Nieuwe jeugdboekrecensies 10+

Het junior monsterboek 7
11 duivelse halloweenverhalen geschreven met bloed en tranen en een flinke portie pompoensoep...
Diverse auteurs


Er zijn een aantal mensen die een lugubere fantasie delen: Dat zijn Nico De Braeckeleer, Rob Baetens, Johan Deseyn, Tamara Geraeds, Marina Defauw, Ronald Verheyen, Bart Mertens, Karel Smolders, Tom Bergs & Kris van der Sande, Marie Uiterwijk en Hanne Goorickx! De laatste twee zijn nog maar tieners, en hebben toch al een plekje veroverd in het meest griezelige boek voor kinderen vanaf 10 jaar dat zijn zevende editie beleeft.


Het is alsof de verhalen steeds enger worden, het lijkt geen goed idee om ze te lezen als je in je eentje in het donker in je bed ligt. Ook niet als je pompoensoep gaat eten, zegt de flap, want deze 11 verhalen zijn speciaal rond het thema Halloween geschreven, en je weet: dat heeft te maken met pompoenen!
Wat als Halloween jouw ergste nachtmerrie wordt? Want ja, zo onschuldig is dat feest helemaal niet.


In het verhaal dat geschreven is door de illustrator Bart Mertens heet ‘Krimkop’, en gaat over drie kinderen die zich voorbereiden voor Halloween. Keppe, Kaat en Kobe. De laatste is de verteller van het verhaal. Ze overleggen druk over hun kostuum, en letten niet zo goed op in de les. Ze hebben een nieuwe juf, die hen meeneemt naar het museum om over de Kelten.


‘31 oktober was de laatste dag van het jaar voor de Kelten. De oogst was binnen en de winter stond voor de deur. Dan vierden ze ‘Saun’. Ze schrijft ‘Samhain’ op het bord. ‘Zo spreek je dat uit: ‘Saun’. De dag dat de geesten van de overledenen het meest actief waren.’ Dan gingen ze op zoek naar een levende, die kon dienen als gastlichaam. Voel je het al?
En of, Keppe doet meteen een zombie na.’


Eigenlijk hebben de drie er niet veel zin in, en als ze in het museum zijn doen ze van alles wat niet mag. Als ze op een deur zien staan: 'tijdelijk gesloten wegens reorganisatie’, gaan ze daar natuurlijk naar binnen. Daar zijn echter geen voorwerpen van de Kelten, maar van Amazonekrijgers. Wel hele enge dingen!
De volgende dag staat de politie voor de deur, die vertelt dat ze alle leerlingen bezoeken. Er is namelijk een kostbaar voorwerp verdwenen: een ‘gekrompen hoofd’ van de Shuarstam uit de Amazone. Dat hebben de drie wel gezien, maar echt niet meegenomen!
En dan doet Kobe zijn rugzak open, en vindt…jawel. Je raadt het!
Het is het begin van een heel akelig en supereng avontuur. Te eng om na te vertellen!


Dat zijn alle verhalen, supereng, en soms ook bloederig. Het verhaal van Marina Defauw heeft gelukkig ook een positieve kant, maar blijft wel griezelig. Het gaat over een zombie die in een oud landhuis woont en die in opdracht van zijn ‘baas’ jonge jongens ‘vangt’.
De verhalen hebben allemaal te maken met Halloween, er komen dus nogal wat monsters voorbij, vooral zombies. Ook de geijkte vampier en akelige clown zijn van de partij. De verhalen van de twee jongere schrijvers doen qua griezelfactor niet onder voor die van de volwassenen, waarbij het verhaal van Marie van Uiterwijk, die voor de vierde keer in een JMB staat nog wat humor brengt, maar dat van de twaalfjarige prijswinnaar Hanne Goorickx bepaald niet. Haar verhaal is gebaseerd op de Bokkenrijders, een roversbende die actief was in de achttiende eeuw.


Lezers zijn gewaarschuwd: speel niet met een ouijabord, en speel geen griezelspelletjes op je mobieltje, zeker niet als het eind oktober is…

ISBN 9789462420892 | Hardcover | 273 pagina's | Uitgeverij Kramat | oktober 2018 | Leeftijd vanaf 10 jaar
Illustraties en vormgeving door Bart Mertens

© Marjo, 10 januari 2019

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Twister
Juliette Forrest


‘Toen ik geboren werd, lichtte de hemel groen op en bliksemde het zo hard dat het leek alsof de ramen gebarsten waren. Tante Honey zei dat ze nog nooit van haar leven zo’n erge storm had meegemaakt.’


Haar vader vertelde haar later dat hij een grijns van oost naar west op zijn gezicht had toen hij haar in zijn armen hield. En ze zou zo gesparteld hebben dat hij niet anders kon dan haar Twister noemen.


Maar nu is haar vader al ruim zes maanden weg, en niemand heeft een idee waar hij is. Haar moeder wordt verteerd door verdriet, en als tante Honey er niet was geweest, had Twister niet geweten wat ze moest doen. Gelukkig is er Punt, haar hond en enige vriend. Waar zij is, is de hond ook.


Maar de problemen worden nog groter. Nu haar moeder haar geen les meer geeft, moet Twister wel naar school, waar ze een enorme pestkop tegen het lijf loopt. Clem volgt haar zelfs na school, en gewoon pesten vindt hij nog niet genoeg: hij slaat en stompt haar. Het enige goede dat uit deze pesterijen voortkomt is dat Twister nader kennis maakt met Turrety Knocks, een dronkenlap, van wie ze alleen weet dat hij zijn vrouw en dochter verloren is bij een brand. En Turrety heeft een brief voor Twister. Van haar vader.

Als ze de brief krijgt, staat er in haar vaders handschrift dat hij waarschijnlijk niet meer in leven is. En er staat iets over een mevrouw Maymay, en iets dat ze niet mag aannemen omdat het gevaarlijk is. Wat er precies staat kan Twister niet meer lezen, Punt heeft namelijk een stuk van de brief opgegeten.


Maar ja, zeggen dat iets niet mag, terwijl dat de enige aanwijzing is die er is om haar vader terug te vinden, dat is de kat op het spek binden. Twister gaat op zoek naar die mevrouw bij wie ze van haar vader uit de buurt moet blijven. Ze ontmoet Straal, die haar beste vriendin wordt maar leert tot haar ontsteltenis ook de vader van Clem kennen, die zojuist vrijgekomen is uit de gevangenis. Het is haar wel duidelijk hoe het komt dat Clem is wie hij is.
Twister krijgt een raadselachtige ketting in haar bezit, die haar moet helpen bij de zoektocht naar haar vader. Maar iemand die Witoog heet is op zoek naar die ketting, en die persoon deinst ook nergens voor terug.


Wat volgt is een verbijsterend magisch avontuur, maar terwijl er dingen gebeuren die echt niet kunnen, blijft het meisje heel gewoon. Zij wordt heel overtuigend neergezet, de beschrijvingen – nergens langdradig en zelfs eerder grappig - zijn heel filmisch, het is alsof je zelf midden in de situaties zit waarin het meisje verzeild raakt.  Tussen alle magische verhalen die de laatste jaren verschenen zijn, springt dit juweeltje er echt uit!


‘Mijn vingers kriebelwiebelden.’
‘Ik had mijn adem aan de voet van de heuvel achtergelaten en moest een poosje wachten tot hij me in had gehaald.’
Turrety heeft 'mos- en boomschorsgroene ogen.’
‘Ik werd er heel zenuwasties van.’


Compliment voor de vertaler, die een even grote fantasie moest hebben als de schrijfster! Ook de omslag is prachtig!


Juliette Forrest is in tegenstelling tot wat je zou verwachten - het verhaal speelt namelijk in een fictief Amerika – een Engelse schrijfster. Twister is haar debuut.

ISBN 9789000363643 | Paperback | 256 pagina's | van Goor | oktober 2018| Vanaf 10 jaar.
Vertaald uit het Engels door Mireille Vroege

© Marjo, 23 december 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Blauw maar dapper
James Patterson en Chris Grabenstein


‘Voor de eerste keer in mijn leven realiseer ik me dat moed een vreemde mix is van stalen zenuwen en waanzin. Je moet wel gek zijn om achter een slagroomhoorntje aan te gaan als je weet dat je elk moment aangevallen kunt worden door een gemene kat.’



Dat zijn de woorden van een muis die blauw is, dat is op zich al bijzonder, maar Mozes is ook nog erg slim, en… hij kan lezen! Hij heeft maar liefst zesennegentig broers en zussen, die allemaal bijzonder zijn, maar de reden waarom dat zo is is niet zo leuk. Ze bevinden zich namelijk in een laboratorium waar mensen in lange witte jassen met hen doen waar ze zin in hebben. In de ogen van de onderzoekers ligt dat natuurlijk heel anders, maar dit verhaal is van Mozes en hij wil, nu hij ontsnapt is, ook al zijn broers en zussen helpen ontsnappen.
Maar eerst moet hij zelf een goed onderkomen zien te vinden, een kleine muis is kwetsbaar. Er zijn katten en vogels die best een lekker muizenhapje lusten! En mensen niet te vergeten.


De clan die in het huis van de familie Brophy woont neemt hem liefdevol op, zeker als ze ontdekken wat de kleine Mozes in zijn mars heeft. De Brophy’s zijn ongelooflijke viespeuken, die wel overal muzenvallen hebben staan, maar net zo gemakkelijk allerlei eetbare dingen gewoon op de grond gooien. Ze hebben er niet eens erg in dat het de muizen zijn die dat opruimen!


Mozes is in tweestrijd: hij wil zijn familie bevrijden, maar hij wil ook bij de clan blijven want daar bevindt zich ook de mooie Míkayla, die zo mooi kan zingen.


Onzin, zegt Gabriel: ‘meisjesmuizen zingen niet. Zingen is alleen voor jongens.’
Ook Mikayla zegt het: ‘Meisjes zingen niet.

‘Dan dringt het tot me door.
Mikayla zegt tegen me dat hoe hard ik het ook probeer, hoeveel toetjes ik ook op heldhaftige wijze de schuilplaats in sleur, dit hol zal nooit echt het mijne zijn. Mikayla’s clan zal nooit echt mijn familie zijn.
Ik ben gewoon te idioot anders.’


Maar dan ontmoet hij het mensenmeisje Hailey, een kind dat gepest wordt op school. Omdat ze anders is.


Het verhaal dat in de ik-vorm verteld wordt door de kleine muis ontroert, maar is vooral superspannend. Het gaat over anders-zijn, over vriendschap en geloven in jezelf. Een prachtig verhaal, in korte behapbare hoofdstukken, die beginnen met een door Mozes vaak verzonnen spreuk. Bijvoorbeeld: ‘De beste leraar van een muis is zijn laatste fout’
De leuke tekeningen in dit boek laten muisjes zien die je vast en zeker welkom zou willen heten in je eigen huis! De epiloog vraagt om een vervolg!


ISBN 9789044829655 | Hhardcover | 260 pagina's | Clavis | mei 2017| Vanaf 9 jaar.
Illustraties van Joe Sutphin | Vertaald uit het Engels door Maria Roovers

© Marjo, 12 december 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

De ergste schoolreis ooit
Dave Barry


Ieder jaar onderneemt de tweede klas van het Culver College de vliegreis naar Washington. Alex Palmer, de ik-verteller, zit naast Matthew Diaz. Alex noemt hem een ongelooflijk irritante nerd, maar geeft volmondig toe dat Matt al wel heel lang zijn beste vriend is! Maar het is wel Matt die de aanzet geeft tot het avontuur, dat volgens Alex ‘de ergste schoolreis ooit’ gaat worden! Alex vergeet voor het gemak even dat hij nu het allemaal voorbij is wel een spannend verhaal heeft om aan ons te vertellen!


In het vliegtuig zitten achter de twee jongens twee mannen die er wat vreemd uitzien en ook een vreemd accent hebben. Ze vallen nog meer op omdat ze in de clinch liggen met de stewardess, ze willen hun tas niet in het daarvoor bestemde bagagevak leggen. Terwijl Alex meer aandacht heeft voor Suzana, het meisje waar hij zo graag verkering mee zou willen, vindt Matt dat de mannen zich verdacht gedragen.


Het vliegtuig landt, en de bus staat klaar. Maar dan komen ineens die mannen aan rennen! Duidelijk kwaad en schreeuwend! Wat willen zij van de jongens? Matt bekent terwijl de bus wegrijdt: hij heeft iets van hen gestolen. Wat dat zwarte doosje precies is weet hij niet, maar het is duidelijk dat de mannen het per se terug willen: zij zitten de jongens achterna.


'Ik keek naar het doosje. 'Waarom heb je het niet tegen de marshall (NB in het vliegtuig) gezegd?'
'Dat wilde ik doen, maar jij zei dat ik mijn mond moest houden, dus dacht ik dat ik beter niks kon zeggen. Ik wilde niet nog meer problemen krijgen.'
Even keken we alle twee naar het doosje.
'Misschien moeten we het gewoon weggooien.' zei hij.
Ik schudde mijn hoofd. 'Ze vonden het blijkbaar verschrikkelijk dat ze het kwijt waren. Misschien is het wel heel duur. We zouden het terug moeten geven.'


Na een dag saaie rondleidingen door Washington, zien Alex en Matt de mannen weer. Erger is het dat die twee hen ook zien en er boos uitzien. Van de weeromstuit beginnen de jongens te rennen! In een stad die ze niet kennen!
Gelukkig weten ze de weg terug te vinden, erg opgewonden. Want wat moeten ze nu doen? Suzana hoort hun gesprek, en vermoedt dat er iets aan de hand is. Ze biedt hen haar hulp aan. Die hulp blijken ze hard nodig te hebben. En ook die van hun kamergenoten, Cameron en Victor. Want niet alleen komen ze er achter wat dat zwarte doosje is, ze ontdekken ook dat de mannen het gemunt hebben op het Witte Huis!


En dan is er ook nog die niet gewoon verstrooide, maar ietwat dommige leraar, die als hij ontdekt dat  dat Alex en Matt niet braaf doen wat ze op een schoolreis horen te doen, dreigt dat hij de jongens op het vliegtuig zal zetten naar huis. Dat mag absoluut niet gebeuren, omdat zijn moeder hem zal vermoorden, zegt Alex – ‘ze is Cubaans, en dan weet je het wel‘ - maar ze moeten ook kost wat kost het complot verijdelen. Ze vermoeden namelijk dat er een aanslag op de President gepleegd gaat worden. En dan wordt Matt ontvoerd…


De ergste schoolreis ooit is een spannend verhaal, met diverse bizarre ontwikkelingen. Het zit ook boordevol humor. Alex maakt er een nogal dramatisch verhaal van, maar gezien de afloop mag dat ook wel. De goede verstaander heeft al snel door dat er ook iets met vliegers is, want boven ieder hoofdstuk staat een vlieger getekend, en er blijkt een vliegerfestival te zijn in New York.


Maar wat er gebeurt, nee, dat had je nooit kunnen bedenken. Dat kan alleen een schrijver als Dave Barry, die bekend is met het schrijven van slapsticks.


David McAlister Barry (Armonk, New York, 1947) is een Amerikaans schrijver en columnist. Hij heeft al veel humoristische boeken geschreven. Dit boek is het eerste dat in het Nederlands vertaald is.


ISBN 9789492899040 | Paperback | 232 pagina's | Condor | september 2018 | Vanaf 10 jaar
Illustrator van Jon Cannell | Vertaald uit het Engels door Aimée Warmerdam

© Marjo, 1 december 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Het ministerie van oplossingen en de verdwenen Van Gogh
illustraties: Mark Janssen
tekst: Sanne Rooseboom

 
In dit tweede deel wordt het door hoofdpersoontje Nina opnieuw opgerichte Ministerie van Oplossingen weer ingeschakeld. Nina kan haast niet wachten om aan de slag te gaan. En dat doet ze samen met Alfa, Ruben en ze halen er later mevrouw Vis bij.


Het geheimzinnige Internationaal Genootschap geeft ze groen licht en ze kunnen beginnen zodra de laatste openstaande zaak is opgelost. Wat dit betreft lijkt het boek op de series op de televisie waarin  ‘cold-cases,’ onopgeloste zaken, worden opgelost. De kinderen duiken in de archieven samen met mevrouw Vis en ontdekken dat er inderdaad een zaak is uit 1953 waar het Ministerie nooit een oplossing voor heeft gevonden: de zaak van de vermoorde huisbaas en de verdwenen Van Gogh. Om de moordzaak uit 1953 op te kunnen lossen, kunnen Nina, Alfa en Ruben dus de hulp inroepen van een - reeds genoemde - oud-medewerkster van het Ministerie: Tirza Vis. Want deze stoere dame van bijna negentig, speelt een belangrijke rol in het onderzoek naar de verdwenen Van Gogh. De oudjes doen het nog best!


Het Ministerie gaat meteen aan de slag, maar het is niet gemakkelijk om aan informatie te komen uit die tijd, en daarbij worden ze nog steeds in de gaten gehouden door de maffiose Zilvermannen.


Het is erg leuk om te zien hoe het heden en het verleden in dit verhaal met elkaar verbonden worden. Zelfs de watersnoodramp van 1953 komt terloops het verhaal binnen. De samenwerking van doortastende kinderen met stoere hoogbejaarden is geslaagd. Herkennen de lezertjes hier niet vast en zeker hun opa en oma in? Mevrouw Vis is bijvoorbeeld bijna digibeet, maar ze weet veel meer dan de kinderen aanvankelijk denken.
De kinderen beschikken over mobieltjes met eeuwig beltegoed. Een vondst. Welk kind zou dat niet willen? En door de aanwezigheid van Zilvermannen en kunstdieven, die ook achter de verdwenen Van Gogh aanzitten, wordt de spanning flink opgevoerd. Het verhaal wordt nergens echt nagelbijtend spannend, maar leest als een vlot avontuur waarin ook nog flink wat humor is verwerkt.


Wat verder nog bijdraagt aan het leesplezier: prettig formaat, mooie kleurige cover en fraaie tekeningetjes van Mark Janssen aan het begin van elk hoofdstuk. Kortom, een  fijne detective voor kinderen, die wel houden van een lekker leesavontuur!


Zie ook het inkijkexemplaar

ISBN 9789000357420 | Hardcover| Uitgeverij Unieboek | februari 2018 | Leeftijd 10+

© Karel Wasch, november 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Vidar wil dansen
Deel 11 in de serie Gouden Paarden
Christine Linneweever

Vidar en zijn moeder Isolde zijn fjorden, een van de drie inheemse paardenrassen van Noorwegen. ‘Een veelzijdig recreatiepaard’, zegt Wikipedia. Als je dat gezegd zou hebben tegen Vidar zou hij vast gebriest hebben: volgens zijn moeder moet hij  tevreden zijn dat hij geschikt is als sleeppaard. Een beetje zoals het gezegde: als je voor een dubbeltje geboren bent, word je nooit een kwartje!


Supersterk en gespierd is hij, omdat hij al een hele tijd met zijn baas Steven in de bosbouw werkt. Toen Steven hem meenam naar een paardenkeuring zag hij daar dat er ook paarden zijn die heel andere dingen doen! En die er ook mooier uitzien dan hij. Sindsdien is hij niet meer zo tevreden. Maar hij blijft dromen…


‘Op dat moment kwam Steven iemand tegen die hij kende. Ze knoopten een praatje aan en dat gaf Vidar de gelegenheid om te kijken wat er aan de hand was. De acht combinaties reden achter elkaar aan en iemand zette de muziek aan. Vidar keek met grote ogen toe, want de paarden begonnen op de muziek te dansen!’


En dan komt de dag dat Steven een ongeluk krijgt, en Vidar onder de hoede komt van diens kleindochter, Fay. Nu staat Vidar in een manege met andere paarden (leuk! Er zijn oude bekenden bij!) maar of hij nu een leukere toekomst heeft? Hij hoort Fay zeggen dat ze hem een lompe, dikke pony vindt, en dat ze alleen maar voor hem zorgt omdat ze moet laten zien dat ze dat wèl kan! Want als Vidar dan weer terug moet naar Steven en het is goed gegaan, dan krijgt ze een eigen pony.
Natuurlijk vindt Vidar het niet leuk dat hij op deze manier behandeld wordt, maar hij ontdekt al snel dat Fay helemaal niet zo onaardig is. Ze is een gefrustreerd kind, wordt gepest op school en denkt dat ze nooit aan de verwachtingen van haar ouders – allebei balletdansers – kan voldoen omdat ze niet net als zij sierlijk gebouwd is.
Natuurlijk begrijpt de lezer het al: het komt allemaal goed met Vidar en Fay! Maar dat gaat niet zonder slag of stoot.


Het is best bijzonder dat een paard wil dansen, maar waarom ook niet? Wij mensen staan er eigenlijk nooit bij stil dat een dier ook wel eens wat zou kunnen willen. Leuk dus dat Christine Linneweever dat wèl doet!


Zoals ze dat ook in de eerdere delen doet wordt het verhaal deels vanuit het perspectief van het paard, en deels vanuit de dichtstbijzijnde verzorger verteld. De schrijfster valt wat te veel in herhaling -  eerst is er het verhaal, dat dan nog een keer wordt verteld door Vidar aan zijn stalgenoten en dan nog een keer door Fay aan de paardenmeisjes - maar het blijft een leuk verhaal, met enkele wijze lesjes. Vidar verbaast zich er bijvoorbeeld over dat de andere paarden het onzin vinden als hij zegt: ‘ik ben natuurlijk wel een ouderwets type en daardoor niet geschikt voor dressuur. Of voor springen.’


Een paardenverhaal over vriendschap en vooroordelen. Over doorzettingsvermogen: wat je graag wilt, dat kun je ook!


Christine Linneweever heeft altijd al een passie voor paarden gehad. Deze serie getuigt dat ze ook veel van deze dieren af weet. Ieder boek heeft een ander soort paard in de hoofdrol, waar uitgebreid over verteld wordt, steeds binnen een leuk verhaal dat vooral in de smaak zal vallen bij paardenjongens en -meisjes.


ISBN 9789020622355 | Hardcover | 224 pagina's | Kluitman | oktober 2018 | Vanaf 10 jaar

© Marjo, 23 november 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER


 

Collins geheime channel
van underdog tot YouTube-ster
Sabine Zett


De 13-jarige Collin ziet met lede ogen aan hoe de meisjes – en de jongens ook! – in zijn klas veel meer aandacht hebben voor popie-jopie Willem. Toegegeven, die blinkt uit in alle vakken, hij is sportief en heeft bovendien rijke ouders, en dus dure spullen, maar hij, Collin, is toch veel interessanter?
Maar dat vindt alleen zijn vriend Jonathan – Jo-Jo – die de verstandigste is van de twee. Hij probeert Collin rustig te houden als die weer eens doordraaft. Want daar is Collin heel goed in, tot het absurde toe gaat hij te keer over iets wat nauwelijks iets te betekenen heeft. Nou ja, voor ons dan. Voor Collin is het een halszaak! En dan gaat hij maar door, pagina’s lang! Maar hij wil dan ook erg graag de aandacht winnen van Kim.


Als een domme actie verrassend goed valt bij de juf, ziet Collin heel onverwacht de kansen keren. Willem is binnenkort jarig, en geeft een feest. Collin en Jo-Jo zijn niet uitgenodigd, maar opnieuw is daar een misverstand, en ineens willen alle meisjes dat Willem hen ook uitnodigt. Het heeft iets met een vlogger en maskers te maken, en iets wat Willem helemaal niet wil, maar waarvan Collin niet snapt dat hij er zo moeilijk om doet.


Intussen bedenkt Collin dat hij ook kan gaan vloggen! Als die meiden allemaal zo enthousiast zijn om dat Miss Cherry vlog, waarom zouden ze dan ook niet kijken naar wat hij op internet gaat plaatsen?
Natuurlijk werkt het zo niet…
Hij mag in zijn handjes klappen met zijn vriend, die ook dit bizarre plan in goede banen weet te leiden.
En dat hij een hippe oma heeft, daar mag hij ook blij om zijn!


‘Stel dat ik dus zo’n dierenkop opzet, waardoor niemand mij herkent – kunnen we dan nu meteen van start?’ wil ik weten.
Mijn oma maakt een nonchalant gebaar. ‘Natuurlijk. Je blijft anoniem en je gaat een wetenschappelijk item maken – historische verbanden toelichten, over geografie en cultuur praten. Dat kunnen we als volwassenen niet genoeg stimuleren!’
‘Ja Collin, dat vind ik ook geweldig,’ zegt Jo-Jo en ik zie dat hij zijn lachen bijna niet kan inhouden.’


Want natuurlijk is Collin niet van plan een filmpje te maken zoals zijn oma denkt! Het zal haar - en jou - nog verbazen wat het resultaat tenslotte wordt!
En het feest, waar zij nu ook naar toe mogen, nadert met rasse schreden.


Het is zoals je al aan de omslag ziet, een boek in de lijn van Leven van een loser: terwijl er veel tekeningen op de pagina’s staan is ook de tekst speels van vorm. De tekst van het verhaal, dat wel een chronologisch geheel vormt, wordt in stukjes verdeeld en daardoor lijken de hoofdstukken minder lang dan ze in feite zijn.
Dat de kinderen van nu graag dit soort boeken lezen is intussen wel duidelijk, maar dan is de vraag of het verhaal daarnaast nog iets ‘fatsoenlijks’ te bieden heeft. In het verhaal dat Sabine Zett geschreven heeft is dat wel het geval. Het verhaal is zowel voor jongens als voor meisjes leuk, en herkenbaar. Het gaat in feite om een onzekere jongen die van alles bedenkt om het hart van dat ene meisje te winnen, en zich daarvoor in rare bochten wringt. Zijn vriend is zijn tegenpool, die er voor zorgt dat de boel niet uit de hand loopt. Al is het voor het verhaal wel leuker dat het bijna fout gaat.


Het is echt een verhaal van deze tijd: internet, mobieltjes, vloggers, YouTube. Giet daar een flinke dosis (flauwe) humor overheen en daar hebben we een nieuwe serie die zeker succes zal hebben!
O ja, het boek begint met het voorstellen van de personages. Altijd handig!


De Duitse schrijfster Sabine Zett (1967) is journalist en kinderboekenschrijver. Van haar hand is ook de serie over Hugo, eveneens een graphicnovelserie over een brugklasser.


ISBN 9789025114213  | hardcover | 192 pagina's | Uitgeverij Holland | september 2018 | Leeftijd vanaf 10 jaar|
Vertaald uit het Duits door Marieke Hoogland | Zwart-wit tekeningen van Falk Holzaplan

© Marjo, 9 januari 2019

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Honderd deurtjes
N. D. Wilson

Als de ouders van de twaalfjarige Henry ontvoerd worden, blijft de jongen alleen achter. Hij mag bij zijn oom en tante en drie nichtjes komen wonen op het platteland. Niet alleen beleeft hij er spannende avonturen, zijn oom en tante laten hem ook veel meer vrij. Een heleboel wat hij nooit mocht, kan nu allemaal wel. Eigenlijk wil hij niet eens terug naar zijn ouders…


Hij krijgt de zolder van het enorme huis om er te slapen, en al snel gebeurt er iets vreemds: als hij ’s nachts naar het toilet moet komt hij in de gang beneden een oude man tegen, in een groene kamerjas. Die gaat de kamer in waar zoals Henry nog weet, vroeger zijn opa sliep. Maar het is opa zeker niet, want die is allang dood. Wie is die man dan? En hoe kan het dat die door de deur gaat terwijl Henry’s oom en tante al twee jaar die deur niet open hebben weten te krijgen!


En dan wordt er gebonkt op een van de muren, en daar kan helemaal niets achter zitten! Het is de

buitenmuur!
Maar Henry vergist zich: die muur zit vol met kastjes. Hij telt er negenennegentig. Bijna honderd deurtjes weet hij los te peuteren uit de laag pleisterkalk. Het zijn allemaal verschillende deurtjes, van ander materiaal, verschillend van grootte. Een paar gaan meteen open! Andere blijven potdicht.
Een van de open deurtjes blijkt een brievenbus te zijn, waarin de jongen een paar brieven vindt, met raadselachtige tekst.


Als een van zijn nichtjes, Henriëtta, hem betrapt, komt ze hem helpen. Zij vindt een dagboek, met veel informatie. Henriëtta wil het liefst zo snel mogelijk proberen door de deurtjes heen gaan. Maar zij en Henry zijn te groot om erdoorheen te passen, toch lezen ze dat het moet kunnen.
Henry het het idee dat het niet achter alle deurtjes veilig is. Hij blijkt gelijk te hebben, maar dan zijn ze al in een gevaarlijk avontuur verwikkeld geraakt.


Het is fantasy met een behoorlijk hoog griezelgehalte.
De manier waarop Wilson het verhaal vertelt is niet echt soepel. Zinnen en dus ook beschrijvingen zijn vaak lang en dat maakt het lezen best lastig. Als je bedenkt dat achter ieder deurtje een andere wereld is, snap je dat er best veel uitgelegd moet worden. Te veel soms.
Niettemin, als je eenmaal in het verhaal zit wil je doorlezen. En als het boek uit is, wil je meer avonturen. Die zijn er wel, maar helaas niet in het Nederlands vertaald.
N.D. Wilson woont met zijn vrouw en vier kinderen in de Verenigde Staten.


ISBN 9789055159659 | paperback | 277 pagina's | Van Gennep | juli 2010 | Vanaf 12 jaar
Vertaald uit het Engels door Nadia Ramer en Laura Weeda

© Marjo, 23 december 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Zo kreeg Midas ezelsoren
De mooiste Metamorfosen van Ovidius
illustraties: Sylvia Weve
tekst: Maria van Donkelaar


Het boek is gebaseerd op "Metamorfosen" van Ovidius, maar is herverteld en op rijm gezet door Maria van Donkelaar. Daarbij is het werkelijk fantastisch geïllustreerd door Sylvia Weve. Ik ben groot bewonderaar van haar werk.


In het boek worden de verhalen verteld van bekende en minder bekende personages uit de Romeinse oudheid. Uiteraard over Koning Midas. De koning die een wens mag doen en wenst dat alles wat hij aanraakt, verandert in goud.


Moe, hongerig en dorstig van het aanraken, wil Midas zich te goed doen aan de maaltijd.


"Dan begint hij
aan de maaltijd:
verse broodjes,
vlees en wijn.
Steeds als hij iets
in zijn mond steekt,
blijkt het al
van goud te zijn.


Zo krijgt hij
geen hap naar binnen!
En geen slok
bereikt zijn keel!


Midas' zonnige
humeur
verandert
in het tegendeel.

Uitgedroogd
smacht hij naar water.
Aldoor
knort zijn lege maag,
Midas roept:
"Die mooie gave
is een regelrechte plaag!


Hoe kon ik zo'n
stomme wens doen!
O, ik ben
een idioot!
Help mij, Bacchus,
smeek ik u.
Want al dat goud
wordt nog mijn dood."


We weten allemaal hoe het met Koning Midas is afgelopen.


Er volgen nog meer verhalen. Over o.a. Orpheus & Eurydice, Ariadne, Dadalus & Icarus, Pygmalion, Proserpina, Perseus & Medusa, Atlas, Andromeda, Leto, Europa, Narcissus.


De verzen van Maria Donkelaar zijn soepel, puntig, geestig, modern, vlot. Neem het verhaal over Leto die dorstig en uitgemergeld op zoek is naar water voor haar en haar net geboren tweeling. Als ze bij een koel meertje komt wordt ze verjaagd door een groep boeren.


'Wat? Geen water?
Maar dat is toch,
net als lucht,
van iedereen?


Jullie boeren
zijn de baas niet!
Weigeren is
zo gemeen!"


'Nog geen druppel
kun je krijgen!'
zeiden alle
boeren bot.
'Hou eens op
met je gezanik
lastig wijf.
En opgerot!'


De illustraties van Syvia Weve zijn een lust voor het oog. Rauw, kleurrijk, ruig. Net als de Goden. Er valt zoveel op te zien en van te smullen. 't Bloed spat er van af. De elementen wind - vuur - lucht - water. Emoties als: jaloezie, hartstocht, liefde, woede, afgunst, verdriet, rouw, angst.


Een boek als dit maakt het werk van Ovidius toegankelijk. Brengt kinderen in contact met deze prachtige verhalen uit de klassieke oudheid. Verhalen waarin dingen worden verklaard: bijvoorbeeld het ontstaan van de seizoenen, of waarom de vruchten van de moerbeiboom rood zijn. Verhalen uit een tijd toen de Goden nog over het firmament heersten.

Wat een prachtig boek. Lees het!


ISBN 9789025770051 | Hardcover | 112 pagina's | Uitgeverij Gottmer | november 2018 | leeftijd 10+

© Eric Heugens, 9 december 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Kidsweek adventspocket
diverse auteurs en illustratoren


Bij een adventskalender kun je vanaf 1 tot en met 24 december een luikje openen en daarachter zit dan een kleine verrassing. Deze Kidsweek adventspocket heeft hetzelfde principe, maar nu kun je aan de zijkant van het boek een paar pagina's langs de scheurrandjes openmaken. Daar word ik erg nieuwsgierig van en probeer via de open onderkant te gluren om te zien wat er te vinden is op de pagina''s die dichtzitten, maar makkelijk is dat niet. Gelukkig maar anders was de lol er gauw af.
Bovendien is er ook genoeg leuks te vinden op de bladzijden die niet dicht zitten.


Voor wie Kidsweek niet kent, het is een weekkrant voor kinderen van 7 t/m 12 jaar, waar elke week het belangrijkste nieuws uit binnen- en buitenland in te vinden is. Verder staat Kidsweek vol met sport- en dierennieuws, verrassende weetjes, puzzels, prijsvragen en nog veel meer! En zo brengen ze op een begrijpelijke en leuke manier kinderen in contact met wat er in de wereld gebeurt en helpen ze daarmee hun kennis van de wereld én het plezier in lezen te vergroten. Kidsweek heeft ook een eigen website.


In deze adventspocket vind je veel van bovengenoemde items terug, uitgezonderd het actuele nieuws. Er staan bijvoorbeeld veel grappige stripverhaaltjes in van Timo het konijn, getekend door Alex Turk maar ook de dierenverhalen uit de dierentuinstrip Zoo & Zo van Ype Driesen (scenario) en Abe Borst (tekeningen).
En net als in Kidsweek zelf staan er ook veel moppen in. Bijvoorbeeld:


Waarom hoeven pinguïns nooit naar school?
Antwoord: Ze hebben altijd ijsvrij!

Wie is beroemd en heeft het altijd koud?
Antwoord: Justin Bibber


En ook de raadseltjes komen veel voor, o.a. van die raadseltjes waar je de slappe lach van krijgt en allerlei  variaties op kunt verzinnen:


Het is groen en sjeest van de berg
Antwoord: Een skiwi


Wie loopt door het bos en heeft het koud?
Antwoord: Blootkapje


Maar het zijn niet alleen grapjes en raadseltjes die in deze pocket te vinden zijn. Er staan ook fijne verhalen in van bekende auteurs zoals Tosca Menten, Arend van Dam, Janneke Schotveld, Mirjam Mous en Jacques Vriens.  Bij sommige verhalen moet je wachten tot de volgende dag om het verder te kunnen lezen... (Oei moeilijk voor zo'n nieuwsgierig Aagje als ik ben)


Daarnaast vinden we in dit boek lekkere recepten er allerlei verschillende puzzels zoals een sinterdoku, een kerstwoordloper, een woordzoeker, een woordwandelaar enz. Maar ook allerlei weetjes, zoals o.a. over de ijsbeer, of kalender- en sneeuwweetjes én reportages die veel met winter of sneeuw te maken hebben, zoals over skiën en Antartica (bij de zuidpool) Verder staan er ook nog kerstknutsels in die je zelf kunt maken, zoals een sneeuwbol. 


Natuurlijk weet ik niet wat er op de dichtgemaakte pagina's staat, maar het kan niet anders dan leuk zijn!

Zie ook het inkijkexemplaar

Kortom, een super lees-raadsel-knutsel-frutsel-puzzel-boek voor jongeren vanaf ca. 10  jaar.


ISBN 9789000362431 | Paperback | 190 pagina's | unieboek  | november 2018

© Dettie, 28 november 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Lizzy deel 6
Het geheim van de flamingo
Suzanne Buis


In het vorige deel, dat ik overigens niet gelezen heb, maakte Lizzy kennis met haar vader Tony. Ze heeft lang niet geweten wie haar vader was. Hij nam nooit contact met haar op totdat die brief kwam dat hij haar graag wilde leren kennen. Hij woonde nu op Curaçao en werkt bij een dolfijnencentrum, waar ze o.a. samen met de dolfijnen gehandicapte kinderen verder helpen. Na lang aarzelen is Lizzy toch met haar moeder, Ellen, naar Curaçao gereisd om daar te ontdekken dat ze ook nog een zusje heeft, Lucy!


In dit deel kunnen we lezen dat Lizzy het daar enorm naar haar zin heeft, vooral omdat ze toestemming kreeg om te leren voor trainingsassistent. Ze is stapelgek op de twee dolfijnen Judie en Jolie én hun dochterdolfijntjes Isabella en Annabella.  Jolie en Judie zijn twee therapiedolfijnen, die worden ingezet om gehandicapte kinderen te laten zien dat ze toch dingen kunnen leren. De therapie is vaak de laatste hoop van de ouders van die kinderen, maar zo'n therapie kost erg veel geld.


In het hotel waar Lizzy en Ellen verblijven, maken Lucy en Lizzy kennis met Emma en haar gehandicapte broer Finn. Finn gaat ook begeleid worden en het geld voor de reis is bijeengebracht door inzamelingsacties. Omdat veel aandacht naar Finn gaat nemen de meiden de lieve, schuchtere kleine Emma graag mee naar de zeeleeuwen, flamingos' en de dolfijnen. Maar als ze daar zijn is het vreemd stil bij de dolfijnen... Even later horen ze dat het kleine dolfijntje Isabella verdwenen is!


Lizzy had nog wel die ochtend gespeeld en een beetje getraind met haar, iets wat eigenlijk niet mocht, want tussen de therapieën door moeten de dolfijnen rust hebben. Ze voelt zich nu ook vreselijk schuldig, maar het gekke is, als ze bij de flamingo's is hoort ze Robin, een flamingo met sproeten, tegen haar praten! Hij heeft het over Isabella. Dat kan toch niet? Ook voor de familie van Finn is de verdwijning van Isabella een ramp want nu kan de therapie niet beginnen, en ze hebben maar een week!


Natuurlijk gaat alles en iedereen zoeken naar het dolfijntje en de meiden helpen vanzelfsprekend mee. Lucy heeft veel lef en veel fantasie, maar het is vooral  Lizzy die goed kan nadenken en slimme plannen heeft. Lucy durft ze dan weer uit te voeren. En zo vullen de zussen elkaar mooi aan.
Wat volgt is een lekker spannend verhaal. De meiden zullen en moeten de kleine Isabella terug vinden, maar waar is ze? Ze weten dat ze niet altijd naar de volwassenen moeten luisteren en lekker hun eigen gangetje moeten gaan soms tot forse tegenzin van Tony en Ellen.

Lizyy heeft overigens erge moeite met Tony, nu is ze er eindelijk maar blijkt hij het zo druk te hebben dat hij nauwelijks tijd voor haar heeft! - Wel voor haar moeder! - Maar haar nieuwe zus Lucy  is wel leuk, hoewel dat natuurlijk ook niet altijd even makkelijk is. Ook zij moeten wennen aan elkaar, gelukkig verloopt dat heel goed.


Ondertussen hoort Lizzy vreemde dingen, en langzamerhand beginnen de meiden alles en iedereen te verdenken inzak de vermissing van Isabella. En hoe zit het nou? Kan Robin de flamingo nou écht praten?

Het is een lekker spannend verhaal, hoewel de ontknoping van alles wel erg snel afgewerkt wordt. - De losse eindjes worden in sneltreinvaart aan elkaar geknoopt. - Dat neemt niet weg dat het een heel vlot verhaal is, waarbij we ook nog eens op een heel prettige manier veel leren over de dolfijntjes en de therapie die met deze leuk dieren gegeven wordt.

Dit was deel zes over Lizzy. Hierna volgt jammer genoeg het laatste deel over deze bijzondere en leuke meid. En dan is het over met de avonturen van Lizzy.
Ik ben erg benieuwd hoe het afloopt met Lizzy en haar familie.


ISBN 9789020621860 | Hardcover | 128 pagina's | Uitgeverij Kluitman | maart 2017

Dettie, 23 november 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER