Nieuwe jeugdboekrecensies t/m 5 jaar

De vuurtoren van Biem
Ton Koene

Het verhaal is snel verteld, Biem woont zijn vader op een eiland. Ze wonen in een vuurtoren, die heel belangrijk is. Want zonder het licht van de vuurtoren zien schepen niet waar het land begint en dan gebeuren er ongelukken. Dus laat Biems vader iedere avond het licht branden. Het is meteen ook een teken voor Biem dat hij naar huis moet, want het wordt dan al snel donker.
Is Biem dan gewoon niet thuis in de vuurtoren?
Nou nee, hij vindt het heerlijk om aan het strand te spelen, er is zoveel te zien, zoveel te doen ook. Iedere dag neemt hij een karretje mee met daarin zijn speelgoed. Aan het strand is hij helemaal gelukkig.
En dan op een dag merkt hij dat het al donker wordt. Maar hoe kan dat! De lamp in de vuurtoren brandt niet! Zou er iets met zijn vader zijn?
Hij haast zich naar huis, en moet dan een moeilijke beslissing nemen…


Het avontuur van de dappere Biem is een mooi en spannend verhaal, dat gelukkig een goed einde heeft. Het staat in korte stukjes verdeeld over de pagina’s.
Wat je op die pagina’s ziet, dat is het echte hoogtepunt van dit boek!
De illustraties zijn waarachtig een feest om naar te kijken. Ze lijken levensecht terwijl je toch echt wel ziet dat het geschilderd is. Het gaat Koene duidelijk om de natuur, de personages - en het paard - worden iets minder expliciet weergegeven. Maar die natuur: het strand, de zee, dat is zo mooi! Alsof je de druppels op je voelt spatten terwijl je er naar kijkt!

Op het moment dat het mis gaat in het verhaal zijn de illustraties op zijn mooist: je ziet – en voelt bijna - hoe woeste golven het grote schip bedreigen, hoe het kleine bootje heen en weer geslagen wordt. En in de tekst staat het niet, maar zijn dat nu bliksemschichten?
Op iedere pagina vind je extra details: een kraanvogel, scholekster, of andere vogels die je zoal aan het strand kan zien.

De illustraties zouden niet misstaan aan de muur! Heel mooi boek!

Ton Koene is freelance fotograaf. Hij geeft lezingen, maakt films en beelden, maar maakt dus ook hele mooie foto- en prentenboeken. Kijk maar eens op zijn site:
https://www.tonkoene.nl

ISBN 9789044841657| hardcover | 58 pagina's | Uitgeverij Clavis | maart 2021
Afmeting: 29,8 x 21,8 x 1,3 cm
Leeftijd vanaf 5 jaar.

© Marjo, 14 april 2021

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Wapi
illustraties: Patrick Ntabaza
tekst: Bart Demyttenaere


In het oerwoud is een kleine okapi aan zijn leven begonnen. ‘Wie ben ik?’ vraagt hij zich af. Mama noemt hem – voorlopig – mijn kleine okapi, het is niet zo belangrijk (al weten wij het al wel!). Maar belangrijker is dat hij leert hoe hij met zijn tong blaadjes van de boom moet trekken om te eten. En dat de rivier er is om uit te drinken.


Hij vindt het leven reuze leuk en spannend. Dat laatste ontdekt hij als hij op een dag eerder wakker is dan mama, en op avontuur gaat. Helemaal alleen. Maar dat is wel gevaarlijk, kleine okapi! En je mama weet niet meer waar je bent!
Voorlopig maakt de kleine okapi zich daar helemaal niet druk om, er valt zoveel te beleven. Hij ontmoet nijlpaarden, en chimpansees. Hij ziet een heleboel vlinders dansend in de zon.
Maar dan doemt het gevaar op: mensen!!!


Loopt dit wel goed af? Zal hij zijn moeder terug kunnen vinden?


De tekst staat in kaders op de druk geïllustreerde pagina’s. Patrick Ntabaza weet natuurlijk hoe het er in een oerwoud uit ziet, en wij kunnen dat nu ook zien. Hij tekent naast de dieren waarvan in de tekst sprake is ook kleine dieren. Leuk om die te zoeken!
Over de bedreiging voor dieren in het oerwoud wordt wel verteld, maar het is aan de voorlezer om daar eventueel de nadruk op te leggen. Je kan je ook concentreren op het verhaal van een dier dat zijn moeder kwijt raakt. Doordat hij zo nieuwsgierig is…


Bart Demyttenaere  (1963) is een Vlaams auteur, geboren in Albertstad (Congo). De samenwerking met Patrick Ntabaza komt dus niet uit de licht vallen, net zo min als het onderwerp van dit boek. Demyttenaere is onderwijzer, werkte zelf ook in Congo, waar hij nog steeds graag verblijft. Hij schreef in 1995 zijn eerste kinderboek. Daarnaast schrijft hij dichtbundels, boeken voor volwassenen terwijl hij ook toneelteksten en non-fictie niet schuwt. De thematiek in zijn boeken haakt vaak aan problematiek als gevangenis-  of vluchtelingenkwesties.


ISBN 9789044840230| hardcover | 34 pagina's | Uitgeverij Clavis | maart 2021
Met authentieke tekeningen van de Congolese illustrator Patrick Ntabaza
Afmeting: 29,8 x 21,7 x 1 cm | Leeftijd vanaf 5 jaar

© Marjo, 11 april 2021

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Opa's camper
Harry Woodgate


Opa vindt het altijd heerlijk als zijn kleindochter bij hem in zijn huisje aan zee komt logeren en zij vindt het net zo fijn. Elke zomer kijkt ze er naar uit. Ze kan dan de kersen uit de boom schudden en lekker tussen de spullen snuffelen die opa verzameld heeft tijdens al zijn reizen met opie. Maar het het allerliefst kruipt opa's kleindochter op de bank lekker tegen opa aan. Dan luistert ze naar de verhalen over alle bijzondere plaatsen waar hij en opie zijn geweest.

Opa vertelt: Jouw opie was een echte avonturier! Hij was lang en knap en overal goed in, maar hij was wel een rommelkont. Toen ze elkaar pas kenden gingen ze al samen op vakantie en dat beviel heel goed! 


Op een middag zei opie
tegen me: 'Er zijn zo veel
mooie dingen op deze wereld,
ik wil ze allemaal zien.
Met jou!
En dat is precies wat we
deden.


Ze reisden in hun mooie camper de hele wereld af en opa heeft daar veel prachtige verhalen over te vertellen. Best jammer dat hij niet meer reist nu opie er niet meer is, maar opa vindt reizen zonder opie helemaal niet meer leuk.


Het is zo anders zonder opie, met hem was alles bijzonder. Nu hij er niet meer is, blijf ik liever thuis.


Zijn kleindochter vindt dat maar niets. Ze wil haar avontuurlijke opa terug. Is er nou echt niets aan te doen?
En ineens krijgt ze een briljant idee!


Het lijkt zo'n simpel verhaaltje maar de strekking gaat veel verder. Het is natuurlijk al verrassend dat opie een man blijkt te zijn, dat komt nooit voor in een kinderboek. Daarnaast is het reizen ook apart. Het zijn geen roadtrips door woeste, uitgestrekte landschappen maar naar steden die ze uit en te na verkennen. De afbeeldingen tonen dat op een heel speelse manier. Daarnaast is de hechte band tussen opa en zijn kleinkind ook hartverwarmend weergegeven in woord en beeld.
Kortom, in alle opzichten een fijn en bijzonder boek!


ISBN 9789000376513 | Hardcover | 32 pagina's | Uitgeverij Van Goor | april 2021
Vertaald uit het Engels door Janneke Schotveld | Leeftijd 3+

Dettie, 8 april 2021

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

De schoenen van Sara
Francesca Pirrone


Sara begrijpt er niets van: als ze haar schoenen aan wil trekken weigeren haar voeten! En ze jeuken ook vreselijk. Voor ze beseft wat er gebeurt gaan haar voeten zomaar in slippers! Maar zo kan ze toch niet naar school?
Helaas: haar voeten werken niet mee, ze willen absoluut niet in haar gewone schoenen!
Op school gniffelen de andere kinderen, en dat vindt ze vreselijk. Maar het wordt nog erger: als ze die middag wil gaan wandelen met haar hondje Romeo, gebeurt het weer: haar voeten beginnen te jeuken en voor ze het kan voorkomen schieten ze in een paar zwemvliezen.


‘Zijn jullie gek geworden? Ik kan niet naar het park gaan met zwemvliezen aan!’, protesteert Sara tevergeefs.’


Maar je snapt het al: ze zal wel moeten!
En och, zo erg is het niet, het is wel grappig om met die rare flappen aan haar voeten te lopen.
Maar andere honden die in het park zijn vinden het maar niks. Ze gaan te keer tegen Sara, of in ieder geval tegen de zwemvliezen en een man wil weten waarom ze die zwemvliezen aan heeft.


Tja, als ze dat nou eens wist!
Haar voeten weigeren gewoon om haar eigen schoenen aan te trekken, ze krijgt het met geen mogelijkheid voor elkaar! En dan komt haar moeder thuis die middag. Ze heeft nieuwe schoenen gekocht. Dat lijkt haar voeten wel wat…


Die arme Sara. Wat zou de oplossing zijn? Want dit kan toch zo niet verder!
Gelukkig begrijpt mama wat er aan de hand is.


Mooie tekeningen, met leuke details. Het hondje Romeo snapt er ook niets van, dat zie je aan zijn snuit. En die vindt het vreselijk eng, hoe die andere honden in het park te keer gaan.
Het is vast leuk om een kleuter te laten vertellen hoe het verhaal zou gaan als je het vanuit de hond vertelt. Die kleuter zal ook eenvoudiger woorden gebruiken, hopelijk, als bewijs dat hij of zij de moeilijker woorden begrijpt.
Een mooi boek om naar te kijken, en een kind begrijpt vast wel wat er met Sara’s voeten aan de hand is?


Francesca Pirrone is een Italiaanse kunstenaar. Ze heeft gestudeerd aan het Art Institute in Florence.

ISBN 9789044841428 | Hardcover | 26 pagina's | Uitgeverij Clavis | maart 2021
Afmeting: 29,8 x 21,7 x 1 cm | Leeftijd vanaf 4 jaar

© Marjo, 29 maart 2021

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Boer Boris
Start de motor!
illustraties: Philip Hopman
tekst: Ted van Lieshout


Een uitklapboek staat op de cover te lezen. Vaak betekent dit dat je achter een flapje kunt kijken of kun je een pagina links of rechts uitklappen zodat de afbeelding groter wordt en daardoor meer indruk maakt of een beter overzicht geeft. Maar in dit boek laat het uitklapgedeelte heel goed de functie van alle machines die Boer Boris gebruikt, zien. Het is erg verrassend!

Het begint al helemaal goed op de allereerste twee pagina's. We lezen:


Vooruit, pas op, maak baan!
Boer Boris komt eraan!


En dan is er een mooi, stevige uitklapgedeelte dat omhoog geklapt moet worden en wat zien we? Boer Boris op een grote, heel hoge plukmachine, want de appels moeten van de bomen. Geweldig!

Het uitklapgedeelte op de volgende twee pagina's klapt naar beneden, want... er moet een gat gegraven worden:


Voor de sparren en de dennen
en het botje van de hond
heeft Boer Boris een machine,
die graaft gaten in de grond


En zo komen er in dit boek allerlei machines voorbij daveren die allemaal hun eigen uitklapplaat verdienen. De boerderijdieren kijken met zijn allen heel nieuwsgierig toe.


Zoals altijd in de Boer Boris boeken spat de vrolijkheid weer van de pagina's af. De rijmende teksten maken het ook nog eens een fijn boek om uit voor te lezen.
Kortom, opnieuw een voltreffer van dit fantastische duo.

Zie ook het leuke filmpje over dit boek!


ISBN 978909025774639 | Hardcover met stevige pagina's | Gottmer | maart 2021
Afmeting 21,7 x 21,6 cm | Leeftijd 3+

© Dettie, 21 maart 2021

Lees de reacties ophet forum en/of reageer, klik HIER

 

Kleine Tractor is bang
Illustraties: Philippe Goossens
tekst: Natalie Quintart

 

Het zou kunnen dat je Kleine Tractor al kent, er zijn al twee boeken verschenen met hem in de hoofdrol.
Blijkbaar is hij niet zo heldhaftig als je van een tractor zou verwachten! In dit boek laat hij zien dat hij de wereld maar eng vindt. Als het regent dan. Verder valt het wel mee.


Op de boerderij waar hij woont heeft hij veel vrienden: Lili de aanhangwagen bijvoorbeeld. Maar ook met de dieren kan hij uitstekend overweg. De eend, het varken, het paard, de kip, de hond, met iedereen eigenlijk wel.
Maar zijn grote held, dat is natuurlijk papa! Papa Tractor is groot en sterk, en nergens bang voor. En Papa Tractor wil dat zijn zoon ook zo wordt. ‘Morgen gaan we de heuvel af,’ zegt hij. Kleine tractor verheugt zich er op.


Maar de volgende dag regent het! Dat vindt hij niet leuk, maar ja, hij moet wel mee met papa, want ‘een tractor moet altijd klaarstaan.’ Maar als het niet helemaal goed gaat, en Kleine Tractor uitglijdt in de modder, kruipt hij terug in de schuur. Niks hoor, hij gaat er niet meer op uit als het regent!
Dan staat ineens Lili de aanhangwagen voor zijn neus. ‘Kleine tractor, kom gauw! De rivier stroomt over!’
Wat nu? Het regent nog steeds…


Een mooi verhaal over angst. Herkenbaar dus, want iedereen is wel eens ergens bang voor. Of geweest, Papa Tractor was vast ook wel eens bang!
Het verhaal is duidelijk en wordt in korte hoofdstukken verteld. Voorlezen terwijl een kind kijkt naar de illustraties werkt prima. Die illustraties zijn fleurig, verdeeld over hele pagina’s met de tekst daar op. De dieren beleven een eigen avontuur zonder tekst, en daarbij zijn vooral de kleine kuikentjes grappig, springend over de bladzijden.
Een boek om vaak uit voor te lezen!

 

Natalie Quintart (1961, Beloeil) heeft een kunstopleiding gehad, en werkte als theatermaker. Ook muziek heeft haar belangstelling en natuurlijk het maken van boeken.
Philippe Goossens (1963, Brussel) werkt als freelance illustrator. Hij houdt zich al enige tijd bezig met kinderboeken en jeugdboeken.
Zijn samenwerking met Natalie Quintart heeft al meerdere boeken opgeleverd.

ISBN 9789044841879 | hardcover | 26 pagina's | Uitgeverij Clavis | februari 2021
Afmeting: 26,9 x 25,7 x 1 cm | Voor iedereen vanaf 4 jaar

© Marjo, 16 maart 2021

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Pak 'm bij zijn staart!
25 voorleesversjes
illustraties: Jeska Verstegen
tekst: Paul Biegel


In dit mooie versjesboek, waarin de 25 leukste versjes van Paul Biegel te vinden zijn, is veel taalplezier te beleven. Paul Biegel speelt met klanken, klinkers en klemtonen. De woorden buitelen als het ware over elkaar heen.
Zoals bijvoorbeeld in Er was eens een kikker


Er was eens een kikker,
die kikker had de hik.
De kikker werd een hikker
maar de kikker gaf geen kik.


Of neem het begin van dit vers.


Een kikker en een karakiet
zaten samen in 't riet.
Nee nee, kietel niet,
kietel niet, riep de karekiet.
Ik ben de karekietel niet.


En zo heeft elke versje zijn unieke taal.


Bij deze versjes staan prachtige afbeeldingen, die je in feite stuk voor stuk zo aan de muur kunt hangen. Maar naast het mooie zijn ze ook heel toepasselijk bij het versje. Neem bijvoorbeeld het versje


Drie boerinnetjes kwamen voorbij,
ze hadden gemaaid in de paardenwei,
ze wisten niet dat al dat gras
een grote stad vol krekels was.


Op de foto is te zien hoe origineel Jeska Verstegen dit vers heeft uitgebeeld. Het is een complete krekelstad!
En zo zijn alle illustraties bij de versjes.
Een heerlijk boek waarbij ritme,kleur en klank perfect op elkaar afgestemd zijn.

Zie ook het inkijkexemplaar


ISBN 9789025774288 | Hardcover | 56 pagina's | Gottmer | maart 2021
Afmeting: 24,7 x 27,0 x 1,3 cm | Leeftijd 3+

© Dettie, 14 april 2021

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Misschien...
Chris Haughton


Chris Haughton heeft een heel eigen stijl. Zijn illustraties zijn tot de kern teruggebracht. Hij gebruikt meestal één hoofdkleur die de afbeeldingen overheerst met daarbij een klein aantal bijkleuren. In dit boek is de hoofdkleur dieprood.
Op alle pagina's wordt het rood in al zijn variaties gebruikt, van bijna paarsrood tot oranjerood.


Deze ton sur ton methode werkt uitstekend. Daardoor spatten de donkere hoofdfiguurtjes van de pagina's af. Je aandacht wordt onmiddellijk getrokken naar de drie aapjes met enorme ogen. Ze mogen van mama niet naar de mangoboom want daar lopen tijgers. Maar wat je verbiedt, wordt extra aantrekkelijk en mango's zijn ook wel héél érg lekker!


Natuurlijk gaan de aapjes toch naar de mangoboom als mama weg is, geen tijger te zien, dus dat kan best. Ze pakken elk een mango en genieten van de zoetigheid. Daarna lusten ze er eigenlijk nog wel een...
Weer gaan ze naar de boom, speuren de omgeving af en nee er is weer geen tijger te zien, denken ze...

Maar wij zien ze wel! Overal zien we hun ogen door de struiken gluren.
Het wordt nog heel spannend! Een mooie prent die in de lengte is getekend benadrukt dat.


Het is zo'n prentenboek dat je zelf moet zien en beleven. De ondeugendheid en nieuwsgierigheid van de kleine aapjes bijvoorbeeld  is zo enorm leuk én aapachtig weergegeven. De tekst is minimalistisch maar doeltreffend. Meer moet er niet over het boek gezegd worden.
Koop het gewoon en geniet.


Chris Haughtons prentenboek Mama kwijt werd Prentenboek van het Jaar 2012 en ook Komt goed, kleine krab is inmiddels een echte klassieker.


ISBN 9789025774189 | hardcover | 48 pagina's | Uitgeverij Gottmer | april 2021
Afmeting: 26,9 x 25,6 cm | Vertaling J H Gever | Leeftijd 3+

© Dettie, 10 april 2021

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Ik vlieg!
Met dieren in de lucht
Kim Veenman


Iedereen heeft dat gevoel vast wel eens (gehad): je ziet die vogels hoog in de lucht zweven en je denkt: dat zou ik ook wel eens willen! Maar helaas: de mens is niet uitgerust met vleugels, wij kunnen niet vliegen.


Je kan er wel van dromen, zoals de jongen in dit boek. Zijn fantasie neemt hem mee, de lucht in en hij vliegt alsof hij een vogel was. Een koolmees, of hoger: een gans. Of nog hoger: een condor! Met van die enorme vleugels!
Maar er zijn ook dieren die laag vliegen, zou dat ook niet leuk zijn: als je als een hommel razendsnel met je vleugeltjes beweegt en van bloem tot bloem gaat. Of een libel, laverend over het water!
Wat zou je allemaal kunnen zien daar hoog in de lucht? Of juist laag tussen de bloemen?


En weet je: er zijn nog meer dieren die kunnen vliegen! Vissen! Jawel: er bestaan vliegende vissen!
En wat dacht je van een spin! Die zweeft met een spinnenparachute de wereld over. Gaaf!
Je kan overal heen, gewoon met de wind mee.
En dan heb je nog de vliegende eekhoorn en slangen die lijken te vliegen als ze zich van de ene tak naar de andere bewegen.


En wist je dat er zelfs vliegende draakjes zijn? Nee, dat is geen verzinsel: achterin het boek, als je met al die dieren mee hebt gevlogen en gezien hebt wat zij zien, staat er over diezelfde dieren nog allerlei informatie.
Bijvoorbeeld: Vliegende draakjes worden ook wel vliegende hagedissen genoemd, en er zijn meer dan 40 verschillende soorten! Hun vleugels zijn een soort parapluutjes van huid die ze tegen hun lijf opvouwen als ze niet vliegen. Ze kunnen wel 100 meter ver komen, tot een hoogte van tien meter.
Maar de koolmees lijkt misschien wel gewoon, maar is evengoed bijzonder.
Want hoe kan het dat zo’n klein vogeltje kan wat wij niet kunnen, namelijk vliegen?


Kim Veenman legt dat heel duidelijk uit, zoals ze dat ook over de andere dieren doet. Ze vertelt dat ze bioloog is, en als kind al droomde dat ze kon vliegen. Helaas voor Kim: dat zal haar nooit lukken. Maar ze kan er wel over dromen. Dromen dat ze vliegt als een gans, of een vliegende vis.


Ze heeft met dit boek een zeer geslaagde poging gedaan om ook kinderen te laten fantaseren over hoe het zou zijn om te vliegen. Haar illustraties vullen steeds twee pagina’s waar de tekst op afgedrukt is, zonder dat die overheerst. Je ziet het betreffende dier, en hetgeen het dier ziet. Bij de meeste dieren stelt ze als het ware scherp op wat je zou zien als je zelf kon vliegen als die vogel, of die hommel. In het eerste geval kijk je van grote hoogte naar de aarde, in het tweede geval zijn de bloemen en grashalmen juist heel groot. Om het scherpe beeld heen vervaagt het beeld naar de randen toe. Dat geeft een extra dromerig effect. Hier is goed over nagedacht!


Kim Veenman is een bioloog die schrijft en illustreert voor onder meer de tijdschriften Roots Magazine, Buitenleven Magazine en National Geographic Junior.

https://www.youtube.com/watch?v=8TwWQzFYeNI


ISBN 9789047713111  | Hardcover | 32 pagina's | Uitgeverij Lemniscaat | maart 2021
Afmeting: 29,7 x 25 x 1 cm | Leeftijd vanaf 4 jaar

© Marjo, 31 maart 2021

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Ik bepaal!
Illustraties: Aron Dijkstra
Tekst: Lysette van Geel


Jij moet dit, je moet dat.
Dat kennen we helaas maar al te goed. We moeten altijd van alles. En dat zeggen we ook tegen anderen, met name onze kinderen. Dus ook Misha krijgt dat de hele dag te horen:

Hij moet elke dag boterhammen met pindakaas én boter eten (hij vindt boter niet lekker!)
Hij moet leren fietsen (maar kan nog maar net bij de trappers)
Hij moet naar oerstomme programma’s kijken (want zijn zus pikt de afstandsbediening in)
En dan moet hij ook nog naar zwemles. Achter op bij papa gaat hij naar het zwembad.
En dat wil hij al helemáál niet! Hij haat water!


‘Wanneer mag ik nou eens iets bepalen?’
En dan volgt een verrassend antwoord:

‘Nou, wat denken we ervan, nu is wel een mooi moment, toch? Toch? NU MISHA!’


Wat er dan gebeurt! Tjee, Misha bepaalt echt alles, maar dan ziet de wereld er wel een beetje raar uit. Komt dat ooit nog goed?


Het verhaal is zeer origineel, echt leuk bedacht. En niet alleen voor jonge kinderen herkenbaar, maar voor iedereen eigenlijk. Alleen, tja, Misha is een personage in een boek. Wij lezers niet, wij hebben pech, want wat Misha kan, dat kunnen wij dus niet. Het begint heel eenvoudig, maar hij krijgt de smaak al snel te pakken. En die domme papa merkt niets, die is constant aan het bellen! Wat er met hem gebeurt is dan ook zijn verdiende loon.


Dat is alleen nog maar het verhaal, zo ontzettend grappig, maar wel degelijk met die serieuze ondertoon.
De vormgeving is ook helemaal af! Prachtig, dat zie je al aan de omslag, maar echt: als je het boek openslaat wordt het alleen nog maar mooier. Heel veel details op iedere pagina, je kan er heel lang naar kijken en dan nog nieuwe dingen ontdekken!
Die kus van de juffrouw, die komt nog wel, maar de dikke tien met een (gouden) griffel en penseel die zijn binnen!


Lysette van Geel (Amsterdam, 1981) is een Nederlandse tv-presentatrice en auteur. Dit is haar eerste prentenboek, na eerder jeugdboeken te hebben geschreven.

Aron Dijkstra (Sneek, 1992) is illustrator en schrijver. Hij is nu werkzaam in Rotterdam als museumgids en docent. Gelukkig houdt hij tijd over om mooie boeken te maken!


ISBN 9789048858620 | Hardcover | 40 pagina's | Uitgeverij Moon | maart 2021
Leeftijd vanaf 4 jaar

© Marjo, 23 maart 2021

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Monster is bang in bed
Illustraties: Iris van Hassel
Tekst: Tina Van de Leur


Kinderen ga weg!! Gevaarlijk (voor kinderen)! Stop!
Dit lees je o.a. op de allereerste pagina van dit boek. Dat maakt het gelijk wel spannend, wat zou er aan de hand zijn?
Nou... dat kan ik vertellen. Die waarschuwingen zijn van Monster. Hij durft zijn kamer bijna niet in, want hij is namelijk bang voor kinderen boven zijn bed!

Een monster bang voor kinderen? Jawel! Maar hij moet wel slapen!
Mama Monster moet met hem mee, ze gaat luid grommend de kamer binnen en roept alvast heel hard tegen alle eventuele kinderen 'Wegwezen! Nu meteen!


Natuurlijk helpt dat wel, maar helemaal overtuigd is Monster nog niet. Dus geeft mama hem ook nog kinder-wegjaag-sproeistof van rodebietensap en spruitjespuree. 'Dan wil geen enkelkind meer in jouw buurt komen', zegt mama. Nog een beetje bibberig, kruipt Monster toch in zijn bedje. Mama doet het licht uit...


Brrr het blijft toch wel eng zo in het donker. Mama moet nog een paar keer terugkomen en verzint van alles waar kinderen echt bang voor zijn. Uiteindelijk lukt het. Monster slaapt... Maar wáár slaapt hij eigenlijk?


Het is een complete verrassing dat een kinderboek nu eens over een monster gaat die bang is voor kinderen in plaats van andersom. Hij is ook net zo bang voor enge kinderschaduwen als kinderen voor monsterschaduwen zijn. Je leest het verhaal dan ook met een brede glimlach. Mama jaagt bovendien op een heel speelse manier de kinderen de kamer uit.

Je kunt het boek ook rustig voor het slapengaan voorlezen want Monster en zijn moeder zijn maar een klein beetje monsterachtig. Mama heeft wel kleine slagtandjes, twee hoorntjes op haar hoofd en puntoortjes maar ook prachtig lang rood krullend haar en ze draagt een gewone jurk. Dan kan ze nooit heel griezelig zijn. Kleine Monster is gewoon lief met zijn grote bruine ogen en piepkleine punttandjes.
Heerlijk verhaal!


ISBN 9789051168310 | Hardcover | 32 pagina's | De Vier Windstreken | maart 2021
Afmeting 29,2 x 21,9 cm | Leeftijd 4+

© Dettie, 18 maart 2021

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER