Nieuwe jeugdboekrecensies 6+

Azul
Missie red de haai
Lian Kandelaar


Rico woont met zijn ouders en zusje Luzy in een prachtig, niet bij name genoemd, beschermd natuurgebied. Menno, Rico's vader is daar ranger, dat wil zeggen dat hij samen met zijn collega's Piada, Carel en Nova een deel van de kust en de oceaan bewaakt.

Vader Menno is een grote haaienliefhebber, iets wat Rico maar gek vindt want het was wel een haai die zijn vaders been heeft afgebeten. Maar Menno zegt dat het niet aan de haai ligt maar aan de mensen. Haaien vallen zelden aan, behalve als ze zich bedreigd voelen. Luzy is ook al helemaal gek op haaien en zo gauw ze er een ziet springt ze het water in, ze wil ze zien en aanraken. Rico vindt het maar eng, hij is bang voor haaien. Maar toch wil hij altijd graag met z'n vader mee als hij zijn inspectieronde door het natuurreservaat moet varen. Binnen dat gebied mag namelijk niemand vissen of koraal oogsten.


Tot Rico's grote schrik ontdekken ze op een dag dat er binnen het beschermde gebied toch gevist wordt. Eén kleine blauwe haai is al gevangen en de vissers zijn bezig zijn vin eraf te halen, er zit al een diepe snee onder een van zijn vinnen. De visser gooit het dier gauw het water in. Tot Rico's eigen verbazing springt hij onmiddellijk de haai achterna. Hij zal en moet het dier redden en dat lukt!  Met veel pijn en moeite weet hij het zwaar gehavende dier te pakken te krijgen en hij voelt meteen dat deze haai heel bijzonder is, alsof hij met het dier kan praten. Zijn angst voor haaien is gelijk over en hij weet dat hij er alles aan zal doen om Azul, zoals hij de haai noemt, beter te maken.


We lezen hoe Luzy en Rico met veel liefde en vindingrijkheid voor het dier zorgen. Rico voert vele stille gesprekken met het dier en hij weet daardoor precies wat hij moet doen en wat goed is voor de haai. Er ontstaat een hechte band tussen de twee. De haai is bijna een vriend geworden voor Rico. Het mooie aan het verhaal is dat Rico, die eigenlijk best wel onzeker is, steviger in zijn schoenen is komen te staan omdat hij de haai gered heeft. En nu maar hopen dat de mooie haai de zware verwondingen overleeft...


Bij het verhaal staan eenvoudige maar leuke afbeeldingen van tien verschillende haaiensoorten zoals de hamerhaai, walvishaai, koekjessnijder etc. maar ook de dolfijn wordt genoemd. In een bijgaand katern staan enkele wetenswaardigheden over die dieren. De koekjessnijder bijt bijvoorbeeld met de vlijmscherpe tanden van zijn onderkaak mooie rondjes uit zijn prooi, vandaar de naam. Maar ook dankzij het verhaal zelf komen we vrij veel te weten over haaien en vooral waarom ze zo aantrekkelijk zijn voor de vissers.


Het is een heel vlot en soepel geschreven boek waarin veel informatie over haaien is verwerkt zonder dat je er erg in hebt. De informatie past namelijk prachtig in het verhaal. Groot was mijn verwondering en bewondering toen ik las dat de schrijfster twaalf jaar is. Menig volwassen schrijver kan qua taal en stijl  niet aan haar tippen. Ook de leuke, informatieve zwart-wit  afbeeldingen zijn door haar gemaakt.
Dat belooft wat voor de toekomst!


Lian Kandelaar
(2005) wil met haar boeken andere mensen inspireren om zich in te zetten voor de natuur. Op tienjarige leeftijd schreef ze haar debuut Missie Red de dieren. Het geld dat ze daarmee verdient, doneert ze aan het Wereld Natuur Fonds. Lian schreef Azul voor de WNF actie Haai Alarm. Van ieder verkocht boek gaat € 1,- naar het Wereld Natuur Fonds.
Achterin het boek staat nog veel nuttige informatie en internetadressen zoals o.a. http://saveoursharks.nl


Zie ook het inkijkexemplaar en het you tube filmpje waarin de schrijfster vertelt over haar nieuwe boek maar ook kort en krachtig weergeeft waar volgens haar een goed kinderboek aan moet voldoen.


ISBN 9789050116190 | Paperback | 84 pagina's | KNNV Uitgeverij | mei 2017

© Dettie, 17 mei 2017

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Vergeetjeskruid
illustraties Hiky Helmantel
tekst: Ingrid Vandekerckhove


'Gisteren is er iets heel vreemd gebeurd bij de familie Elliot.' Het verhaal begint gelijk al spannend! Je bent onmiddellijk nieuwsgierig. Wat is er aan de hand? Gelukkig vertelt Lotte, het vriendinnetje van Felix, ons dat.

De keurige ouders van Felix Eliot gedragen zich namelijk ineens als een stelletje kinderen. Ze liggen languit op de bank, met hun vuile schoenen op de kussens chips en nootjes te eten, de hele kamer ligt er vol mee en ondertussen zitten ze gillend en gierend van het lachen met de PlayStation een spel te spelen. Lotte, weet niet wat ze ziet!

Nadat Jasper, de oudere broer van Felix, zijn ouders voor straf in de hoek heeft gezet wordt het wat rustiger. Maar dan begint mevrouw Eliot te huilen, want ze kan er niet goed tegen dat Felix en Jasper zo hard praten. Gelukkig doet een lekker koekje doet wonderen. Mevrouw Eliot is gelijk weer vrolijk.

De drie kinderen weten totaal niet wat ze met meneer en mevrouw Eliot aan moeten. Jasper besluit naar de apotheek van zijn ouders te gaan om daar de boel te runnen en Felix en Lotte zullen 'babysitten'. En zo gebeurt het.

Nu de ouders kinderen zijn geworden, gedragen Lotte en Felix zich maar als ouders en tot hun stomme verbazing luisteren meneer en mevrouw Eliot ook nog naar ze, dat is grappig én handig, want het is nog een hele klus om die twee in de hand te houden. Lotte ziet bijvoorbeeld mevrouw Eliot in haar neus peuteren en even later het snotje aan de bank plakken, als Lotte er wat van zegt, wordt het gelijk een hele toestand. Ook zetten de twee de televisie keihard aan en haalden ze nog veel meer kattenkwaad uit. 'Zo slecht als zij hebben wij ons als kind toch nooit gedragen?' vraagt Lotte zich zelfs inmiddels serieus af.

De drie kinderen verzinnen een goed plan om meneer en mevrouw Eliot weer gewoon te krijgen, want ze weten ondertussen hoe het komt, maar voordat het zover is gebeuren er nog een heleboel grappige én lastige dingen, zowel in de apotheek, met de klanten als bij Felix thuis...

Het is een aardig verhaal dat kinderen in feite laat zien hoe kinderachtig ze zich kunnen gedragen. Want als volwassenen hetzelfde gedrag vertonen is het ineens niet zo leuk meer, helemaal niet leuk zelfs. Van zulk gedrag word je doodmoe, ontdekt het drietal. Even chillen is er niet meer bij.
Lotte, Jasper en Felix zetten alles op alles om de twee donderstralen weer gewoon te krijgen. En denk je dat die dan dankbaar zijn?
Welnee, ze moeten dan ook nog eens meneer en mevrouw Eliot zover krijgen dat ze eindelijk geloven dat zij zèlf al die troep gemaakt hebben.
Ze zijn wel heel bij dat Lotte belooft het aan niemand te vertellen... en dat doet ze ook niet, ze schrijft het gewoon op!


ISBN 9789044829499 | Hardcover | 79 pagina's | Uitgeverij Clavis | maart 2017
Leeftijd 8+

© Dettie, 27 april 2017

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

altMowgli van de Wolvenhorde
illustraties: Amber van Dongen
tekst: Jos Dom


Is er na Peter en de Wolf ooit een poging gedaan om een verhaal op soortgelijke wijze op muziek te zetten? Als die er zijn, dan zijn ze nooit erg succesvol geworden. Vast en zeker gaat het muzikale verhaal van Mowgli, gebaseerd op de Jungleboeken van Rudyard Kipling, daar verandering in brengen!

Nog niet zo lang geleden is Junglebook, de filmversie van het verhaal over Mowgli, weer in de bioscopen verschenen, zodat deze uitgave van het muzikale verhaal precies op tijd komt om opnieuw de harten van jonge kinderen – en volwassenen – te stelen.


Het verhaal vertelt over een mensenkind dat in de jungle verdwaalt en opgevangen wordt door een roedel wolven. Hij geniet behalve van de wolven ook nog bescherming van panter Bagheera en beer Balou en dat is wel nodig ook, want de tijger Shere Kan heeft gezworen hem levend te verslinden. 


Een muzikale vertelling, zodat duidelijk moge zijn dat de cd belangrijker is dan het boek. Het koperkwintet Brassery - vijf blazers dus – speelt het verhaal, waarbij de dieren hun eigen geluid, soms zelfs een eigen instrument krijgen. Tussen de muziek door, of ook tegelijkertijd is er de stem van de verteller, Bert Verbeke, die eveneens op een eigen manier de dieren een stem geeft. Beide, muziek en tekst, maken het avontuur van Mowgli reuze spannend, waarbij humor niet vergeten wordt. Marc Goris schreef de muziek, en natuurlijk wordt Beer Balou weergegeven door de bastuba, die er op los bromt, terwijl alle instrumenten tegelijk lijken te krijsen als het kind ontvoerd wordt door de apen.


En dan is er natuurlijk het boek, met de mooie illustraties van Amber Van Dongen in aardetinten. De tekst van het boek is niet gelijk aan de gesproken tekst, maar wat er ontbreekt aan taal wordt grafisch weergegeven en is door de aanduiding van nummers onder aan de pagina duidelijk te combineren.


Duizendpoot Jos Dom behaalde in 1975 een Eerste Prijs Dramatische Kunsten aan het Koninklijk Vlaams Muziekconservatorium te Antwerpen; was van 1975 tot 1998 vast verbonden aan het Koninklijk Jeugdtheater te Antwerpen, aanvankelijk als acteur, later als auteur, huisregisseur en sinds 1977 als artistiek leider; vervulde diverse sporadische acteursopdrachten in verschillende theaters ( K.N.S.- Antwerpen, E.W.T., Fakkel- en Meirtheater, Nieuw Vlaams Toneel De Waag,Theater Poëzien,...); doet verschillende regies ( theater, musical) binnen zowel professionele; is tevens werkzaam als auteur en vertaler/ bewerker van toneelstukken voor zowel kinderen als volwassenen etc, etc.


ISBN 9789462420663 | Hardcover met cd | 128 pagina's | Uitgeverij Kramat | april 2017
Leeftijd vanaf 7 jaar

Bert Verbeke: verteller
Jos Dom: tekst
Amber Van Dongen: grafische vormgever
Marc Goris : muziekcompositie

© Marjo, 25 april 2017

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Anton en de Spin
Over het leven van Anton Fokker (1890-1939) die zijn eigen vliegtuig bouwde
illustraties: Alex de Wolf
tekst: Arend van Dam


Dit boekje uit de AVI serie "Zelf lezen over Lang geleden..." begint met een heel jonge Anton Fokker die lekker op zolder aan het spelen is met zijn trein. Maar een trein die je steeds met een sleutel op moet winden vindt hij maar niets, dus gaat hij aan de slag en bouwt een trein op stoom. Ook dat is niet geweldig, de trein gaat te zacht en stop na tien rondjes. Dat moet beter. Dus knutselt Anton verder en bouwt een trein op stroom, dat is pas écht iets! Maar Antons moeder is er niet zo blij mee, veel te gevaarlijk, bovendien moet Anton naar school, daar leert hij pas wat. Antons vader is stiekem wel trots op Anton maar geeft zijn vrouw gelijk, dus...


Anton gaat naar school.
Hij vindt het er niet leuk.
Maar het moet van zijn ouders.
Alle kinderen doen hun best.
Anton ook.
Maar hij tekent liever.


En dat doet hij ook, tekenen, tekenen, tekenen, het ene ontwerp na het andere. Deze keer is het een boot. De meester stuurt hem naar huis want een jongen die alleen maar tekent, daar kan hij niets mee. Anton maakt zijn boot en moeder is er niet zo blij mee, veel te gevaarlijk. Ze stuurt hem weer naar school maar vader Fokker is opnieuw best wel trots op zijn zoon.
Anton blijft tekenen, dit keer een vliegtuig. Natuurlijk vindt zijn moeder dit helemaal veel te gevaarlijk. Zelfs zijn vader haalt zijn schouders op, want vliegen, dat kan niemand. Maar Anton weet wel beter...

Het wordt niets op school, Anton tekent alleen maar vliegtuigen en eigenlijk wordt dat zijn geluk, want jaren later zegt zijn vader:


'Dit kan zo niet langer.
Je moet iets leren.
Leer een vak.
En zoek een baan.
Ik weet een school in Duitsland.
Daar leer je auto's bouwen.'
'Ik wil vliegen,' zegt Anton.


Maar vader is onverbiddelijk, Anton moet naar Duitsland. Wat Anton niet weet is dat die opleiding over auto's precies is wat hij nodig heeft. Daardoor leert hij alles over motoren... dat is heel handig voor zijn te bouwen vliegtuig. We lezen daarna hoe Anton met letterlijk vallen en opstaan uiteindelijk zijn droom laat uitkomen. Anton vliegt!

Het is geweldig dat kinderen zelf kunnen lezen hoe Antony Fokker, de oprichter van Schiphol, zijn doel uiteindelijk wist te bereiken ondanks alle tegenwerking en zijn geploeter. Alex de Wolf weet de woorden van Arend van Dam weer mooi in beelden weer te geven. Dat maakt dat het verhaal nog meer gaat leven. Je juicht dan ook bijna mee als Anton met de Spin (de naam van zijn eerste vliegtuig) zijn eerste drie rondjes vliegt boven een grasveld. 'Hij was een echte waaghals, onze eerste vliegenier'.


ISBN 9789000350124 | Hardcover | 32 pagina's | Uitgeverij Van Holkema & Warendorf | april 2016
Afmeting 22,8 x 16,3 cm | Leeftijd ca. 7+ AVI M4

© Dettie, 22 april 2017

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

De (niet zo) Rampzalige Avonturen Van Herre
illustraties Iris Boter
tekst: Marte Jongbloed


Herre is een lief joch, dat vindt zijn moeder ook, maar sinds zijn vader verdwenen is mag hij niets meer. Ze is veel te bang dat ze Herre ook nog kwijt raakt.


"Herre miste alle schoolreisjes. Want schoolreisjes zijn supergevaarlijk. Lees de krant maar. Hij miste de meeste verjaardagsfeestjes. Zeker de zwemfeestjes, want tijdens zwemfeestjes kun je verdrinken. Lees de krant maar. Hij miste buitenspelen, behalve in het kleuterspeeltuintke in het plantsoentje vlak bij huis, daar mocht hij wel naartoe als hij tenminste zijn jas aandeed en niet verder liep dan de hoek waar de oude eik stond. En daardoor miste Herre vrienden, want niemand in de klas wilde met hem spelen omdat hij toch nooit wat mocht."


Toch is Herre stapelgek op zijn moeder, omdat hij weet waarom ze zo overbezorgd is. Maar op een dag verandert alles, die dag krijgt Herre namelijk nieuwe buren, nou ja, één buur en zijn naam is meneer Teunissen. Er is iets vreemds aan meneer Teunissen. Het lijkt wel of hij kan toveren. Het ene moment staat het huis bijvoorbeeld nog vol verhuisdozen en het andere moment is alles ingericht en klaar. Dat kán haast niet, een oude man kan niet zo snel werken. Herre snapt er niets van. En nog gekker is dat meneer Teunissen er de ene keer heel oud uitziet en nauwelijks kan lopen en even later zo fit als een hoen voorbij komt lopen.


Daar blijft het niet bij. Omdat zijn moeder denkt dat zo'n oude man geen kwaad kan, mag Herre vaak naar zijn buurman toe. Wat ze niet weet is dat de buurman de meeste wilde dingen bedenkt. Samen redden ze een meisje die lastig gevallen wordt door een akelige man en ze verstoppen haar in de schuur bij Herre in de tuin. Ze wil nooit meer terug naar het internaat waar oom Joris - de akelige man - zijn leerlingen besteelt. Samen bedenken ze een superplan om oom Joris op heterdaad te betrappen.
Maar Herre doet nog veel meer spannende en gevaarlijke dingen waar zijn moeder helemaal geen weet van heeft en dat allemaal dankzij meneer Teunissen.  Als dat maar goed gaat...

Het boek is genomineerd door de Zaanse kinderjury voor de Hotze de Roosprijs 2017 - een prijs voor het beste kinderboek van een debuterende kinderboekenschrijver - en dat is goed voor te stellen. Het verhaal heeft vaart, is lekker spannend en is af en toe lekker gek. Vooral meneer Teunissen verzint de meest doldwaze dingen. Toch is het niet alleen gekkigheid in het boek, het verhaal gaat ook over een lieve moeder met een heel lieve zoon die elkaar alles gunnen. Maar moeder is zo vreselijk bang. Dankzij meneer Teunissen leert ze dat ze niet alles kan voorkomen door overal maar nee op te zeggen en zo leren zij én Herre, heel veel van hun buurman. Hij was een geschenk uit de hemel! (Of toch niet?)


Marte Jongbloed heeft de Toneelacademie en de pabo gevolgd. Ze lijkt stiekem wel een beetje op Herres moeder Silke, uit De (niet zo) verschrikkelijke avonturen van Herre. Toch heeft Marte, heel avontuurlijk, met haar man en drie kinderen een paar jaar in Jemen gewoond. Nu woont ze met haar gezin in Den Haag, geeft ze toneelles op een Internationale school en schrijft ze jeugdboeken en toneelteksten.


ISBN 9789024574018 | Hardcover | 271 pagina's | Uitgeverij Luiting-Sijtghof | oktober 2016

© Dettie. 17 april 2017

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

De schat van Klaas Kompaan
illustraties: Alex de Wolf
tekst: Arend van Dam


In dit Lang geleden... boekje op AVI E4 niveau handelt over het leven van de beroemde en beruchte kaper Klaas Kompaan.

Zo lezen we dat hij opgroeide in Oostzaan waar hij elke dag na schooltijd werkte bij zijn vader in de herberg. Daar rekende hij uit hoeveel geld er die dag verdiend was. Maar toen hij zestien was had hij het wel gezien in Oostzaan. Hij wilde varen! En zo gebeurde het. Hij ging naar Hoorn, monsterde aan op een schip en vertrok. Hij werd de zeeman die hij altijd had willen zijn. Na een tijdje kwam Klaas weer thuis en trouwde met Trijntje, hij werkte weer in de herberg maar hij hield dat niet vol. De zee trok.


Een paar jaar later zei Klaas tegen Trijntje:
'Ik moet gaan.
Een zeeman verdient zijn geld op zee.'
En Klaas vertrok.


Drie jaar later was Klaas zo rijk dat hij een eigen schip kon kopen. Hij noemde haar Walte. Trijntje was er niet zo blij mee, want het was gevaarlijk op zee - Nederland was immers in oorlog met Spanje  - maar dat kon Klaas niet schelen. Bovendien had hij een brief van de prins gekregen waarin stond dat hij mocht kapen. En dat deed Klaas, en hoe! Hij werd de schrik van de zee.


Klaas besloot na een tijdje voor zichzelf te beginnen, want van de opbrengst van alle gekaapte schepen moest de helft naar de prins. Dat wilde Klaas niet meer. Voortaan kaapte hij alleen nog maar voor zichzelf.
Maar na drie jaar was er geen lol meer aan. Iedereen gaf zich gelijk over. Klaas was inmiddels schathemelrijk en had een heleboel schepen dus voor het geld was al dat kapen ook niet meer nodig...  Klaas had er genoeg van, hij wilde naar huis, naar Oostzaan, naar Trijntje.

De boekjes uit de serie Zelf lezen over Lang geleden...  worden allen door Arend van Dam en Alex de Wolf samengesteld. Ze hebben met dit boekje opnieuw een knap staaltje werk geleverd. In heel eenvoudige bewoordingen weet Arend van Dam toch veel te vertellen over het bijzondere leven van Klaas Kompaan en Alex de Wolf maakt het verhaal met zijn illustraties af.
Kortom, opnieuw een mooie toevoeging aan deze bijzondere serie.

Zie ook het inkijkexemplaar


ISBN 9789000354405 | Hardcover | 32 pagina's | Uitgeverij Van Holkema & Warendorf | maart 2017
Afmeting 22,8 x 16,3 cm | Leeftijd 6+ AVI E4

© Dettie, 17 april 2017

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

De brieven van Mia
Astrid Sy


Laila leunt met haar kin op haar armen over de reling van de galerij en kijkt hoe de regen naar beneden valt. Ze zucht en knijpt met haar ogen alsof ze het door pure wilskracht wil laten stoppen met regenen. Regen. Dat was een van de eerste woorden die ze hier leerde. [...] Lange donkere winters... nog zoiets doms aan Nederland, denk Laila.


De Syrische vluchtelinge Laila woont samen met haar moeder en broertjes Sami en Rasha in een asielzoekerscentrum in Almere. Ze vindt het er vreselijk. Ze mist haar vader, die moest achterblijven in Syrië, enorm. Op school zegt ze niets, ze is aanwezig en dat is het. Meester Lenn is aardig maar ook hij krijgt nauwelijks een vriendelijk woord van haar. Klasgenoot Alex is de enige in het centrum die Laila 'een soort van mag'.


De meester vertelt in de les over Hitler en de Jodenvervolging door de nazi's. Hij laat foto's zien van mensen met grote sterren op hun jassen. Bij het zien van een jongetje die ook zo'n ster draagt voelt Laila een groot verdriet en medelijden. Ze kent die blik in zijn ogen. Veel te serieus. De meester vertelt ook over de razzia's en de concentratiekampen en wat daar gebeurde. Ook vertelt hij dat een aantal  joodse mensen de oorlog overleefd hebben omdat ze konden onderduiken.


Als Laila die middag, met forse tegenzin, in verband met de liefdadigheidsweek bij meneer Cohen huishoudelijke klusjes moet doen, weet ze niet dat die verhalen van de meester heel dichtbij zullen komen. De stokoude meneer Cohen is overigens ook niet blij met Laila, Als hij hoort dat ze van de school van het asielzoekerscentrum komt, zegt hij nijdig:  'Ik dacht dat alleen normale scholen meededen'. Hij wil helemaal geen 'vreemden' in huis dus hij dirigeert haar naar boven, naar zolder, die mag ze wel opruimen. En daar vindt ze het blik met de brieven van Mia, gedateerd van april 1942 tot en met november 1942. De brieven, gericht aan ene Isa,  raken haar diep. Ze begrijpt dat het over Joodse mensen gaat en dat ze willen vluchten. De les van meneer Lenn komen weer bovendrijven. Het zal toch niet zijn dat Mia...


Ondanks het aanvankelijke gebrom en gechagrijn van meneer Cohen ontstaat er in die week een goed contact tussen de twee, de vonk springt over. Ze herkennen elkaar in hun verdriet ook al wordt die dan nog niet aan elkaar uitgesproken. Laila leest stiekem de brieven van Mia die een dapper vrouw blijkt te zijn en in het verzet zat, een vrouw die van geen nee wilde horen. 'Mij krijgen ze niet!' is een van haar uitspraken. Natuurlijk komt meneer Cohen er achter dat Laila de brieven leest en hij vertelt haar wat voor rol Mia in zijn leven speelde. Daardoor raakt Laila nog meer in de ban van het verhaal van Mia.


Wat volgt is een erg ontroerend verhaal van een heel jong meisje en een oude man die allebei een oorlog achter de rug hebben en de gevolgen daarvan nog steeds voelen. Ze begrijpen elkaar, dat begrip, dat weten hoe het voelt om dierbaren, je huis en alles kwijt te raken is wat Laila zo miste bij bijvoorbeeld meester Lenn. Laila begint een ware speurtocht naar Mia. Ze zal en moet weten hoe het met de onverschrokken Mia is afgelopen want als zij het gered heeft, de oorlog overleeft heeft, misschien dat het haar wijze, dappere doortastende vader dan ook lukt te ontsnappen. Laila zet daarom alles op alles om de waarheid te achterhalen. Het is alsof het verhaal van Mia haar houvast, haar talisman is. Meneer Cohen speurt mee en laat daardoor eindelijk zijn gevoelens, die hij al die jaren weggeduwd had, toe, het voelt als een bevrijding. En daardoor kan Laila ook haar verdriet een plek geven.


Het verhaal is heftig en wordt zonder opsmuk verteld en juist daardoor heeft het een enorme impact. De oude man en het meisje laten elkaar alleen oprechte, eerlijke gevoelens zien en dàt grijpt je zo naar je strot. Ik zat tenminste onder het lezen soms met een dikke laag kippenvel en af en toe vloeide er een traantje. Onder het lezen vroeg ik me wel af of het verhaal niet te zwaar is voor jongeren, want de afschuwelijke waarheid rond de gebeurtenissen in WO II wordt niet gemeden. En die waarheid is al schokkend genoeg. Maar ondanks het onverbloemd vertellen is het verhaal denkelijk dankzij de prettige, weldoordachte taal goed te hanteren. Persoonlijk zou ik het boek aan iets ouder dan negenjarigen laten lezen maar wellicht is het voor jongeren minder schokkend omdat bij hen WO II minder leeft dan bij volwassenen. Het is wel een verhaal dat belangrijk is, een verhaal dat goed is, juist omdat het niets verbloemt.


De schrijfster heeft met dit boek eveneens het verband getoond tussen WO II  en de huidige afschuwelijke gebeurtenissen in Syrië. Ze laat zien dat de jacht op de joden en het leven van de vluchtelingen in Syrië overeenkomsten heeft. In beide gevallen werden woningen platgebombardeerd, werden mensen opgejaagd en/of vermoord. De gelijkenissen zijn verbluffend.
Kortom, lees het, klassikaal, alleen of met ouders, het maakt niet uit, als het maar gelezen wordt.


ISBN 9789082470123 | Hardcover | 128 pagina's | Uitgeverij Rose Stories | 1 mei 2017
In samenwerking met Oxfam Novib | Leeftijd vanaf 9 jaar

© Dettie, 4 mei 2017

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

altHans is kwijt
Erik Jan Harmens & Elise van Iterson


Op een avond ligt Hans in bed het behang op de muren weer eens te bekijken. Ooit was hij er heel blij mee. Het is een behang vol dinosauriërs. Toen zijn vader het er op plakte bleven er bubbeltjes achter. Die zouden wel wegtrekken… Nou, nu twee jaar later zitten ze er nog! En hij is nu acht! Hij vindt dino’s nu een beetje kinderachtig.  Maar ja, ruilen met zijn zusje wil hij ook niet. Die heeft roze behang met witte stippen! Zijn zusje is fanatiek van turnen, zij staat de hele dag te spagaten en te handstanden.


Nou, Hans vindt zijn leven niet zo leuk. Zijn ouders zijn druk met hun winkel, een kantoorboekhandel en hebben weinig tijd voor de kinderen. Hij is het zat!


‘Hans denkt: als ik nu zou verdwijnen, hoe lang zou het dan duren voordat papa en mama me missen?
Tien minuten?
Een uur?
Een dag?

Hans denkt nog iets.
Hij denkt: gáán ze me wel missen?
Als ik er niet meer ben?’


Hans verstopt zich. Hij is wel in de buurt, maar zijn ouders zien hem niet als ze hem - eindelijk! – gaan zoeken. Maar Hans krijgt honger, en hij moet naar de wc.


Behalve dat het verhaal erg herkenbaar is – welk kind is niet eens ontevreden? - wordt het ook op een hele leuke manier verteld. Hans is de verteller, en hij laat de zinnen soms rijmen. Ook worden er klankwoorden gebruikt: over het spuiten van deo: zijn moeder wil dat hij pscht doet, maar Hans doet pssssssccccchhhhhttttt!
Het verhaal zit boordevol humor, en ach, Hans zijn ouders blijken nog zo saai niet…


Erg leuk boekje, met ook prachtige illustraties, soms paginagroot met veel details en heel kleurrijk. Kijk maar naar de omslag!
Nog een extraatje: de binnenkant van de stevige omslag staat vol met dat bubbeltjesbehang!

ISBN 9789048836840 | Paperback | 112 pagina's | Moon | april 2017
Illustraties van Elise van Iterson | Leeftijd vanaf 7 jaar

© Marjo, 27 april 2017

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Pinkeltje in het Spoorwegmuseum
Studio Dick Laan


Pinkeltjesboeken! Verslonden heb ik ze vroeger, de ene had ik nog niet uit of de volgende werd gepakt. Pinkeltje Witbaard, het kleine mannetje dat niet groter is dan je pink, beleefde samen met Wolkewietje, Pinkelotje of dieren allemaal spannende avonturen. Heerlijk vond ik dat, de hele gewone wereld om me heen verdween en ik leefde voor een paar uur in de wereld van de kleine kabouter. De schrijver, Meneer Dick Laan, deed zelf ook altijd even mee aan het verhaal. Dat vond ik helemáál geweldig.

De Pinkeltjesboeken worden al 78 jaar uitgegeven zo blijkt na enig gegoogle. Het eerste Pinkeltjeboek getiteld De avonturen van Pinkeltje al verscheen in 1939, bij dezelfde uitgever als dit boek. Dick Laan zelf heeft er 30 geschreven. Hij schreef omdat hij het leuk vond en ging door omdat kinderen ervan genoten. Zelf gaf hij als zijn mening:


‘Er moet spanning in het verhaal zitten, dat willen de kleine lezers net zo goed als de grote lezers, ze moeten het voor zich zien, mee beleven, maar nooit griezelig, of iets waar ze bang van worden of zijn. Daarom eten de dieren elkaar ook nooit op, of maken elkaar dood, nooit komt er bloed in voor. Alles is zo simpel, zo geloofwaardig gehouden, dat de kleintjes erin gaan geloven. Maar Pinkeltje blijft het lieve kleine mannetje, dat zo nu en dan erg dom kan doen.’
(Bron: Librania Dick Laan en Pinkeltje in 160 illustraties)


Vanaf 1982 schreef en bewerkte Corrie Hafkamp Pinkeltje-verhalen, geïllustreerd door Dagmar Stam. Ook verscheen er in 1994 een video-cassette, waarop Lex Goudsmit uit Het grote boek van Pinkeltje voorleest. Vanaf 1995 is Uitgeverij Van Holkema & Warendorf begonnen alle Pinkeltje delen opnieuw te illustreren en de tekst aan te passen aan de huidige tijd.


Sinds 2014, 75 jaar na het verschijnen van het eerste boek, verschijnen er opnieuw nieuwe boeken over Pinkeltje. De schrijver(s) van de boeken wordt door de uitgeverij geheimgehouden en schrijft (schrijven) onder het pseudoniem Studio Dick Laan. De boeken spelen zich tot nu toe af op toeristische attracties (zoals Dick Laan destijds boeken schreef over Artis en Madurodam) te weten de Efteling, het Rijksmuseum en Dolfinarium Harderwijk. (Bron Wikipedia)


En nu is er dit boek Pinkeltje in het Spoorwegmuseum
Pinkeltje en Pinkelotje zitten op de rug van Raaf, ze zijn onderweg naar huis, naar Pinkeltjesland. Maar Raaf is moe, hij moet ook nog Mees Muis vervoeren. Ze kunnen wel verder reizen met de trein, vindt Raaf. En zo belanden ze per toeval in het Spoorwegmuseum waar Pinkeltje in een oude postzak een brief uit 1952 vindt, gericht aan een dame die op reis is. De brief had naar Istanboel gemoeten. Pinkeltje begrijpt dat de brief belangrijk is, en als hij Uil ontmoet die hen terug in de tijd kan brengen, besluit hij het avontuur aan te gaan. Hij gaat de brief bezorgen. En zo belandt Pinkeltje met Raaf, Mees Muis en Pinkelotje in de beroemde Oriënt Express... Maar waar is de dame?

Het is opnieuw een heerlijk verhaal geworden en het is gelukkig weer net zo spannend als de boeken over Pinkeltje die ik van vroeger ken. Ook de sfeer van de Dick Laan boeken is er helemaal.

De zwart-wit afbeeldingen van Arne van der Ree zijn wel even wennen. Pinkeltje en Pinkelotje hebben een heel ander uiterlijk gekregen. Ze zien er volwassener uit dan het stel in de oude Pinkeltjesboeken, ook zijn de afbeeldingen nogal donker, maar het went snel en de illustraties passen prima bij het verhaal.  Kortom, ik heb genoten. Hopelijk wordt over een tijd het 100-jarig bestaan van Pinkeltje gevierd. De verhalen zijn het waard.


Zie ook het Inkijkexemplaar


ISBN 9789000352869 | Hardcover | 111 pagina's | Van Holkema en Warendorf | april 2017
Voorlezen vanaf 5 jaar, zelf lezen 8+

© Dettie, 24 april 2017

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

altGeorge en de onbreekbare code
Lucy en Stephen Hawking


In eerdere boeken van deze serie hebben George en zijn vriendinnetje Annie al meer spannende avonturen beleefd in de ruimte. Zij hebben namelijk een groot geheim: via een superrobot kunnen ze in de ruimte reizen. Die opent dan een soort poort voor hen, en ze zijn meteen waar ze zijn willen.

George wil al zo lang een mooie foto maken van Saturnus. Met zijn telescoop moet dat toch een keer lukken. Maar tot zijn verbazing staat er iets heel anders op de foto. Het lijkt wel een ufo! Iets waar op staat IAM! Zou Erik, de vader van zijn buurmeisje Annie, iets meer weten? Erik is hoogleraar natuurkunde, en weet ook heel veel van alles wat met de ruimte te maken heeft.


Er gebeuren allerlei vreemde dingen – geldautomaten spugen al hun geld uit; in steeds meer regio’s valt de elektriciteit uit - vliegtuigmaatschappijen vragen geen geld voor tickets als je die bestelt en nog meer. Heeft dit te maken met die ufo? Natuurlijk gaan de kinderen op onderzoek uit, en ze raadplegen Kosmos, hun supercomputer. Maar die doet ook al vreemd.

‘Maar wat kunnen we dan doen?’ vroeg Annie.
‘Is dit allemaal niet een beetje te ingewikkeld voor twee kinderen?‘
’Nee, Annie,’ zei George zelfverzekerd.
‘Dat dacht ik eerst ook, maar er is hier niemand anders die iets kan doen en we moeten het proberen. Zelfs je vader kan het kennelijk niet oplossen. We moeten iets doen, Annie.’

Nu komt even goed uit, dat Annie een heel mooi werkstuk wil maken voor school. Over scheikunde. Ze hoeven niet te liegen, alleen maar te verzwijgen en zo hun superrobot vragen om hen te brengen naar de plaatsen waar ze willen zijn. Ze wil meer weten over water op planeten, over koolstof en nog meer van die dingen. En de robot trapt er in, terwijl hij eigenlijk helemaal niet aan hun kant staat. Hij is namelijk gehackt, en gehoorzaamt iets of iemand anders. En wie dat is, daar gaan George en Annie achteraan. Natuurlijk mag dat zomaar niet, en moeten ze ongehoorzaam zijn.

Een serie voor jongeren vanaf 9 jaar die een bijzondere interesse hebben voor alles wat met de ruimte te maken heeft. Wil je meer weten over sterren en planeten, worm- en zwarte gaten, over robots en computers dan is dit de perfecte serie. Behalve een spannend verhaal krijg je namelijk ook heel veel duidelijke informatie over al die dingen. In dit vierde deel gaat het specifiek over een supercomputer, over hacken, over veilig internetten en natuurlijk over codes en getallen. Er zijn veel bijlagen gewoon tussen de tekst, zodat het aansluit bij het verhaal. Er zijn prachtige kleurenfoto’s van planeten, en dan is er ook dat spannende avontuur dat George met zijn buurmeisje Annie beleeft.


Lucy Hawking is een Engels journalist en schrijfster. Ze is de dochter van theoretisch fysicus Stephen Hawking en diens ex-vrouw Jane Wilde.


ISBN 9789020621884 | hardcover | 224 pagina's | Kluitman | oktober 2016
Leeftijd vanaf 9 jaar

© Marjo, 17 april 2017

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Noot voor noot
illustraties: Alex de Wolf
tekst: Arend van Dam


Deze keer gaat het Lang geleden... deeltje over het leven en het gezin van de beroemde componist Johan Sebastian Bach. Het verhaal begint al bijzonder als Karl en Friedrich, de kinderen van Bach, samen in de koets zitten en geïnspireerd raken door het ritme van de paardenhoeven en ratelende wielen. Ze zingen samen het bekende liedje Vader Jacob... Vader Bach begint zelfs mee te zingen. Het klinkt goed.


Het gezin Bach is onderweg naar hun nieuwe huis. 'We gaan niet in een gewoon huis wonen,' vertelt vader Bach als ze uitgezongen zijn.


'Ons huis is een school.
De school staat naast de kerk.
In die school ga ik les geven.
In de kerk ga ik op het orgel spelen.
Dat is mijn werk.'


Karl  krijgt naast les op de gewone school ook muziekles op de school van zijn vader. Daarnaast doet hij nog allerlei klusjes zoals nieuwe snaren opzetten. Het fijnste vindt Karl het als zijn vader orgel speelt in de kerk naast de school.


Het orgel zingt.
Het orgel fluistert.
Het orgel buldert.


Vader Bach legt precies uit hoe het orgel werkt. Karl wil later ook leren spelen op het orgel.

Maar vader Bach is ook componist en Karl snapt niet hoe zijn vader dat kan. Muziek schrijven op papier! Maar vader vertelt hem dat hij de muziek in zijn hoofd hoort en daarom precies weet hoe het zal klinken. En zo leert Karl van zijn vader hoe je muziek componeert, een betere leraar kan hij niet hebben!

Jaren later mogen ze voor de koning spelen en de koning is zo tevreden dat Karl dirigent mag worden van de hofkapel.


Karl wordt bekend in het hele land.
Altijd stellen de mensen hem dezelfde vraag.
Zeg, ben jij niet de zoon van Bach?
Van de grote Johan Sebastian Bach?
Dan knikt Karel trots.
'Ja, dat ben ik.'


Natuurlijk gaat dit boekje over de grote Johan Sebastian Bach maar de nadruk ligt vooral op zijn zoon Karl, die alles leert van zijn vader. Wij mogen over Karls schouder meekijken en zo leren wij o.a. ook hoe een orgel in elkaar zit en - heel belangrijk - hoe je er geluid uit krijgt, want een orgel werkt héél anders dan een piano. Hoe het componeren gaat is ook duidelijk weergegeven. Erg leuk gedaan allemaal en helemaal binnen de context van die tijd - Er wordt geschreven met een veer en inkt, gereisd per koets enz. -.

Langzamerhand begin ik fan te worden van de boeken van Alex en Arend. De illustraties en het verhaal sluiten steeds uitstekend op elkaar en het fijne is dat je van elk deeltje ook nog wat opsteekt. Ik hoop dat er nog veel delen in deze Lang geleden... serie zullen volgen.

ISBN 9789000354382 | Hardcover | 32 pagina's | Uitgeverij Van Holkema en Warendorf | april 2017
Afmeting 22,8 x 16,3 cm | Leeftijd 7+ AVI M4

© Dettie, 17 april 2017

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER