Nieuwe jeugdboekrecensies t/m 5 jaar

Van klein tot groots 4
Frida Kahlo
illustraties: Gee Fan Eng
tekst: Maria Isabel Sánchez Vegara


In dit vierde deeltje van de fantastische Van klein tot groots serie, zien we de kleine Mexicaanse Frida opgroeien van klein meisje tot de grootse bijzondere vrouw die ze later werd.

Gee Fan Eng weet  dat gelijk in haar afbeeldingen al  weer te geven. Met haar grote donkere ogen en evenzo donkere wenkbrauwen die bijna haar hele voorhoofd beslaan is Frida als kind al heel opvallend. Later, toen ze wat ouder was, viel ze nog meer op tussen de schoolkinderen maar dan dankzij een minder leuke reden. Ze kreeg en ziekte  'Haar been werd daardoor zo dun als een stokje.' Maar die tegenslag weerhield haar niet om de dingen te doen zoals zij het fijn vond. Ze trok soms zelfs mannenkleren aan, in die tijd was dat niet zoals het hoorde...

Op een dag, toen Frida 18 jaar was,
stapte ze in een bus.
En toen... boem! In één klap was
Frida's oude leventje voorbij.


We lezen dat Frida een ernstig ongeluk kreeg, wat misschien achteraf gezien een geluk bij een ongeluk was. Want tijdens haar herstel begon Frida uit verveling te tekenen en schilderen, vooral zelfportretten. En dat kon ze heel goed, zo bleek. 'Ze schilderde zelfs haar samengegroeide wenkbrauwen!' Andere mensen vonden haar schilderijen ook mooi.  En de grote kunstenaar Diego Rivera vond de schilderijen én Frida heel mooi! Ze werden verliefd en trouwden.

In het boek zien we hoe Frida's leven verloopt. Een makkelijk leven heeft ze niet. Maar ze blijft wel knokken en vechten ondanks alle tegenslagen. Haar schilderijen zijn bijna spiegels van haar ziel.


Ze schilderde over haar verdriet, haar ziektes en, heel soms, ook over vrolijke dingen.


Het boek zelf is wél vrolijk. De illustratrice Gee Fan Eng heeft alles wel redelijk realistisch maar niet loodzwaar weergegeven. Of sommige prenten glimlacht Frida zelfs, iets wat ze in het dagelijks leven zelden deed, tenminste niet op foto's. De gebruikte kleuren zijn prachtig. Net als Frida!
Het boek is bijna een ode aan deze vrouw die groots was omdat ze zich niet klein liet krijgen!

Zie ook het inkijkexemplaar


Dit boek is onderdeel van de serie ‘Van klein tot groots’, waarmee kinderen én volwassenen de levensverhalen ontdekken van belangrijke vrouwen uit de wereldgeschiedenis. Elk deel laat zien hoe een klein meisje met een grote droom opgroeide tot een sterke vrouw met grootse ideeën. Elke deel wordt door Maria Isabel Sánchez Vegara geschreven maar de illustraties worden elke keer door iemand anders gemaakt, wat verrassende afbeeldingen opleveren.
Achterin het boek is nog een korte biografie te lezen over Frida Kahlo (1907-1954).


ISBN 9789051167412 | Hardcover | 24 pagina's | uitgeverij De Vier Windstreken | juni 2019
Formaat 24,6 x 20 cm | Leeftijd 5-6+

© Dettie, 25 juni 2019

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

De jongen en de walvis
Linde Faas


Na haar eerste eigen prentenboek Ik neem je mee, dat ik helaas niet gelezen heb, ligt nu haar tweede prentenboek De jongen en de walvis in de boekwinkel. Zelf kende ik de illustraties van Linde Faas al van de Flo & Stiekel-boeken en het boek Sinterklaas slaat een jaartje over. Daarin vielen haar bijzondere tekeningen vol fantasie mij al op.

In dit boek, van mooi groot formaat (24,5 x 32,7 cm), zijn de prenten nog indrukwekkender. Het verhaal in dit boek© Linde Faas is geïnspireerd op het werk van de man van Linde Faas, die als maritiem bioloog onderzoek doet naar potvissen en andere walvissen in Noorwegen. Het verhaal speelt zich dan ook af op en aan zee en de blauwtinten zijn overweldigend en erg aansprekend. De paginagrote afbeeldingen vertellen hun eigen verhaal. De tekst is summier, die bestaat uit enkele zinnen.


Dankzij de prenten en de tekst kunnen we meeleven met de avonturen van een jongetje dat graag alleen is. Hij is in zijn bootje in slaap gevallen en door een storm waardoor de golven hoog en woest zijn, drijft hij ver weg, de zee op. Op de afbeelding zien hem ronddobberen op het laatste stukje boot dat over is. Wat moet hij nu, hoe komt hij weer thuis?
Ineens wordt het jongetje omhoog geduwd... wat blijkt? Hij zit op de kop van een enorme walvis!
Ze hebben samen een heerlijke tijd, ze spelen, ze ontdekken de wereld, ze zien van alles, het jongetje slaapt zelfs op de enorme rug van zijn nieuwe vriend. Het is geweldig! Maar er is een tijd van komen en van gaan. De walvis zet hem af op het strand. Het jongetje is weer thuis en weer alleen, wat hij steeds zo fijn vond...

Maar na de ontmoeting met de walvis is alles anders. Is alleen zijn nog wel zo leuk?


Linde Faas heeft op haar eigen unieke manier via woord en beeld laten zien hoe mooi een vriendschap kan zijn en welke meerwaarde vriendschap aan iemands leven kan geven. Maar hoe kan het jongetje zijn vriend terugvinden? Ook daar weet Linda Faas een prachtige oplossing voor te bedenken... Eind goed, al goed.


Meer van dit soort boeken! Veel meer!


ISBN 9789047711407 | Hardcover | 32 pagina's | Lemniscaat | juni 2019
Formaat 24,5 x 32,7 cm | Leeftijd 4+

© Dettie, 17 juni 2019

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Stop! Monsters!
Mark Janssen


Hoe kom je op ideëen voor een nieuw prentenboek?

Stop! Monsters! is ontstaan en gebaseerd op deze situatie; onze dikke vette kater Lou ligt vaker met zijn dikke vette kont midden in de gang en blokkeert alle verkeer. Hij schuift nergens voor en soms moeten hele fietsen over hem heen getild worden.
Het principe ‘centje betalen en dan mag je doorgaan’ is door dit monster op mijn bureau terecht gekomen.


Het bovenstaande is te lezen op de facebookpagina van Mark Janssen. Als je, net als ik, Mark Janssen een beetje volgt dan is het elke keer een verrassing om te zien hoe hij uitgegroeid is van illustrator voor kinder- en prentenboeken tot iemand die inmiddels een heel eigen stijl heeft ontwikkeld én zijn eigen boeken bedenkt én tekent. Zoals hier boven te lezen is, kan bij hem van alles aanleiding zijn voor een boek.
De kracht van Mark Janssen is verder dat hij geen of heel weinig woorden nodig heeft om zijn verhaal te 'vertellen', zijn afbeeldingen spreken voor zich, die zeggen al genoeg. In Stop! Monsters! lezen we bijvoorbeeld alleen het woordje Stop!


In dit boek van groot formaat zien we overigens op een subtiele manier ook Janssens andere passie vertegenwoordigd, te weten... het fietsen. De racefiets komen we niet tegen maar wel twee zussen die zich verplaatsen via een bakfiets met een groot voorwiel en klein achterwiel. De bak ligt vol met oude ijzerwaren, die de meisjes weg willen brengen. Maar - en daar komt de link met de vette kater Lou - onderweg komen ze allerlei monsters tegen. Het eerste monster is levensgroot, groen en harig. Het enige wat hij zegt is Stop! De zussen zijn echter niet zo bang uitgevallen, ze 'betalen' de doorgang dankzij een zelf geknutselde mooie ketting vol pannen, ouderwetse koffiepotten, moersleutels etc. die nu om de nek van het monster hangt. Het monster blij én de zussen blij, ze kunnen weer verder ... tot ...

© Mark Janssen


Het volgende monster dat opnieuw Stop! roept. Dat monster vormt in zijn eentje een vogelwereld op zich. Op zijn kop bevinden zich namelijk een heel arsenaal aan bijzondere vogels. Ook hier weet Mark Janssen de meiden een prima en grappige oplossing als tolbetaling te laten bedenken net als bij het volgende monster. De voorwerpen uit de bak krijgen overigens steeds een heel andere - originele - functie.
Een ander monster roept zo fanatiek Stop! dat het vuur uit zijn bek schiet. Maar stoïcijns als ze zijn, ook hier weten de zusjes weten doorgang te krijgen in ruil voor enkele spullen die in de bakfiets liggen, tot...
Alleen het kleine zusje nog in de bak zit... Stop! roept de leeuw...


Het is een 'griezelboek' dat je met een brede glimlach op je gezicht kijkleest. De monsters zijn grappig 'angstaanjagend'. Het 'enge' zit hem voornamelijk in de afmeting van de monsters. Ze zijn een flink stuk groter dan de zusjes en nadrukkelijk aanwezig weergegeven. De zussen lijken daardoor klein en fragiel. Maar gelukkig zijn ze niet zo gauw van hun sokken te blazen. Sterker nog, het zijn onverschrokken meiden die gewoon doorgaan.
Heerlijk humoristisch boek. Mark Janssen heeft zichzelf weer overtroffen.
Stop! in de boekwinkel en koop het!


ISBN 9789047711483 | Hardcover | 32 pagina's | Lemniscaat | mei 2019
Afmeting 24,5 x 32,7 cm | Leeftijd 4+

© Dettie, 13 juni 2019

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Naar het museum
Ingela P Arrhenius


Evenals het hardkartonnen boekje In Afrika van dezelfde illustratrice, is dit boekje tekstloos en valt het vooral op door de vorm van de pagina's. We zien op de coverpagina een vrouw met een jongetje aan haar hand naar de deur van het museum lopen. De kaft is niet rechthoekig maar uitgesneden naar de vormen van de figuurtjes.


Zoals iedereen in een museum verwacht aan te treffen zien we als eerste voornamelijk klassieke schilderijen en beelden. Maar eveneens schilderijen van beren en een hert. Ook hier is de pagina uitgesneden en neemt de vorm aan van de bezoeker en de prenten die te zien zijn.


Het is best wel een bijzonder museum want naast de kunst is er veel meer te zien, zoals een skelet van een dinosauriër, een mammoet maar ook een Egyptische mummie en sarcofaag, maskers van de Azteken, een holenmens, een vliegtuig en kunstvoorwerpen zoals schalen met krullende of juist strakke oren. Dat moet wel een heel groot museum zijn!


Voor kinderen is het vooral leuk dat er zovéél te zien is in dit boekje. Ze leren daardoor een heleboel nieuwe woorden en dingen kennen én krijgen gelijk een indruk wat er zoal in een museum te zien kan zijn.


Het boekje over Afrika sprak mij meer aan omdat het bij één onderwerp bleef, namelijk de dieren van Afrika. Dit boekje is wel een beetje erg veel van het goede en ik vraag me af of kinderen van 2 jaar de getoonde afbeeldingen zullen begrijpen. Maar het boekje is wel opnieuw een lust voor het oog en erg origineel qua vormgeving.


In deze serie zijn meerdere boekjes verschenen zoals het erge leuke en al genoemde In Afrika, verder de boekjes Goede reis, In het bos, en Op de kermis. De boekjes 'zijn een kruising tussen boek en speelgoed' meldt de uitgever en dat is ook zo. Door de vorm en het stevige karton kun je de boekjes goed rechtop zetten met de bladzijden wat uit elkaar waardoor je door de 'zalen' van je eigen museumpje kunt 'lopen'.
Hopelijk volgen er nog meer vormboekjes van deze illustratiekunstenares.


ISBN 9789025770570 | Hardcover met 12 hardkartonnen pagina's | Uitgeverij Gottmer | maart 2019
Afmeting 13,3 x 16,1 cm | Leeftijd 2+

© Dettie, 4 mei 2019

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Even lekker niks
muziek: o.a. Ageeth de Haan
illustraties: Ruth Hengeveld
tekst: Bette Westera


Na een heel drukke dag is het heerlijk om even lekker rustig te gaan zitten met een boekje in een hoekje, of op de bank, in de tuin, in bed... Daar speelt dit boekje mooi op in. Bette Westera heeft namelijk voorleesversjes geschreven die een heel fijne en zachte sfeer hebben. In haar eigen ritmische stijl  beschrijft ze allemaal dingen waar je blij en kalm van wordt.

Het boek begint met een versje over de zon en wie wordt daar nu niet vrolijk van. In het versje speelt de zon verstoppertje en jij mag raden waar de zon is.
Bij dat versje zie je een lieve zonnige leeuw die water met een rietje drinkt.

Daarna is er een versje 'Ik kom zo' over je lekker warme bed en hoe moeilijk het is om onder dat dekbed vandaan te komen.


Ik kom zo

Even nog, het is hier zo gezellig.
Even nog, het is zo fijn in bed.
Even nog, ik heb het hier zo heerlijk.
Even nog, ik lig hier nog maar net.

De dag is al begonnen, maar ik heb nog niet zo'n zin.
Ik kom vandaag mijn bed niet uit, ik blijf er lekker in.


Natuurlijk kom je wèl je bed uit, want buiten is het ook leuk, dan kun je gaan schommelen bijvoorbeeld samen met... een giraffe, een bever en een slang!
We zien op de mooie afbeelding dat dat heel gezellig kan zijn. De slang leent namelijk zijn nek uit aan de andere twee dieren en schommelen maar!

E als je toch buiten bent kun je ook op reis gaan, maar wat neem je dan allemaal mee? Dankzij  het versje 'Mijn eigenste bedje' kun je lezen wat je vooral niet vergeten moet, onder andere:


Mijn warmste trui, mijn stoerste pet
en - dat moet écht - mijn eigen bed.


Alle versjes geven dat lome, lekker luie gevoel zoals je op een mooie zomerdag kunt meemaken. Zelfs het versje over huilen is heel lief en zachtaardig. Het begint zo


Traan


Kom maar naar buiten,
tranen met tuiten,
tranen van pijn of verdriet.

Zal ik een rolletje pleisters pakken?
Eventjes overal pleisters op plakken?
Pleisters met plaatjes? Of helpt dat niet?
[...]

Bij dit versje heeft debutant Ruth Hengeveld een heel lieve afbeelding gemaakt van twee honden, een grote en een kleine. De grote wordt liefdevol beplakt met pleisters door de kleine, die uit puur medeleven ook zelf maar een pleister op zijn lijfje geplakt heeft.
- Alle afbeeldingen zijn overigens zéér de moeite waard. Er zijn heel mooie natuurkleuren gebruikt met enkele heldere tinten als accent. Ze passen prachtig bij de versjes. Hopelijk gaan we nog veel meer werk van deze illustratrice zien. -


En verder met de versjes... Langzamerhand verstrijkt de dag, de zeehondjes liggen lekker in de zon te soezeren, Poes Beer is slaperig van al het spelen, er is een grappig versje gemaakt over de dag bij opa en oma en dan is het alweer tijd om naar bed te gaan.


Dat komt goed uit want de versjes werken ook langzaam naar het 'naar bed toe gaan' moment toe. Het versje "Slaap je al' is heel herkenbaar want wie heeft dat niet eens een keer gevraagd?  En dan volgt het allerlaatste versje 'Slaap, lieve lief' en met een kusje op je neus is het boekje uit.
Maar dan... is er nog een erg leuke verrassing!


Er zit namelijk een CD bij met nog meer versjes die allemaal dezelfde titel hebben als de versjes in het boek, alleen het versje zelf is anders. Het zijn heel zonnige liedjes, gezongen door Ageeth de Haan en zij wordt begeleid door meeslepende, zomerse gitaar- of mondharmonicamuziek. Vooral het schommelliedje is heerlijk, je zweeft gewoon mee met de muziek duwdieduwdieduw schommel jij, schommel mij duwdieduwdieduw. Je wordt er vanzelf helemaal rustig van...
Slaap lekker!


ISBN 9789025769352 | Hardcover | 32 pagina's | Uitgeverij Gottmer | maart 2019
Afmeting 23 x 25 cm | Leeftijd 2+

© Dettie, 12 april 2019

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Rupsje Nooitgenoeg 50 jaar
Eric Carle


Het boek Rupsje Nooitgenoeg is inmiddels een begrip in kinderboekenland. En nu is het rupsje jarig, want 50 jaar geleden maakte Eric Carle dit leuke boek over de hongerige rups.  In het voorwoord lezen we het volgende leuke verhaal over het ontstaan van het boek. Voordat het rupsje 'geboren' werd, zat Eric Carle namelijk met een perforator te spelen. Bij het zien van al die gaatjes in het papier bedacht hij een verhaal over Willi de boekenworm. Maar zijn redacteur leuk het leuker om een verhaal over een rups te maken. 'Een vlinder!' riep Eric en zo werd Rupsje Nooitgenoeg geboren, en de gaatjes bleven!


Op allereerste pagina zit het rupsje nog in een eitje maar op een mooie zonnige dag kroop - plop! - het piepkleine hongerige rupsje uit zijn ei. We volgen het diertje op zijn tocht naar eten en leren daardoor gelijk de dagen van de week kennen én tellen. Want op maandag eet Rupsje Nooitgenoeg  zich dwars door één appel heen en op dinsdag at hij zich dwars door wel twéé peren heen. Elke dag eet het rupsje een gat door al zijn lekkere fruit heen, maar nog steeds heeft hij honger, hij heeft nog lang niet genoeg, hij wil méér en méér en méér.


Uiteindelijk komt er zwaarder geschut aan te pas, koek, snoep, kaas, worst, zelfs een zure bom! Overal knaagt het rupsje zich dwars doorheen, maar dat valt niet lekker, Rupsje heeft buikpijn van al dat gekoek en gesnoep. De volgende dag at hij toch maar weer wat gezonders en voelde zich gelijk lekkerder. Een wijze les voor het rupsje én voor de kinderen die het verhaal lezen.
Uiteindelijk verandert het - inmiddels grote - rupsje in de door Eric Carle zo gewenst vlinder. En niet zomaar een vlinder maar een schitterende, prachtige, kleurige vlinder!


Het is duidelijk dat Eric Carle plezier in zijn werk heeft, de vrolijkheid straalt je van de pagina's tegemoet. Voorin het boek zien we op enkele foto's  hoe Eric Carle zijn tekeningen maakt. "Eerst beschildert hij crêpepapier met acrylverf, dan knipt hij er figuren uit, en vervolgens plakt hij die figuren op elkaar. Zo ontstaan de opvallende, kleurrijke kunstwerken die we allemaal zo goed kennen."

Het is ook prettig dat het niet 'alleen maar' een verhaaltje over een rupsje is, hoewel de ontwikkeling naar vlinder natuurlijk al bijzonder genoeg is. Daarnaast leert een kind op heel speelse manier, die nauwelijks opvalt, veel meer dingen dan dat, zoals het al genoemde tellen en de dagen van de week, maar ook de namen van allerlei soorten fruit en ander voedsel. Dat gebeurt niet vaak in ene kinderboek.


Van Rupsje Nooitgenoeg zijn in die 50 jaar tijd meer dan 50 miljoen exemplaren verkocht en het boekje is in 63 talen verschenen en nog steeds is het boekje erg populair. en terecht, het is compleet tijdloos en kan vast nog wel 50 jaar - of meer - mee. Het is opnieuw erg genieten van dit verhaal dat vanwege zijn verjaardag in een nieuw jasje is gestoken, waardoor er een mooi uitgevoerde jubileumeditie is ontstaan.


Rupsje Nooitgenoeg is overigens nu ook te zien in het theater! De familievoorstelling is t/m mei 2019 door heel Nederland en België te zien. De voorstelling is gebaseerd op de vier spannende verhalen van Eric Carle. Kijk hier voor meer informatie.


Zie ook het ontroerende filmpje met Eric Carle die vertelt over het ontstaan van 'The Caterpillar' ofwel Rupsje Nooitgenoeg


ISBN 9789025770754 | Hardcover | 32 pagina's | Uitgeverij Gottmer | 20 maart 2019
Afmeting 30,3 x 21,7 x 1 cm (oblong) | leeftijd 2+

© Dettie, 6 april 2019

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Toto en het uiltje
Esther Miskotte


Toto is een jongetjes-elfje. Hij heeft rood haar, puntige oortjes en... vleugeltjes. Maar daar moet je wel mee kunnen vliegen. Juf Elvira zal de kleine elfjes daarmee helpen. Zij doet het voor en de kinderen mogen haar nadoen. Helaas, wat Toto ook probeert, het lukt hem niet. Hij fladdert en wappert en springt maar niks hoor, hij komt de lucht niet in. Alle andere elfjes vliegen al vrolijk in het rond.
We proberen het vanmiddag nog eens, belooft juf Elvira. Maar Toto wil niet meer. Vliegen is stom! Hij hoeft geen les meer.

Boos loopt hij het bos in, waar een vosje naar hem springt en hapt. Gauw klimt Toto in een boom, dan kan het vosje niet bij hem komen. Tot zijn schrik zit er op zijn tak ook een uiltje!
'Hoi,' piept het uiltje, 'Mijn naam is Plofje.
Wie ben jij?

Plofje kent een leuk spelletje, en hop hij springt van de tak en laat zich naar beneden vallen. Toto schrikt ervan, maar Plofje is, met een plofje, veilig geland. Nu durft Toto ook wel. Gelukkig is het vosje er niet meer. 
Toto en Plofje hebben dikke pret en helemaal als vader Uil erbij komt... die kan pas mooi vliegen!

De volgende dag weten de elfjes en juf Elvira niet wat ze zien...


Een lief verhaaltje over doorzettingsvermogen met daarbij vriendelijk potloodtekeningen. De tekst is duidelijk leesbaar afgedrukt, de afbeeldingen zijn in zachte pasteltinten. Het is wel wat vlak verteld allemaal, er zit geen echte spanningsboog in het verhaal. Je zit niet vol geestdrift mee te leven of het vliegen uiteindelijk zal lukken. Plofje is ook wel een vrij slome naam voor het uiltje.
Het had best een leuk sprankelend verhaal kunnen worden, het idee is leuk, maar er zit helaas niet veel vaart in. De elfjes, lijken ook wel erg op gewone kindjes maar dan met vleugeltjes, daar had Esther Miskotte ook wel wat origineler in kunnen zijn.
Kinderen zullen het wellicht een leuk boek vinden maar kijkend met ogen van een volwassene had het boek van mij in zijn geheel wel wat pittiger en fantasievoller uitgevoerd mogen worden.


ISBN 9789044835328 | Hardcover | 27 pagina's | Uitgeverij Clavis | maart 2019
Afmeting 21,5 x 29,5 | leeftijd 4+

© Dettie, 13 juni 2019

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Dit is mijn papa!
Mies van Hout


Mies van Hout is gekend om haar fleurige, vrolijke illustraties en haar prachtige prentenboeken waar zelden veel woorden in staat maar des te sprekender prenten. In dit boekje is het niet anders. Er staan twee zinnen in die steeds herhaald worden, namelijk; Wie is mijn papa? en Dit is mijn papa!.


De vraag wordt gesteld door een jong dier en dat zijn dit keer eens niet hondjes, poesjes of lammetjes maar dieren die niet zo veel in kinderboeken voorkomen en dat maakt het boekje des te leuker en uitdagender.


Op de eerste twee pagina's zien we bijvoorbeeld het kikkervisje dat de vraag 'Wie is mijn papa?" stelt. Daarbij hebben we de keus uit vier mogelijke papa's, zoals een vis en salamander, kikker en een fantasiedier. Ze zijn wel allemaal groen maar zien er toch heel verschillend zien. Op de volgende twee pagina's roept het kleine diertje 'Dit is mijn papa!' en we zien een gezellige grote kikker die ons glimlachend aankijkt met de broertjes en zusjes van het kikkervisje om zich heen. Sommige kikkervisjes hebben zelfs al twee zwempootjes!


Daarna stappen we over op een heel vrolijk warm oranje met bruine huisjesslak. En als je mocht denken dat de papa kiezen uit de vier mogelijkheden makkelijk is dan heb je het mis. We zien een salamander met opgerolde staart (net een slakkenhuisje) een naaktslak, een opgerolde duizendpoot én de papa zelf, maar van hem steekt alleen zijn kopje uit het huisje ... Alle papa's hebben dezelfde kleur als het kleine slakje waardoor het best moeilijk is om te kiezen welke de goede papa is.
Als we de bladzijde omslaan zien we, verspreid over twee pagina's, het kleine huisjesslakje gezellig over het grote 'huis' van zijn papa kruipen...


Bij de rups is het natuurlijk best wel moeilijk om de goede papa te kiezen, want zijn papa is een prachtige vlinder (met een mooie gekrulde snor!).
De kleine bever moet kiezen uit 4 papa's die net als hij grote knaagtanden heeft. Welke zal de goede papa zijn? Op de volgende twee bladzijden zien we onder de woorden 'Dit is mijn papa!' vader en zoon lekker gezellig knagen aan een dikke tak.
De egelpapa's zijn helemaal grappig. Eén van de papa's waar het kind uit kan kiezen is namelijk een ... cactus! Maar het verrassendste is de papa van het kleine jongetje... Wie is zijn papa?


Zoals altijd zijn de prenten van Mies van Hout weer erg aansprekend. Het is een plezier om dit interactieve boekje te 'lezen' en te bekijken.
Gaat dat zien, gaat dat zien!


(Om een indruk van de leuke prenten te krijgen, zie https://www.miesvanhout.nl/papa.html)


ISBN 9789025771089 | Hardcover met ronde hoeken | 32 pagina's | Uitgeverij Gottmer | juni 2019
Afmeting 20 x 20 cm | Leeftijd 2+

© Dettie, 15 juni 2019

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

De vogel op mijn schouder
Sibylle Delacroix


Een meisje gaat voor het eerst naar haar nieuwe school. Dat is natuurlijk altijd een beetje eng maar het is ook leuk. Ze zal er vast nieuwe vrienden krijgen, denkt ze. Maar de kinderen zijn druk met andere dingen en zien het meisje niet staan. Het meisje raapt haar moed bij elkaar en toen gebeurde het...


Ik wilde net met een paar kinderen gaan praten
toen er een vogel op mijn schouder landde.
Waar kwam die vandaan?


De vogel is prachtig en het meisje denkt dat ze dankzij die vogel wel vrienden zal krijgen. Maar het lijkt wel of niemand het mooie diertje kan zien! Tot haar verbazing ontdekt ze dat de vogel kan praten! Geen hele zinnen, maar woorden zoals wadde? dagezie? wagadoe? nienatoe? nienienie, nievojaoe, jamrrr, pzij,pzij, domdom. Thuis is de vogel weg maar buiten en op school is het dier er altijd!


Het is duidelijk dat de vogel geen lefvogeltje is. Het is eerder een pestvogeltje, het beestje houdt het meisje tegen met zijn gekwetter en geschetter. Elke keer als ze contact wil zoeken roept hij van alles waardoor ze de dingen die ze wil doen, niet doet.
Er zijn ook wel meisjes op school die vriendelijk naar het meisje kijken maar de vogel blijft maar zijn rare woorden roepen en schreeuwen nienie, wadde, nievojaou waardoor ze aldoor toch maar niet naar de meisjes toe loopt. Het dier schreeuwt op het laatst zo hard dat het meisje de juf nauwelijks kan verstaan. Hij blijft maar woorden roepen en - erger nog  - de vogel groeit en groeit en groeit en wordt loodzwaar, véél te zwaar! Het meisje kan zich dankzij de vogel nauwelijks meer bewegen! Hoe komt ze van dat beest af?
En dan als ze op het schoolplein zijn, stapt Zoë op het meisje af en geeft haar een klein cadeautje...  zij wil wel vriendin zijn met het meisje. Vanaf die tijd is alles anders en véél beter.


Dankzij dit verhaaltje en vooral door de afbeeldingen wordt duidelijk gemaakt hoe zwaar onzekerheid op iemand kan drukken. Het meisje wil wel maar, dankzij de stemmetjes  in haar hoofd, die onder andere vragen wagadoe of zeggen daganie of dat ze nienienie moet praten met andere meisjes, durft ze geen stappen te ondernemen waardoor ze zich steeds ellendiger en eenzamer gaat voelen. 
Die stem wordt steeds luider en het meisje wordt steeds onzekerder en is steeds banger voor de reactie van haar klasgenootjes als ze op hen af zou stappen... Gelukkig lost Zoë de boel voor haar op.  Waarmee gelijk aangegeven wordt dat andere kinderen een nieuw klasgenootje best even kunnen helpen om zich thuis te laten voelen op school.


Een warm, stimulerend en optimistisch verhaal met daarbij sfeervolle afbeeldingen die het probleem zeer treffend weergeven. Sibylle Delacroix heeft met haar verhaal en afbeeldingen gevoelens van onzekerheid en wat dat met iemand doet op een treffende en heel duidelijke manier weergeven.


ISBN 9789044836028 | Hardcover | 27 pagina's | Clavis | mei 2019

© Dettie, 20 mei 2019

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Het meisje zonder schaduw
Lin Sha


Een kinderboek over 'jezelf kwijtraken en ook weer terugvinden' lezen we op de achterkant van het boek. Dat is een thema dat voor jonge kinderen mogelijk moeilijk te begrijpen is.


Lin Sha die dit boek geschreven én geïllustreerd heeft maakt voor de uitleg gebruik van de schaduw van het meisje Meiying. Na het verstoppertje spelen waarbij haar schaduw haar verstopplek verraad, gaat Meying naar huis, maar onderweg wordt de lamp van de lantaarnpaal stuk gemaakt. Alles wordt donker, Meying loopt door en ze is verdrietig... eerst valt zorgt een akelige jongen ervoor dat haar tas open op de grond valt waardoor alles eruit rolt en nu maakt hij de lamp ook nog kapot! Wat Meying niet ziet is dat haar schaduw heel erg geschrokken is van het donker en nu hard achter haar aan rent...


Thuis wordt het er voor Meying niet beter op, ze is haar mooie rode lepel kwijt, én beer, én haar eigen rode kussentje. Mama vindt gelukkig alles terug maar Meying is toch niet echt blij... zelfs op de kermis is ze niet zo vrolijk als anders, want ze is nog steeds haar schaduw kwijt... en dat voelt ze.
En dan... is er een rode ballon die wegvliegt, Meiying rent erachteraan, en die  ballon brengt haar weer terug naar haar schaduw! Meying is weer compleet!


Het is een lief verhaaltje over een meisje dat even niet zo lekker in haar vel zit, alles zit haar een beetje tegen, denkt ze. Misschien is ze door de vervelende jongen zo van slag en daardoor een beetje haar zelfvertrouwen verloren. En als je dan ook nog eens van alles kwijt bent, komt dat extra hard aan.
Gelukkig is mama er die veel van de probleempjes oplost. Maar het belangrijkste is dat Meying zichzelf weer vrolijk en blij gaat voelen, ze moet zich van binnen weer goed en compleet voelen en haar schaduw is  daar een onderdeel van, want die schaduw is zij ook!


De kans is groot dat kinderen van 5 jaar niet zien of begrijpen wat het échte thema is, maar er kan rond dit verhaal wel een mooi gesprek gestart worden over verdrietig of een beetje boos zijn óf over even niet zo goed weten wat je moet doen. Natuurlijk kan de schaduw zelf ook het onderwerp zijn. Je kunt met dit verhaal dus vele kanten op.


De afbeeldingen zijn vooral in blauwtinten, het meisje met haar rode jurk of andere rode attributen trekt daardoor steeds goed de aandacht. De afbeeldingen zijn wel een beetje statisch maar spreken toch wel aan.
Kortom,  goede afbeeldingen, aardig verhaal, maar het dekt niet de lading zoals op de achterkant van het boek gemeld is.


ISBN  9789044833669 | Hardcover | 27 pagina's | Uitgeverij Clavis | maart 2019
Afmeting 29,8 x 21,7 cm | Vertaald door Diandian Guo | Leeftijd 5+

© Dettie, 25 april 2019

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Sorry (en zo)
illustraties: Jan Van Lierde
tekst: Stefan Boonen


De eerste twee pagina's waarmee het verhaal begint laat ons links, bijna op het randje van de pagina, een vrouw zien die kaarsrecht, met haar armen over elkaar staat. Haar  rug is weggedraaid van het jongetje dat heel sip op de rechterhoek van de pagina staat te kijken. We lezen dat het jongetje Marcus heet en dat zijn mama boos op hem is.  Ze is niet boos om één dingetje maar om een heleboel dingetjes lezen we op de volgende pagina's.


Marcus doet van alles om zijn mama minder boos te laten worden, dat hij een stukje taart had gesnoept was gewoon omdat hij zo'n honger had en zijn broek scheurde omdat hij draken moest verslaan en van samen met de brandweer een giraf wassen, daar krijg je honger van... en één (of twee, of drie stukjes) taart is toch niet zo erg... toch mama?


Maar mama blijft stoïcijns met haar boze rug naar Marcus gekeerd staan, ze bekijkt haar nagels, trekt haar vest recht, pulkt een velletje bij haar duimnagel weg en negeert het jongetje en alles wat hij zegt.


Marcus gooit het over een andere boeg... Hij vraagt of haar oren stuk zijn, hij biedt bloemen aan, doet kunstjes die hij heel goed kan, wil allerlei klusje doen, belooft van alles... maar mama gaapt van verveling. Niets helpt. Zal hij dan maar weggaan of wat moet hij anders doen?
Ineens begrijpt hij het! Hoera! Eindelijk weet hij hoe hij het weer goed kan maken met mama!


De titel verraadt natuurlijk al wat Marcus bedacht heeft, maar er staat niet voor niks achterop het boek dat dát het moeilijkste woordje ter wereld is. De moeder op de linkerpagina is de vaste factor in dit verhaal, ze blijft consequent in haar boosheid. Het is Marcus die zich in allerlei (aandoenlijke) bochten wringt zodat zijn lieve mama weer terugkomt. Op de rechterpagina zien wij al zijn pogingen om zijn mama te vermurwen wat soms hilarisch is weergegeven door Jan Van Lierde.

Het lijkt me een fantastisch verhaal om voor te lezen aan kinderen. Iedereen zal dit verhaal herkennen want elk kind doet wel eens iets waar ze (echt eerlijk waar) niets aan doen konden, maar waar papa of mama toch boos om werden. De smoezen die bedacht worden door Marcus zijn echt wat een kind zou kunnen bedenken. Want natuurlijk word je vies als je draken verslaat! Dat snapt toch iedereen, waarom mama dan niet!
Kinderen zullen misschien tijdens het voorlezen zelf met hun verhalen komen over die keer dat mama boos was. Je kunt ook samen bedenken waarom je soms sorry moet zeggen.


De fraai gekleurde afbeeldingen vullen het verhaal - én de fantasie van Marcus -  prachtig aan.

Ik was al fan van Stefan Boonen maar ik ben nu, na dit boek, superfan!


ISBN 9789461319128 | Hardcover (oblong) | 36 pagina's | Uitgeverij Van Halwyck | februari 2019
Afmeting 30,7 cm breed - 23,8 cm hoog | leeftijd 4+

Dettie, 11 april 2019

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER