Nieuwe boekrecensies

De verloren zus
Kathleen McGurl


De zeventigjarige Harriet besluit - al is het met pijn in het hart – om eens wat spullen op te gaan ruimen. Nu haar echtgenoot overleden is, heeft ze het hele huis voor zich alleen. Ze moet haar haar dochter Sally gelijk geven: ze zou er goed aan doen kleiner te gaan wonen. Maar er zijn zoveel dierbare herinneringen.


Ze vindt op zolder bijvoorbeeld de oude hutkoffer van haar oma, die haar verhalen vertelde over haar werk op het cruiseschip Olympic. Nu wenst Harriet dat ze beter geluisterd had, want ze weet niet beter dan haar oma had maar één zus. Maar: op die ene foto staan drie meisjes, en achterop staat geschreven: de zusjes Higgins. Hoe zit dat?
Ze doet wat onderzoek, en nu ze met al die familiezaken bezig is, besluit ze ook contact op te nemen met haar broer Matthew die ze uit het oog verloren is. Het liefst zou ze ook haar andere dochter weer bij zich hebben, maar met Davina is in het verleden iets dramatisch fout gelopen, en ook Davina heeft ze al jaren niet meer gezien.
Terwijl al deze familieperikelen haar bezig houden gaat ze zelf ook nog even op een cruise met haar vriendin Sheila.


De koffer stamt uit 1911, waar de andere verhaallijn start: Emma is de oudste dochter in het vaderloze gezin en zij droomt er van om te gaan werken op dat nieuwe stoomschip dat in hun woonplaats Southampton aangelegd heeft. Het betaalt beter dan het werk dat ze had in een plaatselijk hotel, dus laat haar moeder haar node gaan. Emma wordt jaloers nagekeken door haar jongere zus Ruby, die nu haar moeder meer moet helpen met onder andere de zorg voor hun ziekelijke zusje Lily.
Als Emma terugkomt, enthousiast over haar werk, blijkt Ruby enigszins te ontsporen. Als ze oud genoeg is, vindt niemand het een probleem als ook zij op een stoomschip gaat werken. Maar zij kiest voor de Titanic, en Emma, die haar moeder beloofd heeft voor haar zus te zorgen – ook al wil die dat helemaal niet! – gaat mee.


De Titanic, we weten allemaal wat daarmee gebeurd is, en inderdaad wordt het verhaal heel spannend! Maar we weten ook dat er bij Harriet op zolder een hutkoffer staat. Van wie dan?
Om en om volgen we de twee vrouwen: Harriet en Emma, in hun leven vol dramatiek.
Zoals dat met een goede roman gaat zijn er veel kruisverbanden, bijzondere wendingen en raadsels. Het nodigt uit tot doorlezen, de schrijfstijl is heel prettig.


Het boek blijkt voor een groot deel op feiten te berusten, zoals Kathleen McGurl in een nawoord vertelt. De zussen zijn fictief maar er is een personage, Violet Jessop, die echt op alle drie de schepen heeft gewerkt en daar zelf een boek over heeft geschreven, het boek waarop McGurl deze roman gebaseerd heeft.
McGurl heeft zich ook verdiept in de geschiedenis van het drietal luxeschepen uit de Olympic-klasse. De schepen waren eigendom van de rederij White Star Line en werden gebouwd in Belfast. De Olympic was het eerste schip dat uitvoer, de Titanic het tweede, en er volgde nog een derde: de Britannic.
Aardigheidje: Anno 2019 wordt er gewerkt aan een schip gebaseerd en sterk gelijkend op de schepen uit de vroegere Olympic-klasse. Het schip wordt gebouwd naar de (veiligheids)eisen en technieken van nu en zal de naam Titanic II gaan dragen. De datum van tewaterlating was meerdere keren uitgesteld en staat nu gepland voor 2022.


Kathleen McGurl schreef haar eerste boek in 2014, waarna er iedere twee jaar een nieuw boek verscheen, waarbij ze veelal eenzelfde concept gebruikt: twee verhaallijnen, waarin in het heden een geheim ontdekt wordt dat zijn oorsprong in het verleden heeft.
De verloren zus is het eerste boek dat in het Nederlands werd vertaald.


ISBN 9789402709483| paperback| 352 pagina's | Uitgeverij Harper Collins| maart 2022
Vertaald uit het Engels door Marjet Schumacher

© Marjo, 20 mei 2022

Lees de reacties op het forum, klik HIER

 

Ik heb hem nog niets verteld
David Trueba


Beto Sanz, een dertigjarige Spaanse architect, en zijn vriendin, de actrice Marta, zijn in München. "We waren uitgenodigd op het congres voor de presentatie van een project in het kader van een prijsvraag waarop we hadden ingeschreven." 
Helaas loopt alles anders dankzij een sms'je dat Marta per ongeluk aan hem verstuurd heeft:


Ik heb hem nog niets verteld. Kost me zo veel moeite.
pff. hvj <3


Het blijkt dat een vroegere, grote liefde van Marte is komen opdagen en zij zijn opnieuw een relatie begonnen. Exit Beto.
Dankzij deze wending in zijn leven verpest Beto ook zijn presentatie. Hij is namelijk vrij onbeschoft tegen Àlex Rolañez de uiteindelijke winnaar van de prijsvraag, daardoor verliest hij de goodwill van de jury.


Ondertussen is Marta terug naar Madrid. Beto voelt echter geen enkele behoefte om terug te keren, hij woonde samen met Marta, waar moet hij heen? Hij besluit voorlopig in München te blijven, hij ziet wel waar hij terecht komt.
Het is de drieënzestigjarige tolk Helga die zijn ontreddering ziet en hem opvangt. Ze neemt hem mee naar huis. Hij kan in de logeerkamer slapen. Ze belanden echter tot Beto's gêne in bed. Maar ja zijn hormonen riepen harder dan zijn verstand.

En hiermee start het nieuwe leven van Beto. Het wordt een rollercoaster aan ervaringen, hij onderneemt van alles en toch ook niets. Tot zijn verrassing is Àlex Rolañez niet de hufter die hij leek te zijn. Hij geeft zelfs een onverwachte draai aan Beto's leven. Ook Helga vormt een bijzondere rode draad in de verdere gebeurtenissen die Beto ondergaat. Tot zijn verrassing kan hij deze bijzondere vrouw niet vergeten, ondanks vriendinnetjes, ondanks zijn roepende hormonen.
Liefde blijkt vele wegen en vele gezichten te hebben...


Het is een boek, dat je moet ondergaan, dat je gewoon moet lezen. De zoektocht van Beto om weer richting aan zijn leven geven is met een groot psychologisch inzicht geschreven. Beto is sympathiek, heeft veel humor maar is bij tijd en wijle ook gewoon een hufter.  Hij is kritisch over de maatschappij maar houdt ook van het leven. Je leert hem hierdoor te waarderen, omdat hij zo écht is.
Fijn boek.


ISBN 9789029091602 | Hardcover met stofomslag | 182 pagina's | Meulenhoff | juni 2016
Vertaald door Arie van der Wal

© Dettie, 12 mei 2022

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Lust en schande
Marianne en Theo Hoogstraaten


Eleonore van Aquitanië, een naam om te onthouden. Zij was een sterke vrouw, had als jong meisje al wat je girlpower noemt. Zij leefde van 1122 tot 1204, in een tijd waarin vrouwen gehoorzaam hoorden te zijn, godvrezend en onderdanig. Precies dat wat Eleonore niet was!


In het boek dat het echtpaar Hoogstraten schreef wordt de eerste periode van haar leven beschreven, haar jeugd, en haar huwelijk met Lodewijk VII, met wie ze in 1147 op kruistocht ging.
Na het overlijden van haar vader was Eleonora hertogin van Aquitania en gravin van Poitou. Vanaf het moment dat haar enige broer overleed, moest ze niet alleen leren luitspelen en borduren, maar ook moest ze Latijn leren, kreeg ze les in vechttechnieken en bestuurskunde. En daar bleek ze goed in!


Ze was pas 16 toen ze min of meer gedwongen werd te trouwen met de kroonprins. Het zint haar helemaal niet dat Lodewijk zijn oren meer laat hangen naar abt Suger, die duidelijk een vrouwenhater is. Het kost Eleonore heel wat kruim om Lodewijk aan haar kant te krijgen. De vraag is dan ook of hij echt de jaren die hij in het klooster heeft doorgebracht van zich af kan schudden. Als ze nog maar net getrouwd is, sterft de koning. Eleonore is nu ook de koningin van Frankrijk!


Het huwelijk met de kroonprins is niet wat Eleonore er van verwachtte. En dan wordt ze ook nog verliefd op een andere man. Die getrouwd is bovendien.
Gelukkig heeft ze ook trouwe dienaren, anders was ze vast in het klooster beland. Want de abt en de geestelijke Bernard van Clairvaux, diens compagnon, zouden dat maar al te graag willen bewerkstelligen.
Een miskraam is koren op de molen van de abt, maar niet zo veel later volgt er een voldragen zwangerschap. Dat weerhoudt de koningin er niet van om met haar echtgenoot mee te gaan op kruistocht. Tegen de zin van de geestelijken verzamelt ze haar mannen – en vrouwen! - en trekt mee naar Jeruzalem.
Een kruistocht was bepaald geen triomftocht. Ook deze Tweede Kruistocht niet. Onderweg werden ze aangevallen, terwijl de eigen mannen plunderden en de steden en dorpen op hun weg terroriseerden. Om maar te zwijgen van de omstandigheden waarin de reis verliep.


Ook al verschijnt dit boek bij de Crime Compagnie, het is geen thriller, maar een historische roman. Het verhaal van Eleonore berust op feiten, net als de personages, maar is natuurlijk gefictionaliseerd.
Het is het verhaal over een sterke vrouw, een bijzondere jongedame, die ondanks haar jeugd niet met zich niet sollen.
Misschien komt er nog een vervolg? Want Eleonore heeft nog meer avonturen beleefd die de moeite waard zijn.


Marianne en Theo Hoogstraaten zijn van vele markten thuis. Zij schrijven al ruim dertig jaar boeken voor jongeren, maar ook voor volwassenen. Thrillers en historische romans. De thrillers Lokvrouw en Machteloos stonden op de longlist voor de Gouden Strop en in 2018 ontvingen Marianne en Theo De Gouden Vleermuis voor hun hele oeuvre.


ISBN 9789461096012 | Paperback | 350 Pagina's | Uitgeverij de Crime Compagnie | maart 2022

© Marjo, 28 april 2022

Lees de reacties op het forum, klik HIER

 

Mijn zusje en de zee
Donatella Di Pietrantonio


Was het inderdaad een slecht voorteken, toen het afstudeerfeest van Piero letterlijk in het water viel en de ik-figuur, de verloofde van Piero, gewond raakte door een vallende dakgoot?
Ook haar moeder liet weten hun relatie maar niets te vinden.


‘Hij is een mooie jongen, maar je kunt wel zien dat hij niet van ons slag is. Volgens mij is hij een beetje te hoog gegrepen voor je.’


Maar de ik-persoon – heel lastig, ze krijgt geen naam – trouwt met hem, al is ze wel zo wijs een eigen carrière op te bouwen. Zij geeft les. Hij is tandarts. 
In het heden zijn ze gescheiden, en woont en werkt zij in Grenoble.
Als er een telefoontje komt, laat ze alles uit haar handen vallen en haast ze zich naar Italië. Naar Pescara.


In flashbacks – niet chronologisch – lezen we over haar achtergrond, haar jeugd, wat er van het huwelijk terecht is gekomen, waarbij de zus natuurlijk een steeds terugkerend personage is.


De ik-figuur heeft het grootste deel van haar vroege jeugd bij een oom en tante gewoond en leerde haar zusje pas kennen toen ze zelf dertien was. Er waren ook vier broers, waarvan eentje bij een dramatisch ongeluk om het leven is gekomen. Adriana is drie jaar jonger, een eigenzinnige jongedame. Een studie kreeg ze niet voor elkaar, wat een bron voor jaloezie was, omdat de ik-figuur wel een studie afrondde. Er was nauwelijks een gezinsleven en Adriana leidde een vrijgevochten leven waarin ze naast allerlei losse contacten die ene Grote Liefde had, een man die ook al nergens voor deugde. 
Steeds als het mis ging viel Adriana weer terug op haar zus, die haar dan weer opving. Ook toen haar zus plotseling met een baby voor de deur stond.


Nu was er dat telefoontje. Wat is er aan de hand dat ze zo hals over kop terugreist naar haar geboortestreek? Dat het iets met Adriana te maken heeft vermoed de lezer wel.


‘Adriana heeft me de cirkel in de bestrating laten zien, het symbool van Borgo Sud (= een wijk in Pescara), van de vissersgemeenschap.
Binnen de cirkel blijven vormt de kracht, het leven, de zin ervan. Eruit stappen betekent verdwalen, in de war raken, slaags raken in andere wijken. Dat is het niet waard, gevaar is er al op zee, elke dag. Hiervandaan is de zee niet te zien, maar ze ligt achter de onregelmatige huizenblokken, koud en donker nu. Ze heerst over iedereen hier, in dit oord van geploeter. Ze staat symbool voor het fortuin en de dood.’


Als je aan een Italiaans gezin denkt, zie je veelal grote gezinnen voor je die met z’n allen gezellig aan een tafel vol lekkernijen zitten, ze eten, dansen en zingen en zijn vrolijk. Dat is niet het beeld dat we door Donatella Di Pietrantonio voorgeschoteld krijgen. Hier is sprake van een verstoorde relatie tussen de ouders die zijn weerslag heeft op de kinderen. De ik-figuur zou zo graag een goede band met haar zus hebben, maar dat lukt haar maar niet.


Ze zijn verdoemd, en de omstandigheden – lees: mannen – helpen ook niet mee.


Het is een mooi verhaal, in een fraaie aansprekende stijl. Maar het is helaas vaak onduidelijk hoe de tijdlijn in elkaar zit, dat maakt het lastig te volgen.


Donatella Di Pietrantonio (1963), is kindertandarts van beroep. Dit boek, hoewel zelfstandig te lezen,  is in feite een vervolg op Teruggeworpen, dat in 2017 verscheen. en waarvoor ze onder andere de Premio Campiello kreeg.


ISBN 9789056727031| hardcover | 244 Pagina's | Uitgeverij Signatuur |februari 2022
Vertaald uit het Italiaans door Hilda Schraa

© Marjo, 24 april 2022

Lees de reacties op het forum, klik HIER

 

Het huis van de reus
Elizabeth McCracken


'Ik hou niet van mensen, maar hij was anders.' Dit zegt Peggy Cort, 26 jaar, een bevlogen bibliothecaresse.


"In de herfst van 1950, toen hij elf was, kwam hij voor het eerst naar mijn bibliotheek. Een onderwijzeres van de lagere school loodste het hele stel naar binnen, ik was achter de uitleenbalie bezig een karretje met romans te sorteren. Eerst dacht ik dat hij ook een begeleider was, zoveel groter was hij dan de rest;zelfs voor een volwassen man was hij lang. Daarna zag ik de broek van stevig katoen en de witte gympen, en ik begreep dat dit de uitgeschoten jongen was over wie ik had gehoord."


Peggy raakt gefascineerd door James Carlson Sweat zoals de 'uitgeschoten jongen' blijkt te heten. Ondanks haar afkeer van mensen, raakt de jongen wel een gevoelige snaar bij haar.


'Als bibliothecaresse hunkerde ik naar erkenning, meer nog ik wilde graag als een vanzelfsprekendheid worden beschouwd. Ik zat aan de uitleenbalie, barstensvol boekbesprekingen, informatie, waarschuwingen, mijn gedegen opleiding en nuttige wenken. Ik had het liefst dat de mensen aan één stuk door onbescheiden naar me toe kwamen. Er waren echter dagen dat geen mens wat tegen me zei.'


Maar James is anders, hij vraagt wel informatie! Hij is leergierig, bij hem kan ze al haar kennis kwijt. Hij erkende haar als deskundige. Ze doet haar best voor hem. Langzamerhand raakt het leven van Peggy gevuld met betekenis. Daar waar zij zich eerst niet gezien voelde, is nu een grote bezieling om de jongen verder te helpen. Haar hele leven staat nu in het teken van 'de reus'. 


James blijft groeien en dat levert flinke problemen op. Maar Peggy vangt dat op, zij is inmiddels zo'n onderdeel in zijn leven geworden dat zij bijna onafscheidelijk zijn.
We lezen over deze bijzondere band. Het is een verhaal over een subtiele en gevoelige vriendschap, maar ook over de aantrekkingskracht die feitelijk niet kan en mag. De twee weten hier op een prachtige manier mee om te gaan en laveren soms op het randje van gevoel en verstand. Peggy's leven is eindelijk gevuld dankzij James. De afloop is verrassend, totaal niet wat je verwacht, maar wel bijzonder. Een afloop die precies goed is zoals hij is.

Kortom, in mooie taal heeft Elizabeth McCracken een zeer geloofwaardig en indringend verhaal neergezet. Een boek dat je niet snel vergeet.


ISBN 9789025421281 | Paperback | 335 pagina's | Atlas | 1998
Vertaald door Marijke Versluys

© Dettie, 21 april 2022

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Haar kant van de weg
Ella Marjon


Fien heeft het, na een vrij destructieve relatie, weer helemaal voor elkaar; een eigen restaurantje dat goed loopt, een fijn dijkhuisje en lieve vrienden. Kortom ze zit weer lekker in haar vel. Maar als ze onderweg is naar een cateringsklus rijdt ze een vrouw aan. Tot haar stomme verbazing wil  de man van de aangereden vrouw, er geen ambulance bij hebben. Het komt wel goed volgens hem.


Deze gebeurtenis wordt bepalend voor het leven van de twee vrouwen. De aanrijding laat Fien niet los. Ze wil weten of het écht goed gaat met Lea, de vrouw die ze aangereden heeft. Maar deze houdt angstvallig de boot af, wat maakt dat Fien nóg ongeruster wordt. Wat is er met Lea aan de hand? Waarom is ze zo bang voor alles en vooral waarom is ze zo bang voor haar man?


Helaas het lukt Fien maar niet om écht contact te krijgen met Lea. Ze geeft wel haar kaartje aan de angstige vrouw voor het geval Lea toch contact wil. En zo komt het dat Lea op een stille avond volkomen onverwacht het restaurant van Fien binnenloopt. Het is overduidelijk dat haar man haar niet alleen geestelijk mishandelt maar ook lichamelijk. Toch heeft Lea het lef gehad om naar Fien te komen, helaas gaat ze ook weer terug, maar het begin is gemaakt, de eerste stap is gezet. Wat Fien niet had verwacht, is dat het contact met Lea allerlei oud zeer oproept waarvan ze gedacht had dat ze dat verwerkt had.


Wat het verhaal zelfs spannend maakt, zijn de korte 'brieven' die Lea schrijft aan haar overleden tante. Die brieven zijn haar uitlaatklep om het gedrag van Karel, haar man, aan te kunnen. Maar het summiere contact met Fien en enkele van haar gasten hebben voorzichtig de deur opengezet naar een ander leven. Maar of dat gaat lukken met zo'n extreem dominante man als Karel?


Ella Marjon heeft met deze psychologische roman, twee krachtige vrouwen neergezet, die nog het een en ander over zichzelf moesten leren. Doordat Fien precies weet wat Lea meemaakt, weet zij exact hoe te handelen. Bovendien leert ze ook heel veel van Lea en kan ze daardoor haar eigen onverwerkte stukken ook helen.
Daarnaast gebeurt in het privéleven van Fien ook het een en ander wat eveneens een flinke impact op haar heeft.
Mooi invoelend en boeiend verhaal dat in een aangename, vlotte stijl geschreven is.


Ella Marjon schreef eerder al vier psychologische thrillers. Haar kant van de weg is haar eerste roman.


ISBN 9789020545142 | Paperback | 366 pagina's | Zomer & Keuning | april 2022

© Dettie, 19 april 2022

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

De geschiedenis van mijn onvoorstelbare ouderdom
Lucas Zandberg


'Moeder bezat de eeuwige jeugd en we werden geregeld voor zusjes aangezien. Ik zag er op mijn vijfendertigste geen dag jonger uit dan ik was, terwijl moeder met gemak door kon gaan voor veertig. Bij tijd en wijle dreef dat gegeven me tot waanzin. Zelfs nu, na al die jaren, kan ik me er nog kwaad om maken.'


Aan het woord is Renée, zij en haar moeder Hélène worden vaak als tweeling aangezien terwijl Hélène 23 jaar ouder is. En dat gegeven is precies de reden waarom Renée na de dood van haar moeder, Hélènes identiteit aanneemt. Zij en haar man Célestin willen hun paradijselijke leventje voort kunnen zetten. Ze woonden namelijk gratis in een prachtig huisje dankzij de goodwill van grootvader en hadden geen financiële zorgen doordat moeder ze af en toe een goedgevulde envelop toestak.
Maar Grootvader leeft inmiddels niet meer en moeder Hélène moest een enorm bedrag aan successierechten betalen om de erfenis in ontvangst te mogen nemen. En nu is Hélène ook heel onverwacht overleden...


Het is Célestin die met het plan komt. Als ze nu eens opgeven dat Renée gestorven is in plaats van Hélène? Dan hoeven ze geen erfbelasting te betalen en kunnen ze hun ongecompliceerde leventje voortzetten. Renée, nog geschokt om de onverwachte dood van haar moeder, stemt ermee in.  Ze wonen toch ver weg van alles en iedereen en vrienden hebben ze nauwelijks, ze hebben genoeg aan elkaar en hun zoontje Étienne.


Pas later dringt tot Renée door wat ze gedaan heeft. Ze heeft zichzelf doodverklaard! Ze kan niet meer terug! Voortaan leeft ze als Hélène Dubois bij haar schoonzoon en kleinkind in huis.
Aanvankelijk overheerst de angst ontdekt te worden, maar het is opmerkelijk hoe eenvoudig ze met hun leugen wegkomen. Alleen hun zoon Étienne weigert hardnekkig zijn moeder oma te noemen. Maar ach ook daar is een mouw aan te passen.


De Tweede Wereldoorlog breekt uit, tot schrik van Renée wordt er een Duitse soldaat bij hen ingekwartierd. Maar ook dit levert geen problemen op en zo langzamerhand went Renée aan het feit dat ze voortaan als een oudere versie van zichzelf door het leven gaat.


Het verhaal zou hierna kunnen verzanden in een relaas over een vrouw die zonder problemen verder leeft onder een valse identiteit. Maar het knappe van Lucas Zandberg is dat hij zich volledig ingeleefd heeft in de vrouw die zich drieëntwintig jaar ouder moet voordoen dan zij in werkelijkheid is. Aanvankelijk is de bewondering voor het jeugdige uiterlijk van Renée groot maar acceptabel. Maar als de 'leeftijdsgenoten' van Renée hun kwaaltjes krijgen wordt het problematischer. Renée heeft zich haar moeders identiteit echter zo eigen gemaakt dat ze toch geloofwaardig blijft. Als lezer geniet je enorm mee met haar spitsvondigheid. Ook zorgt Lucas Zandberg voor onverwachte wendingen waardoor je verwacht dat Renée alsnog door de mand zal vallen.


Maar het meest bijzondere van het verhaal is uiteindelijk dat Renée ouder en ouder wordt, zelfs héél oud wordt en daar moet dan ook nog eens drieëntwintig jaar bij opgeteld worden... met alle hilarische gevolgen van dien!


Het geheel is een heerlijk en boeiend verhaal over een markante vrouw geworden dat je in één ruk uitleest.
Lucas Zandberg heeft zichzelf opnieuw overtroffen!


ISBN 9789029545631 | Paperback | 240 pagina's | Arbeiderspers | 29 maart 2022

© Dettie, 13 mei 2022

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Een lichte fluistering
Anne Griffin


Ook al wist Jeanie Masterson dat haar toekomst vast stond en dat ze de begrafenisonderneming van haar vader zou overnemen, als hij aankondigt dat hij met pensioen gaat, slaat haar de schrik om het hart. Plichtsbesef, het is een eigenschap die de meeste mensen als een deugd beschouwen, maar het voelt voor Jeanie alsof ze gevangen zit.
Wil ze dit wel? Kan ze het haar ouders aandoen om er ook maar over te twijfelen dat dit haar toekomst is?


In het familiebedrijf werkt ook haar tante Harry, die de taak op zich heeft genomen om de overlevenden klaar te maken zodat de achterblijvers nog een laatste groet kunnen brengen. Zij balsemt de lichamen en heeft het ook op zich genomen om Niall in te werken.
Niall, de jongen die ze al vanaf haar kleutertijd kent en wiens toekomst net als de hare uitgestippeld lijkt: hij zal trouwen met Jeanie.


Dat huwelijk leek niet altijd zo vanzelfsprekend. Er is een periode geweest dat Fionn Jeanie’s grote liefde was. Maar hij liet haar een voor haar toentertijd onmogelijke keuze maken: ofwel ze gingen samen naar Londen, waar zijn toekomst lag, of ze bleef in het dorp. Het plichtsbesef maakte een eind aan de relatie. Dàt, plus nog andere factoren: ze heeft een jongere autistische broer, die erg dol is op zijn zus. Mikey in de steek laten dat kon ze niet over haar hart verkrijgen!


En er is het bijzondere talent dat zij heeft, datgene waar dit boek om draait: Jeanie kan de doden horen. Als zij overleden zijn blijven ze nog een korte tijd in de huidige wereld voor ze echt overgaan, en in die tijd kunnen ze praten met haar vader en met Jeanie. Hoe kan ze besluiten om de doden - en met hen hun nabestaanden - in de steek te laten?!


Moest ze in de tijd dat ze nog met Fionn was de eerste leer deze moeilijke beslissing nemen, nu haar ouders met pensioen gaan, komt ze opnieuw voor de keuze te staan. Haar leven is er intussen niet eenvoudiger op geworden. Het huwelijk met Niall is niet alleen rozengeur en maneschijn.
En dan komt haar oude liefde weer op haar pad…


Dit is het bijzondere verhaal over een jonge vrouw die een keuze moet maken die haar verdere leven zal bepalen. Is zij in staat deze keuze te maken uit eigen overtuiging of laat ze zich door de omgeving leiden?
Dat zij de laatste woorden van een overledene kan horen, van mensen die misschien nog een boodschap hebben voor degenen die zij achterlaten, het is een bijzondere vondst. Er zijn vele complicaties als je die gave hebt!


‘Mijn vader had een stelregel: als de politie of iemand anders een beroep op ons deed om vermiste personen op te sporen, moesten we beleefd weigeren. Daar waren we niet voor. Met overledenen omgaan was al zwaar genoeg wanneer ze voor onze neus lagen, laat staan wanneer we langs de gracht of door het os moesten lopen in de hoop dat we hen zouden horen roepen. ‘


Anne Griffin heeft er een sterk verhaal van gemaakt, met dat vleugje – Ierse - magie dat het minder zwaar maakt, terwijl je helemaal meeleeft met Jeanie en haar aanspoort om de juiste keuze te maken., Want as lezer weet je het wel natuurlijk…


Anne Griffin (Dublin, 1969) studeerde geschiedenis. In 2013 verscheen haar eerste boek  ‘Als alles is gezegd.’


ISBN 9789402709452 | paperback | 352 pagina's | Uitgeverij Harper Collins |april 2022
Vertaald uit het Engels door Erica Disco

© Marjo, 3 mei 2022

Lees de reacties op het forum, klik HIER

 

Monterosso mon amour
een novelle
Ilja Leonard Pfeijffer


'Wordt ontevredenheid tevredenheid als je je erbij neerlegt?'Dit is een van de vragen die Carmen zichzelf de laatste tijd stelt. Ze is echtgenote van Rob een ambassadeur die met vervroegd pensioen is gegaan. Carmen zelf is een paar uur per week werkzaam in de plaatselijke bibliotheek. Boeken zijn sowieso belangrijk voor haar.


Verhalen zijn voor haar een manier om grip te krijgen op het zogenaamde echte leven met al zijn ongeloofwaardige complotwendingen [...]


Carmen begrijpt heel goed dat haar lectuur een vorm van escapisme is, of beter gezegd een vorm van compensatie. Ze leeft de verzonnen levens mee van fictieve personages en klampt zich vast aan hun verhalen zoals een banneling zich vastklampt aan dierbare herinneringen, wat ze overigens niet dramatischer wil voorstellen dan het is.'


De dierbare herinneringen worden weer naar boven gehaald tijdens een door Carmen georganiseerde lezing met Ilja Leonard Pfeijffer in de boekenweek. Hij spreekt onder meer over het plaatsje Monterosso, waar zij op haar zestiende onder water haar eerste zoen kreeg. Die lezing maakt dat ze besluit om alleen naar Monterosso te vliegen voor een korte vakantie. Ze maakt haar eigen verhaal door te fantaseren dat Antonio daar nog woont. Het loopt echter helemaal anders, door onverwachte ontwikkelingen moet ze veel langer blijven. Dat maakt dat zich opnieuw een geschiedenis vormt, die Carmen aan haar eerdere zomerse jeugdbelevenis kan toevoegen. Er ontspint zich namelijk wederom een verhaal niet rond Antonio maar rond een jongetje.
Het eind is grappig én verrassend.


Het boekje is een van de betere boekenweekgeschenken. Het verhaal is mooi rond, diepgaand en geschreven in mooie taal - Pfeiffer schrijft prachtige, beeldende zinnen. Bovendien ontbreekt de humor niet en het licht ironische zelfinzicht van Ilja Leonard Pfeiffer is eveneens vermakelijk.  Ook toont het hoe verhalen zich kunnen ontwikkelen door onverwachte ontmoetingen of hoe een genoemd woord - in dit geval Montersso - kan doorwerken en iemands leven kan veranderen.
Kortom, mooi verhaal rond een eerste liefde - het thema van de boekenweek -. Een boekje dat uitstekend de kracht van het woord weergeeft.


ISBN 9789059658783 | Hardcover | 96 pagina's | CPBN | Boekenweekgeschenk 2022 | april 2022

© Dettie, 25 april 2022

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

De zwemmers
Julie Otsuka


‘Omdat zwemmen voor ons meer is dan een tijdverdrijf, het is onze passie, onze troost, onze zelfverkozen verslaving, dat ene waar we het allermeest naar uitkijken. Alleen dan heb ik het gevoel dat ik echt leef. Het zorgt ervoor dat we evenwichtig en gefocust blijven, het vertraagt ons verouderingsproces, het verlaagt onze bloeddruk, het verbetert ons uithoudingsvermogen, ons geheugen, onze longinhoud, onze algehele kijk op het leven.’


Onder de grond, vele meters onder de straten van de stad is het zwembad. Boven de grond hebben de zwemmers allerlei klachten, fysiek of psychisch, of ze houden gewoon van zwemmen. Een van hen is Alice, een gepensioneerde laborante met beginnende dementie.

‘En ze mag dan misschien de cijfercode van haar kluisje niet meer weten of vergeten zijn waar ze haar handdoek heeft neergelegd, maar zodra ze het water inglijdt weet ze wat ze moet doen. Dan heeft ze een lange, vloeiende armslag, een krachtige beenslag, een heldere geest.’


Pas later ontdek je als lezer dat Alice min of meer de hoofdpersoon is, al komt ze zelf niet aan het woord. De (aan)spreekvorm in het eerste deel omvat de groep zwemmers. Een bonte verzameling mensen die, eenmaal in het water, gelijk zijn. Er is een verwantschap, die buiten op straat waarschijnlijk zou wegvallen. Misschien zouden ze elkaar niet eens herkennen met hun kleren aan!
Er wordt ook verteld over de individuele zwemmers ‘een van ons’, maar ze delen iets waardoor ze ֖één zijn.


Alles gaat zoals het gaat, er gebeurt niets opzienbarends. Tot op een dag een van hen ziet dat er een barst in de bodem zit. De badmeester wordt er bij gehaald. Het is niets, zegt hij. Maar dat kon niet minder waar zijn: het is het begin van het einde. Enkele zwemmers komen niet meer. (het vertelperspectief verandert, de personen worden genoemd) Ook Alice zegt: ‘er klopt iets niet.’ Helaas: er wordt aangekondigd dat het bad gesloten zal worden.
De sfeer verandert. De zwemmers deelden hun zorgen, en moeten nu accepteren dat ze gelijk hadden. Maar wat nu?
Op de laatste dag is het Alice die er het meeste moeite mee heeft het water uit te komen.


En dan volgt deel 2, het verhaal verandert helemaal, concentreert zich nu op Alice en haar aandoening. We lezen opsommingen van wat ze nog weet en wat ze niet meer weet, en maken mee dat het langzaam slechter gaat. In deel 3 vertelt de dochter hoe met met Alice verder verloopt.


Een heel  bijzonder verhaal, alleen al door de vorm. De steeds veranderende perspectieven, de lange opsommingen, de korte zinnen, het verhaal dringt bij de lezer binnen. Het besef waar dit verhaal nu eigenlijk overgaat doet er wat langer over om door te dringen, hetgeen ook apart is.
En als het uit is is er maar één conclusie: begin van voren af aan, want waar je bij de eerste keer te nieuwsgierig was hoe dit verder zou gaan, kun je bij een tweede lezing pas echt alle beeldspraak begrijpen die Otsuka ons voorschotelt.

Julie Otsuka (1962) is de auteur van Toen de keizer nog God was en de internationale bestseller Waarvan wij droomden (The Buddha in the Attic). Otsuka schrijft onder meer historische fictie over Japanse Amerikanen. Ze ontving vele prijzen, waaronder de Asian American Literary Award, PEN/Faulkner Award for Fiction, prix Femina étranger en de Albatros-Literaturpreis.


ISBN 9789048863747 | Hardcover | 144 Pagina's | Uitgeverij Lebowski |maart 2022
Vertaald uit het Engels door Lucie Schaap

© Marjo, 21 april 2022

Lees de reacties op het forum, klik HIER

 

De familie Aubrey
Aubrey-trilogie 1
Rebecca West


Het eerste deel van deze familiesaga speelt in het eerste decennium van de 20de eeuw. Het gaat over de familie Aubrey: vader, moeder, drie dochters en een zoon, die in Londen wonen.
De moeder, Clare, zelf erg muzikaal – ze was voor haar huwelijk concertpianiste - stimuleert haar kinderen om ook een muziekinstrument te bespelen. Haar dochters Mary en Rose doen er hun uiterste best op. Hun oudere zus Cordelia brengt er niets van terecht, maar verliest zich in de viool. Dat kan ze volgens de overige gezinsleden ook niet, maar Cordelia compenseert haar onkunde met haar schoonheid. De leeftijden worden overigens niet expliciet genoemd.
Vader Piers is journalist, hij is succesvol en wordt geroemd. Maar als hij geld heeft, geeft hij het meteen weer uit, vaak in tot mislukken gedoemde projecten.


Zodoende is het gezin veroordeeld tot armoede, het is een hele kluif voor de vrouw des huizes om haar gezin te voeden en te kleden. En er voor te zorgen dat ze hun muzikale talent goed gebruikten. Er is ook nog de jongste zoon, Richard Quinn, nu nog te jong om echt ergens in uit te blinken. En een groot deel van de periode die in dit boek beschreven wordt, woont ook nicht Rosamund bij hen in huis.


Muziek en kunst speelt een grote rol in hun leven, maar het verhaal, dat verteld wordt door Rose, gaat vooral ook over de onderlinge verstandhoudingen. Het opgroeien van de kinderen, hun ontwikkeling, krijg je tussen de regels mee. Rose is een slimme meid, maar alles begrijpen doet ze niet. De sfeer in het gezin is wel erg open, er kan overal over gepraat worden. Behalve over de misstappen van de vader. Als hij een nieuwe baan krijgt, krijgt het gezin weer hoop. Zijn werkgever is iemand die in hem gelooft. Waar een ander hem misschien al lang ontslagen zou hebben, behoudt Piers nu zijn baan.


De stijl van Rebecca West is beschrijvend. Hoewel er wel dialogen in staan is het vooral beschouwend. Een heel enkele keer laat ze merken dat het achteraf geschreven is, vijftig jaar later om precies te zijn. Er wordt heel af en toe een opmerking gemaakt in de zin van ’toen was dat zo’. 
‘Mannen zijn saaier dan vrouwen’, zegt ze. Die mannen komen er inderdaad meestal niet zo goed van af:


‘Maar ze (= mannen) kunnen er niets aan doen. Niemand leert stieren om te bulderen en te stampen. Dat zit in hun aard. ‘ (-)
‘En dan te bedenken wat een dwazen ze straks zullen lijken.’
‘Wanneer? Hoezo?‘ vroeg ik tamelijk bits. Ik vond het een oneerbiedig gesprek.
‘Nou, als je hen moet geloven, kan het alleen maar slechter gaan met de wereld,’ legde ze uit. ‘Jouw en mijn papa zijn heel slimme mannen. Het leven is nu dus nog niet zo zwaar als wanneer wij volwassen zijn. Maar beide papa’s doen het prima. De jouwe wordt altijd op het laatste moment gered en de mijne verdient bakken met geld. Maar alle problemen die jouw en mijn papa voorspellen, daarmee krijgen jij en ik, Cordelia, Mary en Richard Quin straks te maken. Alles komt dan op onze schouders terecht en wij zullen heldendaden moeten verrichten.’


Dit is geen boek dat je vlotjes in een paar uur uitleest, het is een vrij trage stijl, maar: daarom is het nog niet minder boeiend!


Rebecca West, pseudoniem voor Cicely Isabel Fairfield, (1892 – 1983) was een Britse schrijfster en journaliste.  Het is duidelijk dat zij zelf de periode heeft beleefd die zij beschrijft in het boek. Ze beschrijft de tijdsgeest heel inlevend. Misschien is Rose wel haar alter ego…
Haar eerste boek, een biografie, verscheen in 1916. Ze schreef zeven romans waaronder de driedelige familiesaga over de familie Aubrey die in 1957 verscheen.


ISBN 9789056726942| Paperback | 608 Pagina's | Uitgeverij Signatuur | februari 2022
Vertaald uit het Engels door Anke ten Doeschate

© Marjo, 20 april 2022

Lees de reacties op het forum, klik HIER