Nieuwe boekrecensies

Moederziel
Krijn Peter Hesselink


Moederziel. Die titel snakt ernaar om er automatisch iets achter te denken: het woordje 'alleen'. En een moederziel spreekt daarnaast ook aan als iets warms, iets teders. Helaas is dat niet de ervaring van onze hoofdpersoon, Jonathan. We maken kennis met hem wanneer hij in de hele vroege uurtjes van een nieuwe vakantiedag blootsvoets, zonder hemd en met alleen een soort pyjamabroek aan, voor de deur van een apotheek staat omdat hij de morning-after-pil wil hebben voor zijn vriendin. Jonathan is als de dood om vader te worden. In flashbacks wordt duidelijk waarom hij zich totaal niet geschikt acht om de zorg voor een  kind op zich te nemen. Zelf komt hij uit een problematisch gezin met een geesteszieke moeder en een vader die zich afzijdig houdt door zich in zijn studeerkamer op te sluiten. Het kind Jonathan wordt door beide ouders in eerste instantie geestelijk in de steek gelaten. Daarna verdwijnt zijn moeder ook nog eens fysiek uit beeld en wordt er nooit meer over haar gesproken.


De auteur weet met korte, heldere zinnen treffend het gevoelsleven van de jonge en van de volwassen Jonathan te schetsen. Wat mij heel erg trof waren zinnen als: 'Ik rende naar het grasveld bij de bejaarden, deed het geluid uit, zette het op een schreeuwen'. Wanneer zijn moeder het op haar heupen kreeg, schreeuwde ze de hele boel bij elkaar. Jonathan sloot zich daar van jongs af aan al voor af, totdat hij alleen maar zag dat er geschreeuwd werd maar het niet meer hoorde. Hoe beschadigd kun je dan zijn als klein kind...
Daarom gaat zo'n zin door merg en been.


Wanneer de volwassen Jonathan zijn weggelopen moeder herkent in een oudere dame die hij ontmoet bij de apotheek, neemt het verhaal een bizarre wending. Hij neemt haar mee naar het vakantiehuisje waar hij met zijn vader en zijn vriendin logeert. Hoe zal zijn vader reageren op de terugkeer van zijn vrouw? De verrassing komt echter als een boemerang terug bij Jonathan wanneer hij de schokkende waarheid hoort.


Het is prachtig om te lezen hoe Hesselink een compleet en meeslepend verhaal heeft weten te vatten in een relatief klein boek (slechts 154 pagina's). Maar meer was ook niet nodig. Ik heb genoten van 'Moederziel'. Alles klopte aan het boek; ik miste niks en er was geen overbodige informatie. Compact, boeiend en interessant. Mooi.


Ik heb dit boek in 2015 mogen lezen voor NotJustAnyBook.


ISBN: 9789057597381 | Paperback | 154 pagina's | Uitgeverij Podium | september 2015

© Janneke Bouwman, 5 november 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

De blikman
Sarah Winman


Dora Judd is getrouwd met de dominante Leonard. Braaf doet ze het huishouden, en zorgt voor haar man. Ze vergeet haar eigen dromen en leeft haar leven in de schaduw.
Maar het zijn de jaren vijftig, een vrouw deed dat nu eenmaal. Het is heel bijzonder als op een dag Dora tegenstand biedt aan haar man: als ze een prijs wint in de loterij kiest ze de reproductie van een schilderij van Vincent van Gogh, en hangt het tegen de wil van haar man op in de woonkamer met de woorden:

‘Dit schilderij ben ik. Je raakt het niet aan, je respecteert het. Vanavond verhuis ik naar de logeerkamer.’

Het blijft hangen. Niet dat het iets verandert. Ellis wordt geboren, en zolang zijn moeder leeft is hij in staat zijn droom te volgen. Hij wil tekenen, schilderen misschien. Maar op de dag dat zij sterft is het gedaan. Hij moet in de autofabriek gaan werken waar zijn vader ook werkt.

Een sprong in de tijd, het is 1996. We lezen dat Ellis niet de kracht had om uit te breken. Hij werkt nog steeds in de autospuiterij, hij is de ‘blikman’, degene die kan uitdeuken als de beste.
Hij is nu weduwnaar. Geen kinderen. Alleen zijn werk, dat hij ’s nachts doet, waarna hij de dag met moeite doorkomt. En hij denkt aan het voorbije leven. Hoe hij bij Mabel terechtkwam en diens kleinzoon Michael leerde kennen. Hij herinnert zich hun vriendschap, een intense diepe vriendschap waar desondanks een eind aan kwam. Lag het aan Annie, de vrouw die in hun beider leven een grote rol speelde en die uiteindelijk met Ellis trouwde?
Langzaam wordt het verleden uit de doeken gedaan, lezen we hoe het af liep met de drie mensen die ooit zo verknocht waren: Ellis, Michael en Annie.

Het verhaal wordt niet chronologisch verteld. Er zijn twee delen, met eerst Ellis als vertelperspectief, dan is er het dagboek van Michael, en tot slot een kort woordje van Ellis.
Een melancholische haast tragische roman, over mensen die moeite hebben met de liefde. Wat precies de rol is van de reproductie die steeds opduikt?
Het staat misschien voor een daad van verzet, verzet tegen de heersende en soms verstikkende normen en waarden de decennia waarin het verhaal speelt. Zelfs al veranderen die normen, er blijven taboes bestaan, die nog steeds kunnen verstikken. Er is kracht nodig om dan toch je eigen keuzes te maken, het is de vraag of Ellis en Michael die kracht in zich hadden.

Een mooie roman die een van de grote levensvragen stelt, en daardoor de lezer weet te raken. De vrijheid die ooit lonkte, kunnen we dat aan? Kunnen we de juiste keuzes maken? Weet je eigenlijk ooit wel wat juist is?

ISBN 9789492086785 | Hardcover | 192 pagina's | Uitgeverij Orlando | juli 2018
Uit het Engels vertaald door Miebeth van Horn

© Marjo, 27 oktober 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

En ze deed het
Edwin Winkels


Een verhaal dat afwisselend door een HIJ en een ZIJ verteld wordt. HIJ is Dylan, ZIJ Anoek.
Ze ontmoeten elkaar op een regenachtige avond en worden verliefd. Zij zijn allebei dertigers, hebben al het een en ander meegemaakt. Anoek ontwerpt laarzen en is daar succesvol in. Dylan is beurshandelaar, op het moment van de ontmoeting gaat het hem goed.


We maken een sprong in de tijd, het is twaalf jaar later, en langzaam wordt duidelijk dat de relatie geen stand gehouden heeft. Anoek is op weg naar Nepal, en Dylan heeft al een andere relatie.
Tussen de regels doorlezend wordt langzaam duidelijk wat er in de tussenliggende jaren gebeurd is en daar komt Dylan niet al te best uit. Anoek kreeg borstkanker en Dylan verliet haar voor een ander. Het is niet zo dat hij weg liep voor de ziekte, maar toch niet erg netjes! Bovendien heeft hij in de nieuwe relatie een kind, terwijl dat met Anoek niet lukte.


Anoek voelt zich begrijpelijk rot: ziek - al zegt de arts dat ze schoon is - verlaten voor een ander, en nog eens met de neus op het feit gedrukt dat zij geen kind kon krijgen. Als Dylan dan voor haar neus staat om te vragen voor een definitieve regeling omtrent het huis waar zij nog steeds woont, breekt ze, en ze neemt een drastisch besluit.
Ze doet het! En hoe!


Er volgt nog een sprong, twee jaar verder, met een verrassende ontknoping.


Het is een verhaal over de liefde, in al haar ondoorgrondelijke wegen. Natuurlijk geen lang en gelukkig huwelijk waar twee mensen elkaar na zestig jaar nog verliefd in de ogen kijken, want dat zou een weinig interessant verhaal opgeleverd hebben!
Omdat het verhaal in sprongen verteld wordt en wisselend door de man en de vrouw is het een levendig geheel gebleven en geen larmoyante klaagzang van kijk eens hoe zielig we zijn, want we worden zo slecht behandeld…
De wisseling van vertelperspectief houdt ook in dat we het verhaal van twee kanten kunnen meemaken, en zo begrip krijgen voor zowel de man als de vrouw. Gevoelens laten zich niet dwingen, dat wisten we al wel.
Een grappige zijweg is die waar Dylan Anoek gaat zoeken op het eiland waar hij zelf verwekt is door een zoals zijn moeder vertelt onbekende man. Zij leefde daar een losgeslagen leven voor zij, zwanger dus, terug ging naar Nederland. Dylan zoekt en vindt iemand die net als hij op zoek is naar een vrouw…


Edwin Winkels (Utrecht, 1962) is schrijver en journalist. En ze deed het is zijn vierde roman na Welkom thuis, Haar laatste vlucht en Het oog van de orkaan. Daarnaast schrijft hij ook regelmatig non-fictie.


ISBN 9789492037756 | Hardcover | 224 pagina's | Uitgeverij Brandt | juni 2018

© Marjo, 19 oktober 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Zoon van Berlijn
Karolien Berkvens


Het is een traditie: vader en zoon Richter wandelen met Nieuwjaar langs de Spree. Nu houden ‘draadjes van teleurstelling hen bij elkaar’, ze lopen daar omdat ze dat nu eenmaal ieder jaar doen, maar ooit was het goed tussen hen. Ooit was er een normaal gezin Richter geweest: vader, moeder, dochter, zoon. Ooit waren ze een gezin waar het ondanks de moeizame tijd na de Val van de Muur goed ging en er een jaarlijkse vakantie af kon.


Nu is de moeder slachtoffer van een eigenaardige ziekte die haar apathisch en woordeloos heeft gemaakt, en is dochter Clarissa uitgeweken naar Amerika.
Vader Jakob laat de verzorging van zijn vrouw over aan Paula, die bij hen in woont. En Fabian, die zwalkt rond. Hij zal binnenkort de deur uitgezet worden bij zijn vriend omdat die de kamer nodig heeft, en Fabian zwerft wat, slaapt soms in een logement, soms in een park.


Beide mannen hadden andere dromen. Jakob wilde zelfs burgemeester worden. Hij is blijven hangen in de functie van Baustadtrat (ambtenaar die verantwoordelijk is voor de stedelijke ontwikkeling) in de wijk Mitte, en ziet zijn idealisme ten onder gaan aan pragmatisme. Investeerders blijken belangrijker dan een wijk die er is voor de bewoners.


Als Paula aankondigt dat zij vertrekt omdat zij gaat trouwen, ziet Jakob dat hij - en Stephanie, zijn vrouw - de afgelopen jaren verwend waren door haar aanwezigheid. Nu moet er een andere oplossing gevonden worden. Zijn frustraties uit hij tegen zijn minnares, zodat hij ook haar kwijtraakt.
Misschien biedt Fabian, de zoon waar hij zoveel van verwacht, wat zon in zijn leven? Maar Fabian heeft al meerdere studies opgegeven, en lijkt geen interesse te hebben in een carrière. Hij werd geboren op die veelbelovende dag dat de Muur viel, maar helaas voor Jakob maakt Fabian deze symboliek niet waar. Hij staat niet voor de nieuwe wereld, hij wil niet mee in de vooruitgang.


Als hij Isa ontmoet ontdekt hij wat zijn levensdoel moet worden. Isa is een felle activiste, en vormt in de ogen van Jakob een bedreiging voor de toekomst die hij voor zijn zoon wenst. Maar zijn vader en zoon werkelijk zo verschillend? Allebei zien ze hoe hun leven dreigt te mislukken, allebei staan ze voor een keuze.
In dit proces lijken vader en zoon tegenover elkaar te staan, maar is dat wel zo?


En dan is er Berlijn, de stad die ook een mooie toekomst tegemoet leek te gaan. De Val was immers de uitgelezen kans om het beter te gaan doen. Maar wie de hoofdsteden van Europa ooit bezocht, weet dat het ook Berlijn niet lukt om een stad voor de inwoners te zijn. Zoals in al die grote steden blijkt dat de opwaardering van een wijk op sociaal, cultureel en economisch gebied ten nadele werkt van de lagere sociale klasse, waardoor die uit moet wijken naar de periferie en daar ‘slechte’ wijken ontstaan met de bijbehorende problematiek.


Het is vooral de stad Berlijn die onderwerp is van deze roman. Karolien Berkvens probeert aan de hand van vader en zoon Richter de achterliggende politiek uit te leggen. Dat lukt haar heel goed, zonder saaie uitweidingen. Haar romanfiguren worstelen met de gevolgen van hun ideeën en daden, zodat je als lezer meer inzicht krijgt dan via gewrochte krantenartikelen in vooraanstaande kranten. Als je dit boek uit gelezen hebt begrijp je beter hoe het zit. Of je er dan ook iets aan kunt doen blijft een vraag, maar nietsdoen werkt sowieso niet.


Een prachtroman, die deze tijd goed verwoordt. Er is te veel toerisme in de stad, te veel van hetzelfde als het gaat om het winkelaanbod en vastgoedontwikkelingen waarbij oorspronkelijke wijken op de schop gaan.


‘(-) ze hebben hun stad te grabbel gegooid.
Ze hadden hun eigen vastgoed verkocht en steeds meer ruimte aan investeerders gegeven en zo hadden ze ervoor gezorgd dat anderen niet meer in een huis, maar in iemands beleggingsobject woonden. Ze, dat waren de politici. Het begon tot Fabian door te dringen dat de hipsters en de yuppen en hun koffietenten en galeries niet de aanzet, maar het einde van het gentrificatieproces vormden. De stad stond niet in de steigers opdat het een mooiere, duurzamere plek zou worden, de stad werd opgeknapt om duurder te worden. De stad werd niet bebouwd, verhuurd en verkocht, omdat er mensen moesten leven, maar omdat er winst gemaakt moest worden.’

 
Karolien Berkvens studeerde Theaterwetenschap aan de Universiteit van Amsterdam. In 2015 verscheen haar debuut Het uur van Zimmerman, dat genomineerd werd voor de Dioraphte Literatour Prijs en in het Duits werd vertaald.


ISBN 9789048821570 | Paperback | 256 pagina's | Lebowski | september 2018

© Marjo, 16 oktober 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Björnstad
Fredrik Backman


De voorplaat van dit boek geeft in zekere zin al aan dat dit boek anders is dan de eerdere boeken van Fredrik Backman. Hier staat niet een, misschien wat zonderlinge, persoon centraal, maar draait het om het plaatsje Björnstad, ergens in het noorden van Zweden. Centraal staat de ijshockeyclub, die Björnstad moet helpen overleven. Als het juniorenteam landskampioen wordt, kan dit betekenen dat er een ijshockeyacademie in Björnstad en niet in het nabijgelegen Hed komt en dat is natuurlijk goed voor het plaatsje. Toch is het geen ijshockeyboek geworden. Ook voor wie niets met ijshockey heeft (vroeger keek ik er graag naar), is het beslist de moeite waard.


Het boek begint met een tiener, die een dubbelloops geweer pakt, het bos in loopt, de loop van het wapen tegen iemands hoofd zet en de trekker overhaalt. De rest van het boek gaat over wat hieraan vooraf is gegaan. In de eerste hoofdstukken worden de hoofdpersonen van het verhaal geïntroduceerd:


Maya, een meisje van 15, dat graag gitaar speelt en niet van ijshockey houdt. Ze woont met haar ouders Peter en Mira en haar broertje Leo, dat wel van ijshockey houdt in Björnstad. Haar vriendin Ana is een soort semipermanente logé. Peter is technisch manager van de ijshockeyclub. Hij is professioneel ijshockeyer geweest en is met z'n gezin teruggekeerd naar Björnstad, omdat de ijshockeyclub hem nodig had. Mira werkt als bedrijfsjurist.


Amat, die binnenkort 16 wordt en samen met z'n moeder Fatima in kleine flat in 'De Laagte', het arme deel van Björnstad woont. Amat is klein voor z'n leeftijd en leeft voor het ijshockey. Hij is fanatiek en gaat door tot hij er bij neervalt. Z'n moeder is schoonmaakster en heeft last van haar rug en Amat droomt er van om professioneel ijshockeyer te worden, zodat hij voor z'n moeder kan zorgen en zij niet meer schoon hoeft te maken.


Kevin is 17 en een getalenteerd ijshockeyspeler. Hij woont met z'n ouders in 'De Hoogte', de villawijk van Björnstad. Z'n vader is een rijke zakenman, die het ijshockeyteam van Björnstad sponsort. De vader van Kevin is zeer veeleisend. Kevin moet de beste zijn in alles wat hij doet. Een 9 op school is niet genoeg, het moet een 10 zijn. Het is niet genoeg dat het ijshockeyteam wint, er moet veel gescoord zijn, vooral door Kevin. Kevin heeft al contracten aangeboden gekregen, maar hij wil nog in Björnstad blijven hockeyen.


En dan zijn er Zacharias en Lifa, de vrienden van Amat. Zacharias schettert harder dan een radio en Lifa praat minder dan een boom. Benji is de beste vriend van Kevin en woont met z'n moeder in een van de laatste huizen voor 'De Laagte. Hij heeft 3 oudere zussen, die al het huis uit zijn. Ook Benji speelt ijshockey in hetzelfde team als Kevin en hij functioneert min of meer als een beschermer van Kevin. Tot slot hebben Bobo, die ook in het juniorenteam speelt. Hij is niet de beste ijshockeyspeler, maar wel de grootste. Dit zijn zo'n beetje de belangrijkste figuren, die uiteindelijk onverwachte kanten blijken te hebben.


Halverwege het boek speelt het juniorenteam de halve finale en Amat mag meedoen. Hij is nu deel van het team en het maakt niet meer uit waar hij vandaan komt. Dat geldt echter niet voor Zacharias en zo ontstaat er een kloof tussen de vrienden.
De wedstrijd is de katalysator voor een gruwelijke daad, die de stad in beroering brengt. De vraag is dan hoe loyaal je moet zijn en hoe belangrijk het team is. Het verandert vriendschappen en zet de verhoudingen in het dorp op z'n kop. Het slachtoffer krijgt de schuld en de dader lijkt vrijuit te gaan. Niets zal meer hetzelfde zijn en het kan alleen maar verkeerd aflopen. Het boek laat zien hoe seksueel geweld ingrijpt in het leven van het slachtoffer, niet alleen door de daad zelf, maar misschien nog meer door wat er na komt. De actualiteit komt hier wel heel dichtbij.


Fredrik Backman heeft een indrukwekkend boek afgeleverd, dat minder vrolijk is dan z'n voorgaande boeken. Het heeft wel z'n kenmerkende schrijfstijl en als ik lees dat dit het eerste deel van een serie is, kan ik alleen maar uitkijken naar de volgende boeken.


ISBN 978 90 214 0534 6 | Paperback | 406 pagina's | Uitgeverij Q | januari 2018
Vertaald door Edith Sybesma

© Renate, oktober 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Een ongewoon huwelijk
Tayari Jones


De Nederlandse titel is beter dan de Amerikaanse (An American Marriage) want het is inderdaad een ongewoon huwelijk.

Celestial en Roy, zijn anderhalf jaar getrouwd en, zoals dat gaat, beiden hebben moeten wennen aan het huwelijkse leven. Roy iets meer dan Celestial, maar al met al zijn ze zeer gelukkig met elkaar.


'Ik was jong, gretig en op weg naar de top. Celestial was kunstenares, gevoelig en prachtig. we waren een soort Love Jones, maar dan volwassen.'


Roy groeide op in een middenklasse milieu met zijn moeder Olive en stiefvader Big Roy, die hem altijd als eigen zoon behandelde. De twee waren gek op elkaar.
Het frappante is dat Olive Celestial niet erg mocht, terwijl zij ook donker van huid en een charmante verschijning was, bovendien wist ze zich heel goed alleen te redden. Celestial was de sterke vrouw waar Olive gewoonlijk van hield. Maar Celestials ouders waren rijk. 'Ze spetteren rond in een badkuip vol geld' volgens Roy.


Er is maar één ding waarmee ik je moeder een beetje voor me kan winnen', zei Celestial ooit.
'En dat is?'
'Een baby'[...]


Wat Roy betreft waren de baby's gelijk gekomen maar Celestial wil nog wachten, ze weet het nog niet. Daarom is het wel frappant dat ze - dure - kunstzinnige babypoppen maakt, poupées, zoals ze door haar worden genoemd, poppen die naar een babyfoto van Roy zijn gemaakt. 'Roy is mijn inspiratiebron' zegt Celestial daarover.

Die noodlottige dag, reist het jonge stel naar Roy's ouders. Celestial is zenuwachtig, ze zegt: 'Ik heb hier geen goed gevoel over, Roy. Laten we naar huis gaan.'  Ze weet zelf niet zo goed wat er met haar aan de hand is. Achteraf bekeken hadden ze inderdaad beter kunnen omkeren. Maar op dat moment wijt Roy het aan de slechte omgang tussen Celestial en Olive. Hij heeft zelfs een hotelkamer geboekt zodat ze de nacht niet in zijn ouderlijk huis hoeven door te brengen. En dát zal hem uiteindelijk enorm opbreken.


Die nacht helpt hij namelijk een oud vrouwtje die een beetje de kluts kwijt is. Hij waarschuwt haar ook dat ze goed moet opletten, want het slot van haar deur is wat gammel. Datzelfde vrouwtje wordt later die nacht door iemand in haar kamer belaagd en ze wijst Roy aan als de dader! Ondanks beweringen van Celestial dat hij die nacht bij haar was, wordt hij opgepakt en veroordeeld, hij krijgt 12 jaar... Vanaf die dag wordt hun gewone huwelijk een heel ongewoon huwelijk.


We lezen in elkaar afwisselende hoofdstukken hoe het het stel vergaat na deze verpletterende veroordeling. In het ene hoofdstuk is Celestial aan het woord in het andere Roy. Naast hun gedachtes lezen we de brieven die ze elkaar schrijven. Aanvankelijk is de verslagenheid en de ontzetting groot, Celestial schrijft bijvoorbeeld aan Roy:


'Ik probeer mezelf tot rede te brengen, eraan te denken dat ik hier eerder alleen heb gewoond. Toen ging ik niet dood aan alleen slapen en dat zal nu ook niet gebeuren. Maar dit is wat verlies mij heeft geleerd over de liefde. Ons huis is niet zomaar leeg, ons huis is leeggehaald. Liefde neemt ruimte in in je leven, maakt plaats voor zichzelf in je bed. Onzichtbaar nestelt het gevoel zich in je lichaam, stroomt het door al je bloedvaten en klopt het in je hart. Als het verdwenen is, klopt er niets meer.'


Gelukkig heeft Celstial steun aan haar goede vriend Andre, de man die ze haar hele leven al kent en beschouwt als haar broer. Toch, ondanks het gemis en het bizarre van de situatie leeft zij wel haar eigen leventje, ze heeft succes met haar poupées en redt het wel. Eigenlijk is ze niet zo'n aardige vrouw. Echt te doorgronden valt ze niet. Het is een geluk dat ze een rijke familie heeft want daardoor kan ze wel proberen Roy vrij te krijgen.

Roy daarentegen zit ondertussen onschuldig vast en leeft van berichten van de buitenwereld. Hij is constant in gedachte bij zijn grote liefde en kan het niet uitstaan dat zij nu in haar eentje verder gaat en carrière maakt zonder haar eigen manager, haar eigen man. Hij maakt van zijn hart geen moordkuil en zegt ook wat hij moeilijk vindt. Daarnaast ontdekt hij dingen over zijn werkelijke vader waardoor hij in verwarring raakt. Hij houdt van Big Roy als een zoon, Big Roy is zijn vader maar toch...
Het zijn dus twee compleet andere werelden waarin het stel verkeert.
Ondertussen begint ook vriend Andre een steeds grotere stem in het verhaal te krijgen...


Het begin van het boek leest wat stroef, je moet wennen aan de taal die gebruikt wordt, maar langzamerhand word je toch het verhaal in gezogen. Vooral de hoofdstukken waarin Roy aan het woord is, zijn direct en imponerend. Je voelt bijna zijn frustratie, zijn worsteling om deze vreselijke periode te overleven. Ondanks alles probeert hij zich te richten op de toekomst. Zijn grootste verlangen is bij Celestial zijn.


Celestial gebruikt een andere, meer poëtische, taal waardoor ze afstandelijk en licht zweverig overkomt. Haar grootste verlangen is verder te gaan met haar kunst. De kunst is bijna belangrijker dan Roy. De lichte ergernis die je voor haar voelt, maakt wel dat ze toch een 'levend' personage wordt ondanks de koelere, ondoorgrondelijk houding van haar.
De slogan op de covertekst 'Een verhaal over een onvoorwaardelijke liefde' klopt echter niet helemaal. Het is, met name  aan Celestials kant, een verhaal over onvoorwaardelijke eigenliefde.


Al met al is het een imponerend verhaal dat soms een beetje inzakt maar het einde is daarentegen vrij verrassend! Uiteindelijk is het toch een verhaal dat een tijdje blijft hangen, waarbij vooral de onterechte veroordeling en de stem van Roy indruk maken. Kortom, een boek dat je graag aan iedereen aanbeveelt.


ISBN 9789402730005 | Paperback met flappen | 350 pagina's | Uitgeverij Harper Collins | september 2018
Vertaald door Elvira Veenings

© Dettie, 2 november 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Mal
Harman Nielsen


Het meisje heet Mal, kort voor Nirmala, maar zo wil ze absoluut niet genoemd worden. De zestienjarige is een eenzaam en eenzelvig kind, die anderen probeert te ontwijken, als ze op weg is naar huis.


‘Het woonerf zal ze pas een eind verderop oversteken, niet hier al, waar een paar dagen nadat haar grootmoeder was overleden een groep jongens haar iets nariep waarnaar ze nog minder wilde luisteren dan naar ‘Nirmala’. Maar de volgende dag liep de wolf naast haar en sindsdien roept niemand haar meer na.’


Als het verhaal begint lijkt ze niet thuis aan te komen. Het onweert, en op het moment dat zij met de wolf in de lift staat van haar flatgebouw, blijkt de bliksem in te slaan. Ze hangen stil, in het donker.
Er gebeurt iets eigenaardigs. Ze blijkt de deuren open te kunnen schuiven en ze ziet een pad, met keien geplaveid en met twee hoge bermen. Mal ziet heuvels, en een stad waar een muur omheen lijkt te staan. Wolf en zij gaan op weg, en komen terecht in een langgerekte rij mensen die de stad in willen. Niet iedereen mag dat, en Mal weet: zij zullen het ook niet mogen. Ze zoeken een andere weg.


Ze is op zoek naar een sleutel – wat voor sleutel precies? We weten het niet.
Tegen die tijd weet de lezer al wel dat Mal geen normaal meisje van zestien is. Maar wie is ze dan wel? En wat is haar doel? Wat doet die wolf bij haar?


Er gebeuren vreemde dingen, die in cursieve tekst verteld worden. En er is een omlijstende vertelling die het geheel bij elkaar houdt. Daarmee wordt iets meer duidelijk. Vooral ook dat we hier een magische vertelling lezen over een vrouw die zich in een ziekenhuis (inrichting?) bevindt. Ze hoort mensen praten maar kan er niet op reageren. Ze is een jonge vrouw, in de dertig. Het verhaal over het jonge meisje is een herinnering, een vervormde herinnering waarschijnlijk.
Mal is tekenares, een creatief persoon, die haar draai in de echte wereld niet schijnt te kunnen vinden. Dus verdwijnt ze in wanen. Haar inspiratiebron?
Als de twee werelden bij elkaar komen moet Mal een keuze maken.


Een verhaal voor een lekkerbek. Aandachtig lezen is vereist, meegaan in het verhaal, en niet stilstaan bij wat wel of niet mogelijk is.
Of maakt dat niets uit?


Harman Nielsen
schreef eerder de fantasyserie Het verscholen volk. Hij studeerde filosofie en astronomie en is naast auteur ook cembalist, organist en componist.


ISBN 9789062659906 | paperback | 152 pagina's | In de Knipscheer| maart 2018

© Marjo, 25 oktober 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Door het licht
Erik Jan Harmens


‘Ik heb veel geschreven over hoe ik gestopt ben met drinken (zie Hallo Muur), maar mijn stukken gaan niet alleen maar over drank. Ik denk dat er nog iets onder ligt, het echte onderwerp, zoals er mogelijk ook iets diepers in Jurassic Park zit, al weet ik zo niet wat.’


In een voorwoord vertelt de schrijver dat zijn boek het eerste deel is van wat een serie moet worden.  Dat is nogal een uitdaging want je weet nooit ‘Of het (boek) überhaupt wordt gezien of opgemerkt, voortijdig weg wordt gehaald, dood wordt geboren of maar heel even leeft.’ In het kader van zijn plannen is Hallo Muur, een boek dat het wel goed heeft gedaan, de proloog.
Hij wil schrijven over een leven zonder alcohol.


‘Zonder roes en zonder kater. Zonder verdoving, aangedikt verdriet, loze beloftes. Zonder lachkicks, onnavolgbare misverstanden, black-outs. Ik zou schrijven over hoe het is om te leven met wat is. Niet in het donker, maar in het licht.’


Zo geschiedde. Wat volgt is geen chronologisch roman, meer een serie ontboezemingen. Hoe de volgorde in de tijd is, dat wordt niet duidelijk, de schrijver spreekt in zijn stukken tekst vaak iemand aan met ‘je’ maar die persoon moet wel steeds iemand anders zijn, anders klopt er helemaal niets van. Het kan zijn vader zijn, een vriend of een geliefde. Iemand die overleden is, of iemand die levend en wel naast hem ligt. Wat we lezen kan gezien worden als een fragmentarische roman, veelal over dagelijkse dingen die Harmens meemaakt, en die de lezer ook mee zou kunnen maken. Over het constant aanwezig zijn van flarden liedjes – soms die jengelende deuntjes van reclame – in zijn hoofd; over ontmoetingen die niet altijd soepel verlopen (wie was dat ook al weer die daar gezeten achter het stuur naar me toetert?; over kalkaanslag in de badkamer; over vrijen, en over rouw. Rouw naar aanleiding van al die mensen die hem ontvielen, mensen waarover hij in Hallo Muur al schreef.
Hij vertelt dat hij het waarschijnlijk ook heeft, net als zijn vader en grootvader. Vroeg of laat dringt het tot de lezer door wat hij bedoelt met het, en wat de impact op zijn leven is.


‘(-) want ik zie er zowel op tegen dat ik het wél heb, want dan wordt er een label op me geplakt, als dat ik het níet heb, want dan ben ik geen autist maar iets anders met een a, namelijk een aansteller.’


Duidelijk is in ieder geval dat hij het leven ingewikkeld vindt, vooral de liefde brengt hem in de problemen. De kernvraag lijkt zelfs of leven in het licht wel zo prettig is. Allerlei angsten zijn nu immers veel duidelijker. Faalangst, angst om terug te vallen in een verslaving, eigenlijk een angst voor het leven in zijn algemeen. Er zijn nu ‘gevoelens’, die vroeger verdronken in de alcohol, en die hem nu kunnen benauwen.
Als een volgend deel niet wat vrolijker wordt, weet ik niet of Erik jan Harmens het lezerspubliek zal vinden dat hij ambieert. Want hoewel het goed lopende en prettig leesbare teksten zijn, word je er niet echt vrolijk van.


Erik Jan Harmens (1970) publiceerde vier dichtbundels, die in maart 2016 werden gebundeld in zijn verzameld werk getiteld Ik noem dit poëzie. Ook maakte hij twee bundels met lyrische duetten, een met Rick de Leeuw (Echtemannen scheiden niet, 2011) en een met Ilja Leonard Pfeijffer (Duetten, 2016). Harmens was in 2002 de eerste poetry slam-kampioen van Nederland, schreef jarenlang poëzierecensies en interviewde kunstenaars voor het VPRO-programma De Avonden, samen met Wim Brands.


ISBN 9789048843916 | Paperback | 192 pagina's | Lebowski | augustus 2018

© Marjo, 18 oktober 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Het regime
De schoolpleindictatuur van een huismoeder
Gill Hornby


Bij het begin van dit boek moest ik een beetje denken aan de serie 'De Luizenmoeder', maar dan spelend in Engeland. Toch is deze vergelijking niet echt correct. In dit boek staan de ouders centraal en de enige persoon van de school die een rol speelt in dit boek is de nieuwe directeur Tom Orchard. Het verhaal draait om oudercommissie die gevraagd is om geld in te zamelen voor de nieuwe bibliotheek van de school. Het wordt min of meer verteld vanuit de positie van Rachel, die kinderboeken illustreert en pas gescheiden is. Zij staat eigenlijk een beetje aan de zijlijn.


De leiding van de commissie is in handen van Bea, die altijd eigenlijk de leiding lijkt te nemen. Ze wordt bijgestaan door Georgina, een wat slonzige boerenvrouw, die de voorkeur geeft aan een bestaan als huisvrouw en moeder van een groot gezin, boven de carrière die ze had kunnen hebben. De zorg voor haar man en kinderen bevalt haar het best. Ze verricht wonderen in de keuken. Verder is er de onzekere Heather, die Bea op handen draagt. Hiernaast lopen er nog andere moeders en natuurlijk kinderen rond.


Op de eerste nieuwe schooldag duikt Deborah Green op, die liever Bubba genoemd wordt. Ze is het evenbeeld van Bea en haar zoontje Milo zit op St. Ambose, de school waar het verhaal om draait. Bubba heeft een goede baan gehad en ook haar man heeft kennelijk een hoge positie. Ze wonen in een villa met een grote tuin en een vijver. Het een en ander wordt onderhouden door het echtpaar Tomasz en Kazia, een inwonend echtpaar.
Milo is een beetje vreemd en wordt dan ook op school gepest, vooral door Scarlett, de dochter van Bea. Volgens Bubba is Milo hoogbegaafd, omdat hij in spiegelschrift schrijft. Het lijkt er overigens een beetje op dat Bubba de enige is die dit denkt.


Bubba weet zich in de commissie te werken, terwijl Rachel er buiten blijft. Zij wordt wel gevraagd om een fries te tekenen om de bibliotheek te verfraaien. Ook de moeder van Rachel speelt nog een rol in dit boek. Ze lijkt weinig waardering voor haar dochter te hebben.
Bij een kofferbakverkoop duikt ook nog een zekere Melissa op.


Het boek kent niet alleen vrolijke stukken, maar er is ook de nodige tragiek, onder andere in de vorm van de zelfmoord van de echtgenoot van Jo, een van de moeders. Het laat de dynamiek in de groep goed zien, waarbij mensen, niet altijd voldoen aan de verwachtingen die anderen van hen hebben.


ISBN 978 90 00 31642 7 | Paperback | 318 pagina’s | Van Holkema & Warendorf | mei 2013
vertaald door Monique Eggermont

© Renate, 15 oktober 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Onder de Afrikaanse zon
Adrienne Benson


Het verhaal begint met een geboorte en wel van Adia, het dochtertje van Leona. Het kindje is niet gewenst door de moeder, wel door Simi de vrouw die Leona bijstaat. Leona is antropologe en bestudeert de veranderende culturele normen van de Masai. Ze woont bij hen in een manyatta (kamp) in Loita, Kenia. Het kindje is verwekt door een blanke man tijdens een one-night stand in een hotel in de stad Narok waar Leona voor een weekend verbleef om zich de luxe van een warme douche te veroorloven. Maar alles in Leona verzet zich tegen het kleine wezentje.


"Haar binnenste was van glas, dat versplinterde onder het omhulsel van haar huid. Deze baby was geboren uit eenzaamheid van mensen die onder vreemden leven, zonder gedeelde taal of gebaren."


Tot haar verrassing komt de vader drie dagen na de bevalling haar inkajijik (hut) binnenlopen. Toentertijd heeft ze een vervolg van de nachtelijk ontmoeting resoluut van de hand gewezen, bang als ze is voor een relatie. Maar de man wil zijn kind erkennen, wil een vader zijn. Leona durft het niet aan, ze heeft zelf een vreselijk vader gehad, maar de man ook, vertelt hij. Toch blijft Leona nee zeggen, omdat ze enorm bang is. 'Intimiteit was een riskante zaak'.


Leona verzet zich zo tegen het moederschap dat ze toestaat dat de onvruchtbare Simi het kind adopteert, een adoptie die via een ritueel tot stand komt. Simi is enorm blij, een vrouw zonder kinderen heeft het moeilijk bij de Masai. Iedereen is tevreden over deze regeling. Leona kan haar werk doen, Simi is meer dan een moeder voor Adia en het kind groeit voorspoedig op.
Maar dan, tijdens een besnijdenisfeest, beseft Leona dat Adia dit dan ook zal moeten ondergaan en in paniek pakt ze het inmiddels driejarige kind op en vlucht weg. En die vlucht maakt dat bij Leona een barst in haar afwerende schild komt. Haar moederinstinct begint de kop op te steken. Ze gaat daarna ook op zoek naar de vader...


Voor Simi is de vlucht echter vreselijk. Al haar hoop is de bodem ingeslagen. Adia was haar alles. We lezen vervolgens het schrijnende, tragische verhaal van Simi, de intelligente vrouw die als enige vrouw van de Masai in het kamp kan lezen en schrijven én Engels spreekt.


En dan komt er ineens nóg een vrouw in beeld en wel Jane, die in Narok, Kenia, voor de Olifantenstichting werkt. De stichting beschermt de daar levende olifanten.  De bewoners van Kenia zijn er niet blij mee, ivoor levert veel geld op. Jane vindt, samen met haar gids, dan ook een gedode olifant en ze fotografeert alles. Daardoor wordt zij op een avond overvallen en haar hut uit gesleept, de camera's worden kapot gemaakt. Ze geeft - zeer ten onrechte -  haar gids aan als medeschuldige, hij zit er achter volgens haar.
Jane ontmoet Paul na deze gebeurtenis, ze trouwen en hebben het goed samen ondanks Pauls vele werk in het buitenland. - Hij werkt voor Buitenlandse Zaken. -  Paul is een bevlogen man maar daardoor ontstaat er wel langzamerhand  afstand tussen de twee. Uiteindelijk kunnen ze samen terecht in Liberia, Afrika en dat valt tegen, de afstand tussen man en vrouw lijkt inmiddels onoverbrugbaar.


'Ze waren allebei zichtbaar voor de ander, maar onbereikbaar, zoals de personages op het witte doek zijn voor het publiek; ze kon hem zien, ze kon hem horen, maar hij kon haar niet zien.'


Maar nu is Jane zwanger...

We volgen het wel een wee van deze drie vrouwen. Volgens de covertekst zouden hun levens met elkaar verweven zijn. De overeenkomsten tussen deze vrouwen bestaat wel, in die zin dat ze alle drie een flinke geestelijke dreun te verwerken hebben gehad. Hun gevoelens worden duidelijk kenbaar gemaakt maar wel in schrijftaal, niet in een inlevende taal. Je blijft toeschouwer. Het is zelfs bijna tegen het sentimentele aan. Sommige delen neigen naar een romannetje.


Het kind van Jane raakt uiteindelijk bevriend met Adia. Maar eigenlijk voegt het hele verhaal over Jane en haar gezin niets toe ondanks de heftige gebeurtenis die de twee kinderen overkomt. Interessanter was het geweest als we alleen de levens van Leona, de antropologe en Simi, de Masaivrouw, hadden kunnen volgen. Hun leven en (werk)omgeving is al boeiend genoeg en dat had dan meer uitgewerkt kunnen worden. Het verhaal rond Jane doet afbreuk aan het boek omdat de betrokkenheid tussen Jane en Leona en Simi pas laat op gang komt. Er zitten mooie, ontroerende delen tussen maar het is niet genoeg om het boek als aanrader te classificeren.
Jammer.


ISBN 9789402701555 | Paperback | 416 pagina's | Uitgeverij Harper Collins | september 2108
Vertaald door Carola Bijlsma

© Dettie, 3 oktober 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER