En dat doet Lisa dan maar...

De volgende dag gaan ze met zijn drieën op stap, de jongens dragen een grote mand, en allemaal andere dingen... We zien Lisa voor hen uit huppelen, ze vindt het heel spannend maar ze weet nog steeds niet wat de jongens gaan doen.
Paul en Ediie maken van doek en stokken een afdakje tegen de zon, het ziet er prachtig uit.

Maar ineens slaat het weer helemaal om, het begint heel hard te waaien en te regenen en te bliksemen. Daar gaat de mand, daar gaan de stokken... ze rollen zo de rivier in.  Daar gaat de verrassing voor Lisa, want ze is jarig vandaag!
Ze rennen gauw een grot in en wachten tot het onweer voorbij is. Arme Lisa, kan ze haar verjaardag nu niet meer vieren?

Opnieuw een leuk Pixiboekje uit de Lente-Pasen serie. De varkentjes hebben tuinbroeken aan en Lisa draagt een tuinrok en heeft een mooie strik op haar hoofd. Het zijn gezellige ronde varkentjes om te zien, met fleurige blossen op hun wangen.
Nadat de picknick letterlijk in het water is gevallen komt meneer beer met een heel originele oplossing, zodat ze toch nog wat lekkers te eten hebben. Hij heeft zelfs een hele leuk alternatief voor de kaarsjes die op een verjaardagstaart horen bedacht. En zo heeft Lisa toch nog een superverjaardag.
Achterop het boekje staat een beeldraadsel waardoor uitgezocht kan worden hoe oud Lisa is geworden.


De Pixiboekjes kosten nog geen euro. Het formaat van de boekjes is 10 x 10 cm. Daardoor zijn ze makkelijk mee te nemen in een handtas of in de vakantiebagage.
Een vlot en origineel verhaaltje.


ISBN 9789050652261 | Paperback | 24 pagina's | Uitgeverij De Vier Windstreken | maart 2017
Pixiboekje nr 027 | Formaat 10 x 10 cm. | Leeftijd 4+

© Dettie, 10 juni 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Slobber wil knuffelen
Sean Julian


Slobber is een prachtige, lieve, groene boomdraak. Zijn rug is bedekt met boomblaadjes en ook het puntje van zijn staart eindigt in een blaadje. Slobber wil graag een knuffel van elfje Evi en vraagt dat heel beleefd aan haar. Maar Evi zegt gewoon 'Nee!' en even later zegt ze 'Je weet wel waarom.'
Helaas weet Slobber dat juist niet! Hij snapt er niets van.

Eerst doet hij een beetje zielig, wie weet dat Evi hem dan wèl een knuffel geeft, maar niks hoor, ze wordt zelfs boos! Ze ziet heus wel dat Slobber niet écht huilt.
Slobber verzint de gekste dingen. Hij geeft haar een mooie tak en probeert later een grote steen cadeau te geven, maar zelfs als hij een lief, warm, zacht konijntje uit het bos aan haar geeft blijft Evi bij haar besluit, nee is nee!
Eigenlijk is Evi helemaal niet aardig, want alle andere dieren krijgen wèl een knuffel van haar, zelf de kikker! Maar Slobber mag toekijken. Dat is niet erg eerlijk.

Slobber sjokt dan maar weg, zijn nek maakt een knik naar beneden. "Ik hoef toch al geen knuffel meer." zegt hij en gaat verdrietig op de grond liggen met zijn kop op een steen. Maar dan gebeurt er iets en Slobber reageert heel erg lief.
Dat verdient wel een heel grote knuffel vindt Evi, maar of Slobber die nu nog wel hebben wil is nog maar de vraag...
Gelukkig komt het toch nog goed en dan... weten we gelijk waarom Evi Slobber geen knuffel wil geven. Want dat is inderdaad, Bah!


Het is een fantastisch spel van aantrekken en afstoten in dit boek. Eerst het nee van Evi tegenover later het nee van Slobber. Beide nee's heffen elkaar op en zo staan ze alle twee uiteindelijk weer stevig en liefdevol naar elkaar toe in hun schoenen. De ontknoping is grappig en iets wat je ook goed tijdens het voorlezen kunt toepassen. Kinderen zullen het griezelgetverderrieleuk vinden.

Het draakje heeft een lieve snoet, je zou hem zo in huis nemen maar Evi is niet zo elfachtig. Ze moppert wat af op Slobber, maar die tegenpolen maken het verhaal juist zo aantrekkelijk. De tekst is in korte zinnen geschreven en in duidelijke letters afgedrukt.


Opnieuw een fijn en mooi verzorgd boek van deze uitgeverij.


Zie ook het inkijkexemplaar


ISBN 9789051166569 | Hardcover | 32 pagina's | Hardcover | De Vier Windstreken | mei 2018
Afmeting 21,5 x 28,7 cm | Nederlandse tekst M.E. Ander

© Dettie, 19 juli 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER


 

Vierkant
tekst: Mac Barnett
Illustraties: Jon Klassen


Na Driehoek het tweede deeltje van de trilogie over vormen, dit keer is Vierkant de hoofdpersoon.

In tegenstelling tot het huis van Driehoek - dat vol driehoekige ornamenten en schilderijen ingericht was -  leeft Vierkant in een grot dat vol met opgestapelde vierkante blokken staat. De rest van zijn grot bestaat uit afgeronde vormen (stalacmieten en stalactieten). Vierkant duwt dagelijks een blok zijn grot uit en zet deze bovenop de heuvel. Dat is zijn werk.

Maar op een dag komt zijn vriendin Cirkel aanzweven. Vol bewondering kijkt ze naar het vierkante blok, ze vindt het knap dat Vierkant een beeld gemaakt heeft dat op hem lijkt! Zij wil ook wel een beeld dat op haar lijkt, morgen komt ze het bekijken. En voordat Vierkant kan protesteren is ze alweer weg.

We zien Vierkant bedenkelijk kijken naar zijn evenbeeld, hoe moet hij daar een cirkel van maken? "Cirkel is perfect, dus het beeld moet ook perfect zijn." Hij gaat aan de slag, maar zo eenvoudig is het niet... Vierkant ploetert door, het begint te stortregenen, maar Vierkant blijft hakken en breken. Hij wil Cirkel niet teleurstellen, ze noemde hem immers een genie! Hij werkt de hele nacht door, maar ondanks zijn grote inzet lukt het Vierkant niet een beeld van Cirkel te maken.
Moedeloos en teleurgesteld in zichzelf gaat hij slapen.
En dan arriveert Cirkel...


'Hallo genie!' zei Cirkel. 'Ik ben vroeg!'
'O moedertjelief,' fluisterde Vierkant.

'Ben je klaar?'vroeg Cirkel.
'Jazeker,' zei Vierkant. 'Ik ben er klaar mee.'


Tot zijn stomme verbazing is Cirkel wild enthousiast! Vierkant is écht een genie!
Vierkant voelt zich er niet prettig bij... Hoe kan dat nou? Klopt dat wel?


Het is al knap om vormen als personages te nemen, maar Jon Klassen maakt er ook nog eens een mooi schouwspel van. Ondanks de donkere kleurtonen in de afbeeldingen, sprankelt het verhaal toch. Opnieuw zijn het de ogen die vol expressie zitten.  Die ogen maken het verhaal. Je ziet de wanhoop, twijfel, verbazing, vermoeidheid daarin uitgedrukt. Doe dat maar eens als de het personage een vierkant zwart blok is! petje af.

Door de introductie van Cirkel in het verhaal neem ik aan dat het volgende deeltje over haar gaat en ik ben nu al benieuwd wat voor bijzonders beide heren daar weer van weten te maken!


ISBN 9789025768881 | Hardcover met ronde hoeken | 48 pagina's | Uitgeverij Gottmer | juni 2018
Afmeting 23 x 23 cm | Vertaald door J.H. Gever | Leeftijd 3+

© Dettie,  7 juli 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Meneer Kat en het meisje
Wang Yuwei


Uitgeverij Clavis en de stad Hasselt organiseren iedere twee jaar een wedstrijd voor illustratoren van kinderboeken voor kinderen van 2 tot 7 jaar. https://www.keycolours.com
De winnaar krijgt een geldsom en het boek wordt uitgegeven door Clavis, niet de minste uitgever wat kinderboeken betreft.
Was in 2016 een Italiaans boek - Francesca Pirrone met haar boek Bruno heeft wel 100 vrienden - de winnares, nu is een Chinese illustrator in de prijzen gevallen: Wang Yuwei.


Als je Meneer Kat op de omslag ziet liggen, ben je al verkocht. Het lijkt wel of je eigen kat getekend is! Bij opening van het boek wordt je niet teleurgesteld: het is winter op de afbeelding. Een dorpje ligt eenzaam en slaperig in de sneeuw, en op de voorgrond loopt Meneer Kat, met een koffertje in zijn ene hand, en met de andere hand wrijft hij over zijn ogen.
Het kan zijn dat hij een sneeuwvlok wegveegt, maar na het lezen van het verhaal denk je daar misschien anders over!


Meneer Kat schildert. Die sneeuwvlokken zijn mooi, vindt hij, en hij gaat naar buiten met zijn verfspullen. Hij vindt ook nog wat herfstblaadjes. Er is zelfs een groene bij…  En dan ziet hij het meisje. Wat is ze klein! Ze past onder een blaadje! Maar ze is ook heel koud. Hij moet haar maar meenemen naar huis. En dan ontwikkelt zich een wonderbare vriendschap tussen de kat en het kleine wezentje.
Meneer Kat was altijd alleen, en niet gewend aan iemand om zich heen die zo rond dartelt. Het is wel wennen en ze is ook heel bijzonder. Waar ze in de sneeuw haar voeten neerzet verschijnen prachtige gele bloemen.
Maar dan op een dag is ze verdwenen. Het is lente.


Meneer Kat ziet er wel levensecht uit – je zou graag een afbeelding aan je eigen muur willen hangen! Maar zoals dat in prentenboeken gebeurt, is hij vermenselijkt. Je ziet hem zitten achter een bord met een eitje en hij leest voor. Je ziet in zijn ogen dat hij moeite heeft met de levenslust van het meisje, maar ze wint zijn hart.
Dus: veegde hij misschien geen sneeuwvlok weg, maar een traan?


Aan de binnenkant van de achterkant staat hetzelfde dorp afgebeeld, zonder Meneer Kat, maar wel met herfstblaadjes. Zou het meisje daar weer onder verstopt zijn?


We zullen het nooit weten, het geheel is sprookjesachtig en geheimzinnig, zodat er veel ruimte voor speculatie overblijft. En dat is juist mooi bij een prentenboek: je kan samen met het kind dat je voorleest, mijmeren over wat er allemaal gebeurt, en kan gebeuren. Het is ook eigenlijk de volwassen voorlezer voor wie de tekst geschreven is, de taal is namelijk niet echt kindvriendelijk. Woorden als krokant, spoedig, en inspiratie moeten uitgelegd worden.
De tekeningen zijn romantisch,  met ietwat wazige contouren. Ook de kleuren zijn vriendelijk zacht.
Dit boek verdient inderdaad een prijs. En veel lezers en kijkers!


ISBN 9789044832624 | Hardcover | 24 pagina's | Clavis | mei 2018 | Vanaf 5 jaar.
Vertaald uit het Chinees door Clavis

© Marjo, 2 juli 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Sneeuwwitje
illustraties: Esther Rosie en Job van Gelder
tekst: Gebr. Grimm/De Efteling


In de Efteling was Sneeuwwitje één van de eerste tien sprookjes bij de opening van het Sprookjesbos in 1952. Het huidige ontwerp van de grot met de zeven dwergen komt uit 1975. Sinds februari 2018 stond het sprookje Sneeuwwitje achter bouwhekken. Het sprookje werd gerenoveerd. Met name de grot waar Sneeuwwitje in haar mooie glazen kist ligt, werd onder handen genomen. In juli zal alles weer toegankelijk zijn.
Voor de Efteling en uitgeverij Van Goor was het een aanleiding om dit sprookjesboek uit te geven.


Wie kent het verhaal niet van het mooie, lieve meisje Sneeuwwitje dat opgroeide bij haar kwaadaardige ijdele stiefmoeder.
De stiefmoeder die elke dag aan haar spiegel vroeg wie de mooiste was van het hele land. En elke dag kreeg ze hetzelfde antwoord.


'Majesteit, zo mooi als u is er geen
Edele vrouwe, u bent het mooist van iedereen.

En dan was de koningin weer helemaal tevreden. Maar helaas voor haar bleef het niet zo. Op gegeven moment antwoordde de spiegel:


O koningin, heel mooi bent u
Maar prinses Sneeuwwitje is duizendmaal mooier nu


De koningin was woedend, iemand was mooier dan haar, de koningin! Haar eigen stiefdochter nog wel! Dus Sneeuwwitje moest verdwijnen en snel ook...
De jager moest haar wegbrengen naar het bos, ze mocht nooit meer thuiskomen. En zo gebeurde het.

De jager vond het prinsesje echter heel lief en liet haar gaan en zo kwam ze uiteindelijk al zwervend door het bos bij de 7 dwergen aan, die het zachtaardige meisje gelijk in huis opnamen. Maar ja, die ellendige spiegel verklapte natuurlijk dat Sneeuwwitje nog leefde. De koningin was razend en kreeg een heel gemeen plan... De afloop is ons ook welbekend en het verhaal eindigt natuurlijk met een prachtige bruiloft...


De afbeeldingen zijn anders dan in de meeste sprookjesboeken. Ze zijn niet in sprookjesachtige pasteltinten wat op zich natuurlijk niet erg is. De dwergen zijn niet de zachtaardige grappige wezentje maar zijn meer wijze, kleine mannetjes. Van de koningin straalt haar gemeenheid af. Maar Sneeuwwitje blijft natuurlijk haar prachtige mooie zelf.  En het midden zit een uitklapplaat die meestal de klapper van het boek vormt maar dit keer is die een beetje onevenwichtig, misschien omdat de tekeningen maar naar één kant uitklapt.


Dat wil niet zeggen dat het geen mooi boek is. Maar diep in mijn hart vind ik bijvoorbeeld de tekeningen van Anton Pieck, de ontwerper van de Efteling, of de Disneyversie toch wat meer karakter hebben dan deze afbeeldingen.  Je voelt je nu niet echt betrokken bij Sneeuwwitje, daarvoor is de prinses letterlijk en figuurlijk te afstandelijk getekend. Het is allemaal een beetje stijfjes. Jammer.

Lees HIER de hele Eftelinggeschiedenis rond Sneeuwwitje


ISBN 9789000361557 | Hardcover met linnen rug | 32 pagina's | Efteling BV/Van Goor | juni 2018

Dettie, 24 juni 2018

Lees de reacties en/of reageer, klik HIER

 

De kleine vlinder
illustraties: Eva Muszynski
tekst: Uschi Flacke


Eindelijk is het lente! Het zonnetje schijnt en overal
bloeien kleurige bloemen.


Lammetjes huppelen uitgelaten in de wei, kuikentjes
spelen buiten en varkens rollen in de modder.


maar wat is dat? Dat ziet er
grappig uit. Er kruipt iets
naar buiten...


Op de afbeelding zien we wát er naar buiten kruipt en dankzij de titel van het boekje konden we dat natuurlijk ook al weten. We zien namelijk een vlindertje uit zijn cocon komen. Hij is er moe van! Zijn vleugeltjes zijn nog wat gekreukeld maar even later vliegt hij toch voorzichtig naar een rode tulp. De kuikentjes kijken vol bewondering naar het mooie kleine fladderaartje met zijn kleurige vleugeltjes. De vlinder smikkelt van de heerlijke nectar uit de bloemen tot zijn buikje rond is. Daarna gaat hij lekker zitten kijken naar de lammetjes die met elkaar spelen. Ik wil ook wel een vriendje denkt hij. Maar dat wordt nog een probleem...


De koe wil geen vriendje zijn want de vlinder heeft geen hoorns, de hommel wil ook al niet want de kleine vlinder heeft geen zachte gestreepte vacht. En zo is er aldoor wat. 's Avonds heeft hij nog geen vriendje gevonden. Vlinder is er een beetje moedeloos van. Maar dan hoort hij zachtjes huilen...

Een allerliefst verhaaltje over vriendschap en de moed niet opgeven. Het wordt uiteindelijk een heel gezellige boel rondom de kleine vlinder zoals we op de laatste afbeelding kunnen zien.

De helder gekleurde afbeeldingen zelf zijn eenvoudig en de omgeving en dieren zijn natuurgetrouw weergegeven. Alleen de kleine vlinder en zijn nieuwe vriendje (nee, geen vlinder) wijken daarvan af en hebben een gezichtje. De tekst staat boven, onder of naast de illustraties en zijn in duidelijke letters afgedrukt. 
Het leuke is dat kinderen dankzij de vraag van kleine vlinder of zij zijn vriendje willen worden, ook gelijk verschillende dieren en hun specifieke uiterlijke kenmerken leren kennen. Op de achterkant van het boekje (10x10 cm) staat, passend bij het thema, nog een zoekplaat.
Prima boekje uit de Pixi 04-serie Lente-Pasen


ISBN 9789050652278 | Paperback 10 x 10 cm | 24 pagina's | De Vier Windstreken | maart 2017
Vertaald door M.E. Ander | Leeftijd 4+

© Dettie, 13 juni 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Een fietstocht met mama
illustraties: Miriam Cordes
tekst: Katrin M Schwarz


Roos gaat samen met mama op vakantie naar zee, op de fiets nog wel! Daardoor kunnen ze niet zo heel veel spullen meenemen want op de fiets past niet zoveel.
Mama heeft de tent, luchtbedden en alles om te kamperen al klaar liggen en samen met Roos stopt ze alles in de fietstassen. Maar de doos met lego moet weer in de kast, die is te groot.

De volgende dag vertrekken ze. Onderweg eten ze een lekker broodje en later kopen ze een ijsje. Maar dan... heeft mama een lekke band! Gelukkig is er een aardige meneer die bandenplakspullen heeft want Roos had legostenen in het plakbandendoosje gestopt... De meneer plakt de band en Roos mag hem helpen en zo kunnen ze even later toch weer verder.
's Avonds zitten ze lekker voor hun tent en moeten ze lachen, want het was toch leuk dat die meneer hun hielp, en dat dankzij de legostenen van Roos!


Aardig verhaaltje maar er zit niet veel spanning in, de lekke band wordt niet als een écht probleem gepresenteerd. Eigenlijk is die hele platte band meer een leuk avontuur. De sfeer is wel heel gezellig en zacht evenals de kleurige afbeeldingen. Je zou zo met Roos en haar mama meefietsen.


Natuurlijk is het ook een leuk boekje als een kind zelf gaat kamperen of een fietsvakantie heeft.
Achterop het boekje kun je zien hoe je een hindernisbaan kunt maken zodat je die kunt uitproberen met je fiets. Misschien kun je zelfs wel een wedstrijdje houden!


Het boekje (10 x 10 cm) is onderdeel van de erg leuke Pixiboeken Lente & Pasen serie die bestaat uit 8 boekjes. Vanwege hun formaat en erg lage prijs zijn het fijne boekjes om mee te nemen in de koffer of fietstas. Voorin kunnen kinderen hun naam schrijven dus ze raken het ook niet snel kwijt.
De Duitse titel: Fahrradtour mit Hindernis/ Fietstocht met hindernis was overigens toepasselijker geweest.


ISBN 9789050652247 | Paperback | 24 pagina's | Uitgeverij De Vier Windstreken | maart 2017
Pixiboekje nr 025 | Formaat 10 x 10 cm. | Leeftijd 4+

© Dettie, 10 juni 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER