Nieuwe jeugdboekrecensies 15+

Erebos ontwaakt
Ursula Poznanski


Jongeren van nu kennen meer technologische snufjes dan tien jaar geleden. Games, apps zijn volkomen ingeburgerd. Maar: niet als je die niet zelf geïnstalleerd hebt!
En nog minder als dat spel of die app ineens heel je leven overneemt!


Het overkwam Nick tien jaar geleden al. Toen was hij verbijsterd over dat spel dat aan twee kanten verslavend werkte. Nick wilde zelf spelen, het was populair op school en hij wilde weten wat er allemaal gebeurde, maar tegelijk had hij weinig keus. Het spel bepaalde wanneer hij speelde, en hoe lang. Hij kreeg opdrachten, en weigeren die uit te voeren, dat was absoluut onmogelijk.


En nu, tien jaar later, meldt Erebos zich zomaar aan. Maar Nick wil niet spelen. Hij weet maar al te goed hoe dat afgelopen is de vorige keer! Helaas heeft Erebos – wie er ook achter zit – niet stil gezeten. Alle nieuwe technologie wordt gebruikt, en in deze wereld waarin zoveel digitaal is en alle contacten via sociale media verlopen, is niets meer veilig. 
Zo weet Erebos alle foto’s buit te maken die Nick gemaakt heeft. En dat is zijn broodwinning: hij maakt trouwreportages. Hij moet die foto’s terug hebben! En dus moet hij spelen.


In de virtuele wereld waar hij de donkerelf Sarius is - net als de eerste keer - ontmoet hij oude bekenden, maar ook veel nieuwe spelers. Zoals dat in een game betaamt wordt er gevochten, zijn er monsterlijke wezens die bedwingen moeten worden, maar ook zijn er opdrachten.
En nu Erebos in staat blijkt om letterlijk alles over te nemen, niet alleen de computer, maar ook de telefoon, de navigatie, eigenlijk alles wat elektronisch werkt, worden Nick en zijn vrienden gedwongen terug te grijpen op ouderwetse post. Want een brief, een kaart, dat ziet Erebos niet.
Toch valt er niet aan te ontkomen: Erebos manipuleert, en dwingt. En weet alles.
Er staan korte hoofdstukken in het boek die blijkbaar van de hand van degene zijn die er achter zit. Helaas word je daar als lezer niet wijzer van.


Maar wat staat er precies op het spel? Wat is het uiteindelijke doel? En wie zit er achter?


Net als bij het eerste boek kom je niet los van het verhaal zo gauw je begonnen bent. Zo spannend en intrigerend is dit verhaal dat het geen enkel probleem is dat je een lijvig boek in handen hebt. Ook niet trouwens dat je misschien deel een niet gelezen hebt. Door nieuwe spelers op te voeren die nog niet precies weten hoe het spel in elkaar steekt, mis je dat eerste deel niet.
Al ga je dat zeker lezen na dit boek!


De plot blijkt ook niet zomaar een plot. Het spel wordt niet voor de lol gespeeld. Het verhaal zit vernuftig in elkaar. Natuurlijk is het bepaald een onorthodoxe manier om een belangwekkend onderwerp aan te kaarten, maar het werkt wel. Je leest immers door tot het einde, gezeten op het randje van je stoel.
Poznanski is het niet verleerd. Erebos ontwaakt is misschien nog wel spannender dan het eerste boek. De stijl is eigentijds en zal jongeren zeker aanspreken.


Ursula Poznanski (1968,  Wenen) Ze is naast journalist ook auteur van kinder- en jeugdboeken en romans voor volwassenen. Haar eerste kinderboek Theo Piratenkönig publiceerde ze in 2003.


ISBN  9789047712183  | paperback |312 pagina's | Uitgeverij Lemniscaat| november 2020
Vertaald uit het Duits door Pieter Streutker | Leeftijd vanaf 15 jaar

© Marjo, 18 februari 2021

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Stille duisternis
Fenneke Zwaaneveld


‘Nu is het af’, zei Vera en Jessica keek haar aan, terwijl er een glimlach op haar gezicht verscheen. Voor het eerst zag ze haar echt lachen, met lichtjes in haar ogen, en ze wist dat ze iets goeds had gedaan. Misschien was er niet alleen nog maar ellende op deze wereld.’


Want dat zou je wel denken. Als er een donker wolkendek aan de hemel verschijnt en dagenlang blijft hangen, blijkt dat vervelende gevolgen te hebben. Er is geen licht meer, de wereld is gehuld in duisternis. Mensen krijgen een steeds korter lontje, er breken zomaar ruzies en vechtpartijen uit. Mensen mopperen en klagen overal over en worden depressief.


Vera is juist dol op kleur. Haar droom is naar de kunstacademie te gaan, want al schildert ze al vaak, het liefst mooie bloemen, ze wil het nog beter leren. Veel zelfvertrouwen heeft ze evenwel niet dus ze laat haar werk aan niemand zien.
Als de donkere wolken komen verdwijnt ook de kleur: alles is donker. Bloemen verwelken. Vera heeft ook nog nachtmerries, en op straat ziet ze een schim opduiken. Ze kan net op tijd naar binnen vluchten. Eigenlijk mag ze van haar ouders helemaal niet naar buiten. Ze waren al best streng, maar nu in de duisternis mag ze helemaal niets meer. Gelukkig weet haar - enige - vriendin Jessica de vader van Vera nog te paaien, en kan ze af en toe met Jessica mee. Al is ze er niet zo zeker van dat ze die uitjes wel leuk vindt: er wordt gedronken, en dat wil ze niet. En Jessica pusht haar min of meer in de armen van die veel oudere jongen.


Toch een somber verhaal waarbij je gezien de huidige tijd een verwijzing kan zien naar covid19. En de problemen die daardoor veroorzaakt worden. Maar het gaat ook over depressie. Een combinatie?

Iedere lezer moet het voor zich maar uitmaken.


Dit is een debuut en de nog jonge schrijfster moet duidelijk nog groeien. Enerzijds wat thematiek betreft. Want wat is het thema nu precies? Enerzijds is het een psychologische roman, anderzijds een fantasyverhaal, met dystopische inslag. De keuze voor óf het een, óf het ander was misschien beter geweest.
En de manier van schrijven is nog te babbelig, te onevenwichtig hier en daar. (Hoewel dat, als je eenmaal over de helft bent, een stuk beter wordt) Wat er nu eigenlijk aan de hand is, dat blijft onduidelijk. En dat heeft als gevolg dat de ontknoping te makkelijk is. Wat meer diepgang in de karakters, door midden van introspectie (Vera als ik-figuur die meer op haar eigen gevoelens ingaat?) zou het bij een onderwerp als dit goed doen.


Maar het boek leest als een trein, dus er zit wel een schrijfster in Fenneke Zwaaneveld (1995, St.Oedenrode)
De cover is overigens heel mooi!


ISBN 9789463967556 | Hardcover | 300 pagina's | Uitgeverij Hamley Books | december 2020
Leeftijd 15+

© Marjo, 10 februari 2021

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Zwarte Vijvers
Amina Laffet


Dombergen, 2023.
De - fictieve - wijk Zwarte Vijvers zal een no-gozone worden voor politie en hulpverleners. Dit gebeurt omdat in deze door onlusten en geweld geteisterde achterstandswijk hoofdinspecteur Demoines om het leven gekomen is. Het politiebureau wordt verplaatst.
Het is nog een experiment, maar rechtse partijen willen dat dit een officiële wet wordt, en er zal een stemming plaatsvinden.
Nieuwe ongeregeldheden zijn het gevolg.


De hoofdrolspelers in het drama dat zal volgen zijn: Nikkie, een you-tuber die jongeren wil informeren; de zestienjarige Tamara, van gemengde afkomst, noemt zichzelf activiste. Zij wil een vreedzame betoging organiseren, tegen de komst van de wet; Derek, arts-in-opleiding, werkzaam in de wijk met zeer beperkte middelen, heeft een echte roeping; Tim, een jonge politieman, is tegen de wet, maar zijn collega vindt het wel een goed idee; de alleenstaande moeder Afifa wiens dertienjarige zoon Rashad ongewild de spil wordt waar alles om draait. Hij is een onschuldig slachtoffer van een vete tussen twee straatbendes, waarbij een bendelid om het leven komt, terwijl Rashad een afgeketste kogel opvangt.


Het verhaal is opgedeeld in een voor de kogel en na de kogel. De situaties van de verschillende personages tot en op het fatale moment versus wat er daarna gebeurt. Wat zou moeten gebeuren, namleijk dat er hulp komt voor de jongen, wordt in verband met de afgekondigde maatregel zeer moeilijk. Dokter Derek en zijn assistent kunnen de jongen de eerste hulp verlenen, maar een ambulance mag de wijk niet in. Politie evenmin. Ze willen wel, maar worden tegengehouden.
Intussen is Nikkie ter plaatse aan het filmen voor haar vlog, probeert Tamara haar volgers in toom te houden, en eist de bende die een lid verloor, het leven van de jongen op. Afifa heeft haar zoon gevonden en vecht voor hem als een tijgerin voor haar jong.
Het loopt danig uit de hand allemaal.


In het begin leidt de spanningsboog de lezer nog niet af van de stijl. Die is namelijk het tegendeel van show, don’t tell. Alles wordt uitgelegd, soms zelfs meerdere keren, en dat is jammer.
De vorm is prima qua indeling, maar die stukjes tekst tussen de hoofdstukken? Voegen die iets toe?

Toch: het verhaal is heel sterk! Het is spannend en de beschrijving is zeer filmisch. En natuurlijk is de thematiek zeer actueel. Maar daar wil de schrijfster wel wat veel: bijna ieder personage heeft een bepaalde ‘kleur’. Ze zijn voor, tegen, met eigen beweegredenen. Ook de bijfiguren. Een aantal personages hebben een eigen vertelperspectief, waardoor Amina Laffet al die meningen kan poneren, maar het is wel véél. Dan is het wel weer knap dat het niet echt van de kern van het verhaal afleidt: zal de jongen het halen?


Een andere vraag is of er een oplossing komt voor de lastige maatschappelijke kwestie. Dat zou mooi geweest zijn, maar helaas een utopie. Hopelijk krijgt Laffet wel de jongeren die dit boek lezen aan het denken. En aan het praten misschien. Daar is dit boek zeer geschikt voor: klassikale behandeling!


Amina Laffet (1984, Antwerpen) is copywriter en jobcoach. Zwarte Vijvers is haar debuut.


ISBN 9789463967419| hardcover | 300 pagina's | Uitgeverij Hamley Books| oktober 2020

© Marjo, 4 januari 2021

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Infinity son
Feniksbloed deel 1

Adam Silvera


Deze contemporary fantasy voor young adults speelt zich af in New York.
De tweelingbroers Brighton en Emil zijn erg verknocht aan elkaar, meer nog sinds hun vader overleden is. Hun achttiende verjaardag komt eraan, en vooral Brighton hoopt dat zijn geheime kracht zich dan zal openbaren. Emil gelooft er eigenlijk niet zo in:


‘Ik ben er klaar mee om me op Halloween te verkleden als zo’n heldhaftige Spreukwachter, en ik ben er klaar mee om sterrelingen en fabelwezens in ijzeren kooien hun bovennatuurlijke krachten op elkaar te zien botvieren. Ik ben er klaar mee, helemaal klaar.’


Dit is de eerste alinea en meteen zijn er onbeantwoorde vragen: Spreukwachters? Sterrelingen?
Dan vertelt Emil over de vlog van zijn broer, die zo graag beroemd wil worden met zijn filmpjes over de sterrelingen van New York. Emil vindt het best om in New York te blijven, terwijl zijn broer uitkijkt naar de filmstudie die hij in een andere stad gaat doen.


Emil is homoseksueel, iets waar hij open over kan zijn gelukkig, maar hij is niet zo tevreden over zichzelf. Een licht minderwaardigheidscomplex heeft hij wel. Brighton heeft daar geen last van. Die is overigens niet homoseksueel.
De vooravond van hun verjaardag brengen ze door op een buurtfeest, terwijl de Gekroonde Dromer langzaam helderder wordt aan de hemel. Die Dromer is een sterrenbeeld dat eens in de zevenenzestig jaar verschijnt en die de krachten van de sterrelingen versterkt.
Het is een belangrijke gebeurtenis, dat zullen de broers snel ontdekken.


Maar eerst: wat zijn Spreukwachters en sterrelingen eigenlijk?
Adam Silvera verwacht dat zijn lezers dat zelf uitzoeken, het wordt niet duidelijk uitgelegd. Je moet het zelf opmaken terwijl je doorleest. Zoals je merkt bij de beschrijving – zonder uitleg - van de volgende gebeurtenis:


Het is bijna twaalf uur als er sterrelingen opduiken. Eentje zweeft, een ander lijkt in brand te staan. Ze zitten een meisje achterna.
Emil wil zich uit de voeten maken, maar Brighton is nog aan het filmen. Hij herkent de sterrelingen, hij is immers fan van hen. Het zijn Adam en Maribelle, die met hun magie van Spreukwachters de wereld willen redden. Op dit moment zitten zij een schim achterna. Blijkbaar zijn schimmen er de oorzaak van dat fabelwezens uitsterven, omdat zij hun bloed willen om er zelf krachten aan te ontlenen. De Spreukwachters proberen dat te voorkomen.


Op die avond raken de broers verzeild in het gevecht tussen schimmen en Spreukwachters, hetgeen vooral voor Emil onverwachte gevolgen heeft. Hij ontdekt tot zijn schrik onvermoede talenten. Hoewel Brighton dat helemaal niet prettig vindt - hij krijgt niets! - blijft hij zijn broer wel door dik en dun steunen. Of is het omdat hij, als hij in Emils buurt blijft, bijzondere voorvallen kan filmen?


Er volgt een avontuur dat te maken heeft met de geboorte van een nieuwe feniks en een schim die al krachten heeft maar uit is op meer. Op de achtergrond speelt een senatorverkiezing, die zomaar verkeerd kan aflopen en de slechteriken in de kaart kan spelen. Er zijn personages die een soort verstoppertje spelen met zichzelf en hun omgeving, hetgeen voor verrassende situaties zorgt.


En verder is het gewoon spannend! Superspannend! En niet alleen dat: tussen de broers speelt van alles, en de homoseksualiteit van Emil biedt ook mogelijkheden. Hij vormt om en om met Brighton het vertelperspectief, terwijl ook anderen af en toe hun zegje mogen doen.
Al begrijp je in het begin helemaal niet wat er allemaal aan de hand is, je leest door, want schrijven kan Adam Silvera absoluut. En zo ontdek je vanzelf in wat voor wereld dit verhaal speelt, en wil je alleen maar meer. Gelukkig is het het eerste deel van een trilogie!


ISBN 9789044834611 | hardcover | 343 pagina's | Uitgeverij Clavis | juni 2020
Vertaald uit het Engels door Lies  Lavrijsen en Tine Poesen

© Marjo, 27 november 2020

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

De boom met de bittere bladeren
Ruth Erica


In dit boek maken we kennis met de zeventienjarige Rwandeze Maridadi Mukamuhoza en de Nederlandse studente Puck die in Rwanda is om de Batwa's (ook bekend als Twa of Pygmeeën) te bestuderen. In het verhaal zijn de Batwa's voornamelijk pottenbakkers.
Puck heeft gevraagd of Maridadi wil tolken bij de gesprekken die ze voert met deze mensen.


Maridadi wilde zelf ook studeren, sociologie, maar de beurs is afgewezen, onbegrijpelijk gezien haar hoge cijfers, maar waar. Zou het zijn omdat ze een hutu is? Deze veronderstelling mag ze niet hardop uitspreken. Sinds de oorlog afgelopen is, bestaan er geen hutu's of tutsi's meer. Alle bewoners worden nu Rwandezen genoemd, maar onderhuids broeit er nog veel. In het boek lezen we hoe de verhoudingen nu liggen.


De tutsi's worden nu De Overlevenden genoemd. De hutu's zijn de daders. De enorme genocide, waarbij heel grote aantallen tutsi's zijn gedood, wordt aangeduid als De Gebeurtenis. Maar eigenlijk is het sowieso niet slim om over de oorlog te praten.
Hoewel Puck bewonderenswaardig veel weet over de Batwa's - ook een woord dat niet meer gebruikt wordt, ze heten nu Porwa's ofwel pottenbakkers van Rwanda - weet ze niet dat er zulke strenge regels zijn wat betreft het bij naam en toenaam noemen van alles. Maridadi probeert het de spontane Puck steeds opnieuw duidelijk te maken. -


Maridadi zelf heeft haar moeder verloren tijdens de oorlog, aan cholera is haar verteld. Maridadi was toentertijd drie en herinnert zich haar moeder nauwelijks meer. Ze woont nu bij Rosa, een achternicht. Haar vader is hertrouwt en leeft nu in de hoofdstad Kigali.


Voor de intelligente Maridadi is Puck een geschenk uit de hemel. Ze werkt op de markt en zag de toekomst verre van rooskleurig in. Maar nu met Puck leeft ze weer. Helemaal als Puck haar ook voor een weekend meevraagt naar Goma in Congo. Maar het vreemde is dat Maridadi  bij het zien van een groot hotel ineens beelden voor zich ziet en wel allemaal tenten, ze ziet een vluchtelingenkamp en hoort haar vader zeggen 'We zijn hier met zijn tweeën gekomen.' En dat kan helemaal niet want haar moeder was er ook bij! Dit visioen blijkt later de start van Maridadi's zoektocht naar de waarheid.


Eenmaal thuis vertelt ze Rosa over haar ervaringen. En ze kloppen! Maridadi was écht in dat vluchtelingenkamp. Rosa zat daar ook. Ze waren gevlucht voor de rebellen die de hutu's wilden vermoorden uit wraak voor de moorden op de tutsi's. Maar als Maridadi vraagt naar haar moeder, zwijgt Rosa. Dat moet ze maar aan haar opa en oma vragen... En dat doet ze.


De vragen die Maridadi heeft, hebben een sneeuwbaleffect. Het is verbijsterend te lezen wat er allemaal gebeurd is met de hutu's en tutsi's en wat voor effect alles heeft gehad op de inwoners van Rwanda. De ene vraag is nog niet beantwoord of er rijzen nieuwe vragen op. De geschiedenis is complex en heftig. Gelukkig kan Maridadi veel van haar verwarrende gevoelens bij Puck kwijt, ook al is zij weer terug naar Nederland.


Maridadi is soms letterlijk beroerd van alles wat ze te zien en te horen krijgt en langzamerhand komt ze de onthutsende waarheid omtrent de dood van haar moeder te weten. Maar die openbaringen maken wel voor de hele familie de weg vrij om eindelijk schoon schip te maken. Al het gevraag en alle speurtochten van Maridadi luchten uiteindelijk iedere betrokkene enorm op.


Het is een heftig en confronterend verhaal, maar niet zo heftig dat je het vol walging opzij legt. Integendeel. Ruth Erica heeft subliem De Gebeurtenis en de gevolgen daarvan door het verhaal heen geweven. Daardoor wordt het niet loodzwaar maar je krijgt wel goed inzicht in wat er allemaal gebeurd is. Een boek waar je na het lezen even stil van bent. Erg indrukwekkend.


ISBN 9789047711995 | Hardcover | 256 pagina's met landkaartje | Lemniscaat | augustus 2020
Leeftijd 15+

© Dettie, 16 september 2020

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Één is altijd gelijk aan één
Elke Sannen


Elia Curar (17) woont op het eiland Beleza no Mar. Helaas hangt er geen eindeloos zonnige vakantiesfeer want Beleza no Mar is een dictatuur. De Alta Família, het gezin van de dictator, heeft het voor het zeggen. Segundo, de zoon van president Alto Pai, is de alleenheerser op de school van Elia.
Segundo treitert Elia al jaren en altijd probeert Elia kalm te blijven, maar die dag lukt het hem niet. Zijn woede vlamt op en voor hij het weet gooit hij een kan met ijswater over Segundo's hoofd.


Natuurlijk blijft dit niet ongestraft. Een zoon van een poetsvrouw die zoiets doet kan er niet zomaar mee wegkomen! Als straf moet Elia in het Palácio, het presidentiële zomerpaleis, komen werken. Elia's moeder is er kapot van, eerst werd haar man weggevoerd, ze heeft hem nooit meer gezien, en nu haar enige zoon.
Ze vreest het ergste.


Elia moet de boten die het jaarlijkse Alto Festival opsieren gaan verven, alle hondertweeënzestig, samen met Ssio, de zoon van Varkenskop ofwel Zagando, de begeleider en hielenlikker van Segundo. Deze laatste geniet van zijn macht over Elia. Hij laat niets achterwege om de jongen onderuit te halen. Hij zinspeelt onder andere op Elia's moeder... Er is iets met haar gedaan weet Elia daardoor, maar wat? Elia zal en moet uitvinden waar ze is!
Gelukkig zorgt Ssio voor de vrolijke noot, verliefd als deze is op Teta, de rondborstige, weelderige gevormde bediende van het Palácio. Het is hilarisch om te lezen hoe deze grote, vriendelijke beer steeds van slag raakt als hij haar ziet.


Elia woont bij de Opa Poder, alias de Ouwe en de Rosse ofwel Aznii.
De Ouwe heeft de leiding over het personeel in het Palácio. Elia is aanvankelijk argwanend, iemand die werkt voor deze president, kán haast niet oprecht zijn. Maar de Ouwe is een goedaardige, zachte en wijze man die Elia laat zien, dat iedereen ook een andere kant heeft, zelfs Segundo...
Van de Ouwe is ook de titeluitspraak Eén is altijd gelijk aan één. Ondanks zijn aanvankelijk gemengde gevoelens over alles wat opa hem vertelt, leert Elia ongelooflijk veel van de man. De aanvankelijke woede die Elia voelde, weet opa Poder om te zetten in bruikbare gedachten.
Maar de omgang met de Rosse is van een heel andere aard. Aanvankelijk klikt het niet erg tussen hen, maar uiteindelijk vinden ze elkaar, en meer dan dat!


Het bijzondere van dit verhaal is onder andere dat bij alles wat Elia overkomt, hij advies vraagt aan zijn vader. Deze heeft hem namelijk een dierenboek nagelaten 'We spraken met elkaar: de dieren, vader en ik. Dat doen we nog steeds' vertelt Elia ons daarover. Uit de korte beschrijvingen over de dieren weet Elia te destilleren wat hem te doen staat. Het boek is zijn houvast en leidraad. - Boven elk hoofdstuk staat dan ook het aantal dagen dat Elia voor de president werkt én het dier dat Elia verder zal helpen. -


De schrijfster, Elke Sannen, heeft met dit boek een prachtige prestatie geleverd. Het verhaal is erg indrukwekkend en laat goed zien wat een dictatuur voor invloed heeft op bewoners van een land. Alles moet stiekem gebeuren, veel zaken worden buiten besproken of er wordt tijdens gesprekken muziek gedraaid met de volumeknop op 10. En dan nog kan het mislopen. Ook de totale willekeur van de ingrepen en straffen van de presidentiële familie is verbijsterend. En wie is te vertrouwen en wie niet?
Gelukkig valt er ook veel te lachen, vooral Ssio en Teta zorgen voor veel leesplezier.


Met mijn bovenstaande verhaal doe ik het boek zeker tekort. Het is echt een boek waarvan je de sfeer moet proeven, een boek dat je moet ondergaan. Het zou zomaar mijn topboek van 2021 kunnen worden. Ik geef het een 10+


ISBN 9789002268311 | Hardcover | 254 pagina's | Davidsfonds Infodok | oktober 2019
Leeftijd 15+

© Dettie, 24 februari 2021

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Hoe dan ook
Kara McDowell


Beslissingen nemen, dat kan heel lastig zijn. Want als je kiest voor die ene, dan verwerp je dus de andere keuzemogelijkheden. Stel dat die beter waren geweest? Daar moet je je hoofd maar liever niet over breken, maar als je dat tegen de zeventienjarige hoofdpersoon Paige Collins zegt, dan schiet ze nog meer in de stress dan ze al is doordat ze al die keuzes moet maken!
De hele dag zoemt het door haar hoofd: stel dat! Als nou!


En dan heb je nog allerlei categorieën keuzes. Bijvoorbeeld voor school: welk vak moet ze kiezen?
Want als ze kiest voor beeldhouwen, dan leert ze niet toneel spelen, en wie weet zou ze wel een hele beroemde actrice kunnen worden? En andersom hetzelfde natuurlijk.


Erger wordt het als het gaat om keuzes maken in de liefde. Paige is al zolang als ze zich herinnert verliefd op Fitz. Maar die beschouwt haar als ‘beste vriend’, deelt zelfs met haar al zijn sores omtrent de dates die hij dus gewoon maakt met andere meisjes. Paige vindt dat vreselijk, maar als ze er iets van zegt is ze hem kwijt. Denkt ze. Toch wordt ze er horendol van. Tenslotte schrijft ze Fitz een brief, waarin ze uitlegt waarom ze hem haat. En dat ze het contact verbreekt, want ze wordt gek van zijn gedrag.
Maar: als hij hem in handen krijgt, wil ze het meteen terug.
Door omstandigheden lukt dat niet.


Kerstmis komt eraan. Vakantie. Ze zal wel gewoon thuisblijven met haar moeder, in hun kleine appartementje komen ze de tijd wel door.
Maar dat loopt heel anders. Het begint met de uitnodiging van Fitz: meegaan naar het huis in de bergen, waar zijn familie ieder jaar kerst viert. Ze heeft eigenlijk al toegestemd als haar moeder haar vertelt dat ze een prijs heeft gewonnen. Een reis voor twee personen, een paar dagen naar New York.
Het is - bijna - de ergste keuze die ze ooit heeft moeten maken. New York, een droom! Ze heeft grootse plannen om te gaan reizen na school en dan zou ze nu al naar New York kunnen! Maar meegaan met Fitz is ook een droom. Want misschien voelt hij wèl wat voor haar?


En dan gebeurt er iets waardoor ze helemaal niet meer hoeft te kiezen: Ze komt lelijk ten val en krijgt de gelegenheid om gewoon allebei de keuzes mee te maken. Haar leven splitst zich, ze leeft allebei haar dromen in een parallelle wereld. Maar als ze in New York Harrison ontmoet, en hem heel leuk vindt, wat dan? Zal ze dan toch haar Fitz niet meer krijgen? Maar in de bergen beleeft ze intussen een mooi avontuur, met Fitz ja, maar diens ex Molly duikt ook op. En de brief? Zal Fitz hem lezen, in welke wereld dan ook?


Een wonderbaarlijk verhaal dat keuzestress als thema heeft, iets wat veel lezers zeker zullen herkennen! Hoe dat werkt in een puberbrein, dat weet Kara McDowell haarfijn duidelijk te maken.
Hoe kan je leren om de juiste keuzes te maken in het leven? Of vooral: hoe leer je accepteren dat de teerling is geworpen?
De vorm van het verhaal is duidelijk: er zijn twee verhaallijnen: Leven 1 en Leven 2. Met leuke cliffhangers natuurlijk. Verrassende wendingen en veel humor als een sausje over de toch zeer serieuze thematiek.
Leuk detail: Paige gaat lekkere dingen bakken als ze gestrest is!


Kara McDowell (Arizona) heeft literatuur Engels gestudeerd aan Arizona State University en is freelance schrijver. In een nawoord vertelt ze hoe ze veel autobiografische details in haar debuut verwerkt: bakken doet zij ook graag en ze herinnert zich haar puberjaren nog prima.


ISBN 9789048858453 |paperback |320 pagina's | Uitgeverij Moon | november 2020
Vertaald uit het Engels door Els van Son | Leeftijd vanaf 15 jaar

© Marjo, 8 februari 2021

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Je hebt één nieuwe volger
Chinouk Thijssen


Sterre is nog vrij nieuw op vloggebied, maar het gaat goed genoeg om uitgenodigd te worden voor een Promoreis. Samen met drie anderen, haar nog niet bekend, zal ze op reis gaan naar Oba, een dorp in de buurt van Antalya. Het is dan de bedoeling dat ze alle vier op hun blog, vlog of op Youtubekanaal aandacht besteden aan een locatie die volgens de eigenaren veelbelovend is voor toeristen: rustig maar genoeg te beleven.
Aan de vier meiden om ieder op een eigen manier bekendheid te creëren voor deze plek, in ruil voor een gratis reis en verblijf in Turkije.


Maar eerst is er de ontmoeting met de andere drie: Liz, die al 230.000 volgers heeft. Sterre nog ‘maar’ 13.243. Liz heeft een eigen fotograaf bij zich, dat is Romy. Beiden zijn ook actief op Instagram, waar Sterre nog niet echt thuis is. De vierde deelnemer is Brenda. Zij is de blogger.
Na een - wat vooral Sterre betreft angstige - vliegreis arriveren ze op Antalya, waar ze ontvangen worden door Semih, een van de twee broers die hen zullen rondleiden. Er is ook nog een neef en een vriend. (Een op een, handig)
Ook al moeten ze de eerste dag in een vieze, oude boerderij verblijven, dat wordt de rest van hun verblijf goed gemaakt. Maar Sterre wil toch graag naar huis, ze voelt zich niet op haar gemak:


‘Even blijf ik staan omdat ik iets in mijn nek voel, alsof ik door iets geprikt word. Niet door een insect, maar door het idee dat er iemand naar me kijkt. Ik maak een rondje om mijn as, om dan tot de conclusie te komen dat iedereen met zichzelf bezig is.’


Dit gebeurt vaker. En af en toe lijkt het wel of ze verderop een rood lichtje ziet. Alsof iemand hen aan het filmen is. En Liz ziet het ook! Zelf filmen en fotograferen ze heel wat af terwijl de jongens hen overal heenbrengen, maar is er nu ook iemand die hen bespiedt? Er gebeuren nog meer vreemde dingen, en de lezer weet al wel dat er inderdaad iemand is die hen volgt. Wie dat is wordt natuurlijk nog niet bekend gemaakt. Er zijn zwarte pagina’s in het boek, waarop we een blog of zoiets lezen dat duidelijk van de belager komt. Maar wat die persoon wil?


Er moet meer aan de hand zijn wat de promoreis betreft: het terrein blijkt onder de aandacht te zijn gekomen van een bouwonderneming, en daar is Sterres opa bij betrokken! Een opa waar ze geen contact mee heeft, maar dat is toch wel toevallig! Of niet?
Terwijl de sfeer steeds unheimischer wordt zijn er ook nog relationele verwikkelingen, die het verhaal een romantisch tintje geven. Een mix van Suzanne Vermeer en Mel Wallis-de Vries dus!


Alles speelt zich af in een mooie streek, die door de schrijfster – bij monde van haar personages – heel aantrekkelijk beschreven wordt. Het is een zeer eigentijds en vooral spannend verhaal, dat moet de doelgroep toch zeker aanspreken! Ook degenen die niet zo graag lezen.
Al vanaf het begin is die spanning aanwezig, het neemt langzaam toe om tenslotte met een flinke stijging naar de apotheose te gaan.
Wees gewaarschuwd: je legt dit boek niet zomaar weg!
Want wie is toch die éne volger die zich in de titel aankondigt?


Chinouk Thijssen (1983) is freelance corrector en geeft lezingen op school, om het lezen te promoten. Zij schreef eerder de Truth or Dance-trilogie die op de shortlist stond voor Young Adult-boek van het jaar en Break a Leg won Beste Young Adult Nederlandstalig.


ISBN 9789044840247 | hardcover | 208 pagina's | Uitgeverij Clavis | november 2020

© Marjo, 8 december 2020

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Dit is ons verhaal
Ashley Elston


In de hoogste klas van een openbare highschool in een klein stadje in Louisiana kent iedereen elkaar. Ook de vier jongemannen die op een dag schouder aan schouder de school inlopen.


Iedereen weet dat ze geschorst zijn op de particuliere school waar ze op zaten.
Iedereen weet dat ze eigenlijk met z’n vijven waren.
Iedereen weet dat een van deze vier de vijfde vermoord heeft.


Maar niemand weet wat er die ochtend in River Point gebeurd is, behalve de moordenaar. Wat algemeen bekend is:
De vijf jongens, Shep, Logan, Henry, John Michael en Grant gingen de ochtend na een wilde feestpartij jagen op het terrein van John Michaels familie, zoals ze zo vaak deden. Ze hoorden een schot, renden naar de plek, en zagen Grant op de grond liggen. Dood. Vermoord met de Remington, die ze allemaal hadden vastgehouden. Maar op eentje na weten ze niet wie er het dodelijke schot mee heeft gelost. De jongens zwijgen, ze houden vast aan één verhaal: ‘Dit is ons verhaal…’


Hun invloedrijke vaders weten dat de officier van justitie zal doen wat zij willen, en ze willen de zaak zo snel mogelijk de wereld uit, zonder een veroordeling.
De officier geeft de zaak aan zijn assistent.


En daar ontmoeten we Kate, de ik-verteller. Zij zit in hetzelfde jaar als de jongens, en had nog niet lang voor zijn dood een soort relatie gekregen met Grant. Het was alleen nog maar een chatcontact, maar het klikte en ze zouden elkaar snel ontmoeten. Tot ze hem zag lopen met een ander.
Boos liet ze hem weten dat ze niet naar het feest zou komen. En nu is hij dood.


Omdat Kate een bijbaantje heeft bij de assistent-officier van justitie zit ze boven op de zaak. Ze weet meer dan anderen. Bovendien is zij fervent fotograaf en wordt ze nogal eens naar activiteiten gestuurd om daar foto’s te maken. Dat ze dan ook foto’s maakt van mensen op plaatsen waar ze eigenlijk niets te zoeken heeft, weet alleen haar vriendin Reagan, die ook op het bureau van justitie werkt.
Laverend tussen school en werk doet Kate haar best uit te zoeken wat er gebeurd is. Als ze ontdekt dat mensen niet altijd zijn wie ze lijken te zijn, staat haar eigen leven ook op zijn kop. Alles is anders.


Intussen weet de lezer door de korte stukjes tussen het verhaal van Kate door dat degene die het geweer vasthield toen Grant stierf, ook niet gek is. Hij heeft Kate in de gaten en ze vormt een bedreiging. Maar we hebben geen idee wie de onbekende schrijver is. Een van de jongens? Of toch nog een buitenstaander? Alles kan.
Dit boeiende verhaal heeft maar één nadeel: er komen heel veel namen in voor, het duurt even voor je weet waar iedereen thuishoort. Maar dan zit je al zo in het verhaal dat je gespannen verder leest.


Het gevaar voor Kate groeit, en dan is ze ook nog verwikkeld in een romantische relatie met een van hen. Is dat nu wel verstandig? De enige die een beetje weet wat ze allemaal uitspookt is haar vriendin, maar die kan zeggen wat ze wil. Kate luistert niet, zoals dat nu eenmaal gebeurt als de liefde in het spel is. Maar de dader ziet wat ze doet, en is vast van plan haar de mond te snoeren.
De spanning stijgt.
En de ontknoping is absoluut zeer verrassend.


Een heerlijk boek! Het maakt nieuwsgierig naar andere boeken van Ashley Elston.

Ashley Elston studeerde Liberal Arts aan de Louisiana State University. Voordat ze zich toelegde op het schrijven, werkte ze als bruiloftsfotograaf. Ashley woont in Louisiana met haar man en drie zoons.


ISBN 9789000373444 | Paperback | 320 pagina's | Uitgeverij van Goor | juli 2020

© Marjo, 23 september 2020

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

De dader
Antonia Michaelis


‘Terrorisme, aanslagen, religieus geweld, religieus extremisme, islam, Islamitische Staat (IS), young adult, vertaling, Duits, actualiteit, vriendschap.’


Even een paar trefwoorden die dit boek meekrijgt. Als je Antonia Michaelis een beetje kent en deze woorden leest, dan weet je dat het een heftig verhaal gaat worden.


Het begint met drie kleuters in een Berlijnse wijk die in hetzelfde flatgebouw wonen. Ook al verliezen ze elkaar soms uit het oog, hun verbond is voor het leven. Een onevenwichtige vriendschap die door het meisje Margarete enigszins stabiel wordt gehouden. Van haar eigen leven komen we als lezer niet veel te weten, alleen haar relatie tot de jongens wordt uit de doeken gedaan, deels door haar zelf.


Alain woont in een stabiel gezin, zijn ouders zijn maatschappelijk betrokken en geven hun zoon de ruimte die hij nodig heeft. Cliff daarentegen is een probleemkind. Hij woont bij zijn vader, die een alcoholprobleem heeft. De moeder, van Turkse afkomst, wil een eigen leven opbouwen, ze wil zich losmaken van haar cultuur en volledig westers worden. Dat kan niet bij haar gezin vindt ze.
Cliff heeft veel te lijden van deze situatie. Een kind van vier wil zijn moeder en zij wil hem niet. Zijn vader doet zijn best, maar kan het niet aan, de jongen heeft geregeld woedeaanvallen. Alain en zijn ouders horen het geschreeuw en lawaai vaak.


‘Maar hij zag ook iets vreemds in het schuurtje. Het oude tapijt en enkele plastic zakken lagen in een hoek. Ook de onopgeblazen luchtbedden zag hij daar liggen, samen met een heleboel andere spullen, onder andere picknickdekens met gaten erin. Iemand had die dingen in die hoek opgestapeld. Vroeger hadden ze op het lange, brede rek en in dozen en kisten gelegen.
Plots zag Alain dat er in die hoek onder de gestapelde spullen nog iets lag. Of iemand, eigenlijk. Hij zag een hoofd. Een gezicht…Hij schrok en deinsde achteruit. Dat was griezelig.
Maar zijn nieuwsgierigheid kreeg de bovenhand en hij keek nog een keer. Nu herkende hij het gezicht. Het was dat van Cliff. Hij had zijn gezicht in het schuurtje gelegd en zijn ogen gesloten…’


De vriendschap begint als Alain op kerstavond naar het schuurtje gaat achter de flat en daar Cliff vindt: de jongen is nauwelijks aangekleed, zit al een hele poos opgesloten. Door je vader? vragen ze. Maar dat ontkent hij.  Alain weet, in ieder geval later, dat hij wel degelijk mishandeld werd door zijn vader.


De jongens delen een talent voor tekenen, al erkent Alain dat Cliff beter is. Terwijl Alain een gedegen scholing doorloopt gaat het met Cliff stukken minder. Hij is zwijgzaam, wat de anderen te weten komen, is meestal afgeluisterd van de volwassenen.
Cliff sluit zich aan bij een extreemrechtse groepering, maar vindt er toch geen rust. Dan vindt hij de islam, en verdwijnt een dik jaar naar het buitenland. Australië zegt hij, maar later ontdekt Alain dat hij bij de IS was.
Als hij terugkomt, gaat hij zijn vrienden uit de weg. Alain accepteert dat niet, en tot zijn schrik komt hij er achter waar Cliff mee bezig is. Of probeert hij juist te voorkomen dat anderen dat plan voor ‘de dag van het bloed’ uitvoeren?


Antonia Michaelis laat een mogelijkheid zien van hoe een jongere er toe komt zich aan te sluiten bij de IS. Misschien wat stereotiep, maar zo denken we wel: er moet een achterliggende reden zijn waarom een jongere afdwaalt. Een ‘normaal’ kind doet dit niet toch?


Even terug naar de trefwoorden. Er staat vriendschap. Het is iets meer, meer een latente homofiele relatie tussen de jongens, en een driehoeksverhouding met Margarete. Het speelt zeker een rol.
Het verhaal is uitgesponnen, veel details, maar juist daardoor krijg je een beter inzicht in de jongens. Zij zijn allebei vertellers, zo ook Margarete - zij heeft een kleiner aandeel - en het is best lastig om te weten wie er aan het woord is. Op een gegeven moment herken je de manier van ‘praten’ wel.


Het is een indrukwekkend verhaal. Prachtig geschreven, en actueel (laatst nog in de krant dat Frankrijk ruim 8000 personen in de gaten houdt!)


ISBN 9789044834079 | Hardcover | 446 pagina's | Uitgeverij Clavis | maart 2019
Vertaald uit het Duits door Roger Vanbrabant | Leeftijd vanaf 15 jaar

© Marjo, 1 september 2020

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER