Nieuwe jeugdboekrecensies 15+

Sterker dan jij
Kaat De Cock


De zestienjarige Lara (ik-verteller) begrijpt het niet, waarom hoort ze niets meer van Jasper? Gelukkig is haar hartsvriendin Eefje er, zoals altijd, waarbij ze kan uithuilen en opnieuw beginnen. Eefje weet Lara altijd weer aan het lachen te krijgen


'[...] 'geloof me: voor je het weet vind jij een man die jouw liefde waard is en die je overstelpt met aandacht en gedichten en chocolaatjes en juwelen en schatiige puppy's ... en ... en ... eenhoorns! floept ze eruit.'
Ik lach door mijn tranen heen.
'Yeah, right,' zeg ik.


Dat Eefje zo snel gelijk zal krijgen, hadden ze alle twee niet verwacht. Vier maanden later is Lara stapelverliefd op Kobe. Zelfs haar moeder vindt Kobe leuk. Gelukkig kan Eefje het ook goed met hem vinden. Maar als ze een avondje uit zijn waarschuwt een beeldschoon meisje Lara. 'Pas op met hem,' zegt ze. Het blijkt de ex van Kobe te zijn. Volgens Kobe wil ze niet accepteren dat het over en uit is met hem.


Maar al snel leert Lara wel degelijk een vreemde, akelige kant van Kobe kennen. Als ze vertelt dat hij niet de eerste is met wie ze het bed deelt, wordt hij razend en behandelt haar alsof ze een stuk vuil is. Een paar dagen later geeft hij vol spijt een prachtig cadeau.
Maar als ze danst met haar beste vriend, sleept hij haar mee naar buiten en blijkt hij zelfs zeer bedreigend. Vriendin Eefje vindt het griezelig en adviseert Lara te breken met Kobe, maar Lara is stapelgek op hem. Bovendien heeft hij ook een erg lieve kant, ze wordt door hem als een prinses behandelt, hij weet precies wat ze mooi vindt en koopt het voor haar, hij heeft zelfs een supergave verrassing voor haar bedacht ...


Langzamerhand wordt Kobe's invloed steeds groter. Op een listige manier zorgt hij ervoor dat Lara steeds meer tijd aan hem alleen besteed. En als ze al eens een keertje met bijvoorbeeld Eefje afspreekt dan zorgt hij ervoor dat hij er zelf ook bij is, want wie zegt dat ze met haar vriendin afgesproken heeft... Die ene keer had ze toch ook gelogen?  Lara's wereldje wordt steeds kleiner, alles draait om Kobe. Hij is stapelgek op haar verzekert hij haar keer op keer, hij wil haar niet kwijt en Lara gelooft hem maar al te graag. Haar verliefdheid op Kobe is sterker dan de realiteit en die is dat hij steeds vaker zijn woedeaanvallen op haar afreageert. En nog steeds blijft Lara voor hem kiezen, ook als ze met blauwe plekken rondloopt, want eigenlijk had ze het wel verdient...  Lara ogen gaan pas open als het bijna te laat is!


Op zich is het een goed boek als het dient om meiden te waarschuwen tegen mensen als Kobe. De jongen manipuleert alles zodanig dat het lijkt alsof zijn agressieve gedrag allemaal Lara's eigen schuld is. In het verhaal komt ook duidelijk naar voren dat dergelijk gedrag onacceptabel is. Niemand hoort zo behandeld te worden. 
Het verhaal zelf is qua opbouw en stijl wat minder. Het chronologische verloop en de nadruk op het gedrag van Kobe maakt het verhaal wat vlak en voorspelbaar. Je verwachten wel een volgend incident maar je zit niet vol spanning mee te leven, je wordt niet het verhaal in gesleept, er blijft afstand. De focus van de schrijfster is mogelijk wat teveel gericht op het benadrukken van het zeer ongewenst gedrag van Kobe waardoor het verhaal eromheen en het gewone dagelijkse leven, wat voortkabbelt.


Toch denk ik dat jongeren het boek, dat geschreven is in hun - licht Vlaamse - taal, wél de moeite van het lezen waard vinden. Het verhaal laat iemand namelijk wel nadenken over ongewenst gedrag en het trekken van grenzen. De boodschap is duidelijk... Tot hier en niet verder.
En dàt kan niet vaak genoeg gezegd worden.


ISBN 9789044829747 | Hardcover | 160 pagina's | Uitgeverij Clavis | mei 2017
leeftijd 15+

Dettie, 25 juli 2107

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

De lovebus
Een fatale nacht waarin verlangen naar liefde leidt tot moord

Tjibbe Veldkamp


1976, Vrijdag 6 februari 17.30 uur


J.J. reed door het besneeuwde Groninger land. Hij had één handschoen aan het stuur van zijn Kaptein Mobylette. Met zijn andere handschoen drukte hij zijn cowboyhoed op zijn helm. De Mobylette was een damesbrommer en die hoed op de helm was vast een bezopen gezicht, maar dat interesseerde hem allemaal weinig. Hij was de chauffeur van de lovebus. Dan maakt het niet uit waar je op reed of hoe je eruitzag.


Met deze openingszinnen is de toon gezet. Het hele verhaal draait om deze lovebus, die elk weekend op een onopvallende plek geparkeerd wordt. De lovebus is "Een plek waar je samen kunt zijn met je geliefde." zegt J.J. maar in feite is het een plek voor stiekeme seks.
Mensen kunnen deze lovebus per half uur huren om een potje te vrijen. J.J. (19) int de huur en noteert de namen van de mensen die er gebruik van willen maken. Dankzij dit werk heeft J.J. een bepaalde status verkregen waar hij trots op is.

Maar dat weekend begint alles al anders dan anders. Een jong meisje, Cathelijn, wacht J.J (Jaap-Jan) op, hij schat haar een jaar of zestien. Ze wil alles weten over de lovebus. In haar naïviteit dacht ze dat het een hippiebus was vol zingende, vrolijke hippies... Maar ze begrijpt al snel waar de bus werkelijk voor dient. Ze wil vervolgens weten 'of seks mensen bij elkaar brengt...'


"Ik wil graag een keer samen zijn in de lovebus", zei ze.
Later begreep hij dat hij toen naast haar had moeten gaan zitten. Dat hij een arm om haar schouder had moeten leggen. En dat hij haar had moeten kussen.
Dat deed hij allemaal niet. In plaats daarvan zei hij: 'Een halfuur is dertig gulden.'
'Ik wil een uur.'


Ze boekt de bus voor de volgende avond. En die boeking is de start van een aantal gebeurtenissen die eindigen in een dubbele moord, en één zwaargewonde evenals acht personen met lichte verwondingen.


Het hele verhaal speelt zich verder af rond vier personen - én de lovebus - . Cathelijn is die zaterdagavond, de 7e februari, vast van plan iemand te vinden die met haar naar de bus wil. Ze stapt Bar-dancing Boerema binnen, betaalt J.J. en hoort van hem waar de bus staat. Ze weet niet dat ze een gevoelige snaar bij de jongen heeft geraakt. Hij kan de hele avond zijn draai niet meer vinden.

Het is een avond zoals elke uitgaansavond is. De schrijver geeft de sfeer in een bar-dancing vol jongeren met een lijf vol rondgierende hormonen uitstekend weer. Het is die broeierige sfeer. Het is kijken en bekeken worden. Het is vol verwachting op pad gaan en kijken of er wat te scoren valt.  Sommige jongens willen meisjes scoren, anderen willen drank scoren, veel drank. De boerse Tammo wil beide. En uitgerekend op hem laat de dromerige Cathelijn haar oog vallen en vraagt hem onverbloemd of hij met haar mee wil naar de lovebus.
Tammo weet niet wat hem overkomt! Denkt aan een flauwe grap, maar 'het atheneummeisje' zoals Tammo Cathelijn in gedachte noemt, is bloedserieus. Ze gaan op pad... en de piepjonge Mina én J.J. zien hen met lede ogen vertrekken.
Maar de bus is nog bezet en Tammo heeft zin, heel veel zin... en geduld is niet zijn sterkste kant.


Wie mocht denken dat het verhaal uitmondt in een thriller heeft het mis. Ondanks de titel is het veel meer een psychologische roman wat we te lezen krijgen. Tjibbe Veldkamp heeft namelijk heel knap de vier personages een eigen stem gegeven. We volgen hen wisselend verder het verhaal in. Daardoor weten we wat hen die avond drijft. De een zoekt geborgenheid, de ander zekerheid of liefde, of... pure platte seks. Via deze vier wordt ook het beklemmende leven in het dorp, met enkele voor een dorp zo unieke bewoners, weergegeven. En deze personages en deze setting, zich afspelend in de jaren zeventig zorgen voor een onomkeerbare serie gebeurtenissen die je niet aan ziet komen en uitmonden in een tragedie. Zenuwslopend is het verhaal zeker niet maar het is wel een verhaal dat dankzij Veldkamps knappe constructie en vlotte, soms humoristische, schrijfstijl van het begin tot het verrassende eind blijft boeien. Graag meer van dit!


ISBN 9789045120591 | Paperback | 174 pagina's | Uitgeverij Querido kinderboeken | januari 2017

© Dettie, 28 juni 2017

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

altOp mijn schouders
Jennifer Niven

‘Ik ben niet gemeen, maar ik ga wel iets gemeens doen. Je zult me er vast om haten, en je bent denk ik niet de enige, maar toch ga ik het doen.’


Dit is de aanhef van een brief waarin een van de hoofdpersonen uitlegt wat hij is. Hij heeft een aandoening die hem anders maakt, iets wat niemand aan hem ziet, maar waar hij wel heel veel last van heeft. Hij heeft prosoagnosie, het moeilijke woord voor gezichtsblindheid. Dat betekent dat hij geen gezichten kan herkennen.


Stel het je voor: je bent gewoon thuis, iemand komt de kamer in, en je ziet niet wie het is. Niet alleen vrienden en kennissen, maar ook familieleden, degenen die je het best zou moeten herkennen, zijn volkomen vreemden voor je. Ook zijn eigen gezicht in de spiegel herkent hij niet. Dat is nog vervelender als mensen hun uiterlijke kenmerken, zoals haardracht, gaan veranderen. Jack, zo heet deze jongen, heeft een eigen manier gevonden om het op te lossen:


Knik naar iedereen, en glimlach.
Wees charmant en verdomd grappig
Wees de gangmaker van ieder feest, maar drink absoluut geen alcohol.


Allicht gaat het weleens fout, maar Jack is er goed in geworden mensen te herkennen aan hun manier van lopen en hun stem natuurlijk.

De andere hoofdpersoon is Libby Strout:


‘Waarschijnlijk ken je me wel. Je hebt vast het filmpje gezien waarin ik uit mijn eigen huis word bevrijd. Bij de laatste telling hadden 6.345.981 mensen het bekeken, dus de kans is groot dat jij een van hen bent. Drie jaar geleden was ik de dikste tiener van Amerika. Op mijn zwaarst woog ik 297 kilo.’


Als Libby naar een nieuwe school gaat, weet ze van tevoren dat ze bekeken zal worden. Maar ze is sterk genoeg, denkt ze. Dat zal ze moeten bewijzen als ze Jack ontmoet. Twee kwetsbare tieners, met de nodige problemen, die elkaar leren kennen en waarderen na de nodige strubbelingen, dat zijn de elementen van een liefdesroman waar jongeren van zullen smullen.


Libby mag de ik-vorm voor haar rekening nemen, Jack is in een hij-perspectief. Om en om zijn ze aan het woord en vertellen ze een ontroerend, maar misschien ook wat onwaarschijnlijk verhaal. Maar dat laatste maakt niet uit, Jennifer Niven heeft een vlotte pen, en is heel goed in vlotte dialogen.
Ze schrijft over het ware leven, over vooroordelen, en veroordelen. En over acceptatie en vriendschap. Zij wil graag tieners die met zichzelf in de knoop zitten een hart onder de riem steken. Zoals ze het jongere broertje van Jack laat zeggen: 'ik wil mezelf zijn'


De Amerikaanse Jenniver Niven (1968, Charlotte (VS) is de schrijfster van het succesvolle Waar het licht is, dat reeds verfilmd is.


ISBN 9789048836154 | paperback |368 pagina's | Uitgeverij Moon| april 2017
Leeftijd vanaf 15 jaar

© Marjo, 23 juni 2017

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

altVier seizoenen
Lena De Coninck


Antwerpen, 1942. Anna Zimmermann, zestien jaar, is een normale tiener. Ze gaat naar school, waar ze sommige vakken graag doet en aan andere, bijvoorbeeld wiskunde, een hekel heeft.


Vriendschap is niet altijd wat ze dacht dat het was, maar Dahlia is toch echt een heel goede vriendin. Als er seksuele gevoelens ontwaken, blijkt haar eerste vriendje geen echte vriend.  Dat hij leugens rondvertelt: dat zij hem zoveel liet ‘doen’ is tot daar aan toe, maar hij blijkt ook een van de eersten te zijn die haar begint uit te schelden. Want Anna is joods en het is oorlog. De Duitsers kondigen steeds meer regels af die ten nadele zijn van Joden. Er moet een gele ster op haar jas, ze mag niet meer naar het zwembad, het leven wordt steeds akeliger.


En inderdaad blijkt Dahlia haar echte vriendin: zij regelt dat Anna met haar ouders kan onderduiken in de kelder bij haar ouders. Er zitten nog meer mensen: een bejaard echtpaar; een vader en zoon. Zeven mensen noodgedwongen in een vrij kleine ruimte.
Dahlia helpt Anna om haar schoolwerk te blijven maken en de zoon, David, die aanvankelijk een etterbak leek te zijn, helpt ook.


Bommen vallen, de stad brandt. Dahlia neemt Anna en David mee naar buiten en wat ze daar zien laat een onuitwisbare indruk achter. Een van hun klasgenootjes is onder de vele slachtoffers.
Het leven gaat door, Anna wordt in snel tempo volwassen, en ontdekt dat ze verliefd is.


Het verhaal wordt verteld in de vorm van een dagboek, zoals we dat kennen van Anne Frank. Alleen is de Antwerpse Anne ouder en minder filosofisch. Ze is naïef, kinderlijk, begrijpt het echte leven niet. Dat is natuurlijk iets wat ze nu in die kelder heel snel inhaalt.


Lena De Coninck is een erg jonge schrijfster! 19 jaar pas. Waarschijnlijk zit zij haar personage daardoor dicht op de huid. Ze deed haar inspiratie op na een bezoek aan het Anne Frankhuis, vandaar de naam Anna en de dagboekvorm.  Het verhaal loopt van begin maart 1942 tot november 1943. Alsof het echt gebeurd is, volgen we Anna in deze voor Joden vreselijke tijd, terwijl een liefde, een onmogelijke liefde opbloeit.
Een ontroerend verhaal.


Lena De Coninck (Brasschaat, 1997) studeert Latijn-Moderne Talen aan een Atheneum.
Vier Seizoenen is haar debuutroman. Zij blijkt zeer talentvol, we kunnen zeker meer van haar verwachten!

ISBN 9789044827996| Hardcover | 272 pagina's | Clavis | juli 2016
Leeftijd vanaf ca. 15 jaar.

© Marjo, 1 juni 2017

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

altDe sprookjesverteller
Antonia Michaelis


‘Ik weet helemaal niets!’ riep ze de zee toe. ‘Helemaal niets!’
Waarover dan, vroeg de zee.
‘Over de dingen buiten de zeepbel!’ riep Anna. ‘Ik wil…ik wil…‘ Ze hief hulpeloos haar handen op, wollen handschoenenhanden met een patroontje, hulpeloos, en liet ze weer vallen.’


Anna leeft in een zeepbel. Ze weet niets van de echte wereld, beseft ze. Gitta wel, maar is zij wel de vriendin die ze dacht te hebben? Gitta beweert van alles te weten over die vreemde jongen die pas bij hen in de klas gekomen is. ‘De Poolse straatventer’, noemen ze hem. Anna vindt hem intrigerend, en als ze bij toeval met hem in contact komt, ontwikkelt zich langzaam een soort van vriendschap. Anna is verliefd. Is Abel, want zo heet hij, ook verliefd op haar?


Iedereen waarschuwt haar voor hem: hij is asociaal, een spijbelaar en een drugsdealer. Maar waarom is de leraar Duits dan zo van hem gecharmeerd dat hij hem helpt met school?  En is iemand die niet deugt wel in staat om zo liefdevol voor een veel jonger zusje te zorgen?
Hun moeder is verdwenen, en Abel heeft er alles voor over om te voorkomen dat de zesjarige Micha in handen van jeugdzorg valt.


Als Anna hen beter leert kennen luistert ze naar het sprookje dat Abel aan zijn zusje vertelt. En Anna ontdekt dat hij eigenlijk vertelt over hun leven, en over de mensen met wie zij te maken hebben. Ook die geheimzinnige personen die hen lijken te volgen, spelen een rol. Is het er misschien maar een? Er vallen doden… is een van de deelnemers aan het sprookje ook de dader? Is het Abel zelf?


Binnen het kader van een romantische jeugdthriller vertelt de Poolse straatventer zijn sprookje, een hartverwarmend verhaal dat enigszins parallel loopt met de werkelijkheid, en daardoor ook spannend wordt. Zal het een sprookje worden met een happy end? Een ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’? Het ziet er niet naar uit…


Niet alleen het verhaal dat Abel zijn zusje vertelt vergroot de spanning, er is ook de wisseling van perspectieven: er zijn onbekenden die aan het woord komen. Er is ook het ontwikkelingsaspect: Anna ontdekt dat niet zij, maar de anderen in die zeepbel leven. Anna is op deze manier een herkenbare tiener. Er is school, maar vooral de liefde en die buitenwereld die zo anders is als die ze kent vanuit haar eigen wereld.


Antonia Michaelis
heeft al verscheidene kinder- en jeugdboeken op haar naam staan waarmee ze diverse prijzen won. Ze verwerkt hedendaagse problematiek in haar boeken: het anders zijn, drugsgebruik en traumatische ervaringen.
Erg mooi boek!


ISBN 9789047704355 | paperback | 366 pagina's | Lemniscaat | februari 2017
Vertaald uit het Duits door Merel Vink | Leeftijd vanaf 15 jaar.

© Marjo, 17 mei 2017

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

altSchaduwjongen
Simon Stranger

Het is al zo lang geleden, de ontmoeting met Samuel, dat Emilie het al vergeten was. Het is dan ook een grote schrik als de jongen die ze tijdens een vakantie op Gran Canaria leerde kennen ineens op haar slaapkamerraam klopt!

Drie jaar eerder, toen ze vijftien was, was ze erg onder de indruk van wat ze toen meemaakte: ze hielp bij de redding van een aantal bootvluchtelingen, een daarvan was Samuel uit Senegal. Hun kortstondige vriendschap eindigde met de jongen achter het hek van een opvangkamp, en Emilies terugreis naar Noorwegen. In een opwelling had ze hem nog een briefje met haar adres in de handen gestopt, met het idee dat ze elkaar konden schrijven. Maar ze had nooit iets van hem gehoord, en door haar eigen drukke leven was ze hem vergeten.
Het blijkt nu dus dat hij haar niet vergeten is. Ze is zelfs zijn laatste - zijn enige - hoop na drie jaar als vluchteling in vaak barre omstandigheden.


Maar zoals iedere lezer beseft is dat niet iets wat een Europees meisje zomaar kan doen. Zij heeft ouders, een eigen leven, een vriendje. De jongen is vies en gewond, berooid, heeft honger en kan nergens heen. Natuurlijk stuurt ze hem niet zomaar weg, ze doet wat ze denkt te kunnen doen. Het is niet genoeg. Natuurlijk is het niet genoeg. Samuel is op de vlucht. Hij kan niet terug naar Senegal. Zijn moeder eist dat hij geld stuurt, zij denkt: hij is in Europa, daar groeit het geld op straat. Samuel krijgt het haar niet uitgelegd, teruggaan is eerloos.
Maar zoals hij in Spanje eerder in handen van de vreemdelingenpolitie viel, zo is hij ook in Noorwegen niet veilig. Ze zullen hem zonder pardon terugsturen, Senegal is immers geen onveilig land.
Zijn verhaal over de mensenhandel, over het misbruik en de slavenarbeid zal niet genoeg zijn. Als ze hem al geloven.
Hij heeft niets: geen eten, geen geld, maar ook geen papieren. Hij leeft in de schaduw van het bestaan, is nergens zijn leven zeker. En ja, dan is dat vodje papier met een adres zijn laatste redmiddel…

Simon Stranger vertelt een aangrijpend hartverscheurend verhaal over een van de vele vluchtelingen. Een verhaal zoals er zovele zijn, van hulpeloze, reddeloze mensen die hun huis en haard hebben achtergelaten met hoop op een beter leven. In Europa. Want daar is het immers beter? Stranger laat de reactie van de jongen zien als hij ziet in welke omstandigheden het Noorse meisje leeft. En ze is volgens onze normen niet eens zo welgesteld. Een gewoon meisje in een gewoon rijtjeshuis. Maar ja: in zijn ogen is zij rijk.


Even laat de schrijver zijn verbeelding werken, en hoopt waarschijnlijk dat op die manier ook zijn jonge lezers zullen begrijpen hoe scheef de verhoudingen zijn. Lang, heel lang geleden waren de voorouders van deze twee jongeren met elkaar verbonden:
Een Scandinavische schipper is op weg naar Ghana met zijn zeilboot gekapseisd, en wordt uit de zee gevist door een soldaat met een zwarte huid. De over-over-over-over-over-over-over-overgrootvader van de een verbonden met de over-over-over-over-over-over-over-overgrootvader van de ander. Natuurlijk, een beetje schimmig, vergezocht, maar daarom nog niet minder waar als illustratie van het toeval dat bepaalt wie we zijn, waar we zijn, en in welke omstandigheden.
Buiten dit laat Stranger het aan de lezer over om al of niet te oordelen. Hij belicht de situatie van beide kanten, in een spannend verhaal, waarbij vanzelfsprekend het harde verhaal van Samuel het meest indruk maakt. Maar ook de kant van Emilie wordt goed belicht: hoe zij haar best doet, probeert te begrijpen.

Schaduwjongen van de Noorse schrijver Simon Stranger is het derde deel van een trilogie. In het niet vertaalde eerste deel wordt de geschiedenis van Emilie en Samuel verteld. Het tweede deel (Wereldredders, uitgeven door Van Goor in 2014) gaat over Emilie en haar acties tegen kinderarbeid. In dit derde deel gaat het vooral over Samuel. Schaduwjongen kan makkelijk los van de eerdere delen gelezen worden.

ISBN 9789044828511 | hardcover |187 pagina's | Uitgeverij Clavis| december 2016
Vertaald door Sofie Maertens en Michiel Vanhee | Leeftijd vanaf 15 jaar

© Marjo, 1 mei 2017

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

altHalve helden
Karen Dierickx


Het boek bestaat uit twee delen. Deel een speelt in de herfst van 1918.


In een dorp vlak bij Antwerpen heeft de bijna zestienjarige Margrietje Gaublomme niet veel hoop op een prettige toekomst. Het is nog steeds oorlog, haar vader is weggevoerd, en haar broer Wannes is vrijwillig naar Duitsland gegaan. Met zijn vertrek is iets schimmigs aan de hand, voelt ze. Het was de dag nadat buurmeisje Bettina dood in de vijver gevonden werd. En omdat hij zich gemeld heeft als vrijwilliger, is haar moeder ontslagen bij de commiteit, en wordt het gezin met de nek aangekeken. Margriet piekert hier over, maar ze kan er niets mee.


Ze piekert ook over haar grote wens: studeren, iets wat nooit zal kunnen, Ze hebben immers geen geld en een meisje als zij, dat kan kantklosster worden zoals haar moeder. Er zijn wel mensen die haar vertellen dat het wèl kan, maar daar heeft ze niet veel vertrouwen in. Dus verloopt haar leventje gezapig. Overdag werken in een wasserij in Antwerpen, thuis moeder helpen en met haar jongere zusje bezig zijn.


En dan breekt de dag aan dat ze jarig is, zestien jaar. Maar niemand heeft er erg in: de oorlog is voorbij! De Duitsers pakken hun boeltje, en de wereld zou weer normaal kunnen worden. Maar er is nog de afwezigheid van de mannen, en de Spaanse griep eist nog vele slachtoffers.


Het wordt 1919, het dorp krabbelt op. De teruggekeerde mannen nemen hun werk weer op zover dat gaat. Niet alleen zijn er veel mannen die nooit terugkomen, van degenen die er wel zijn zijn de meesten getraumatiseerd.  Ook de vader van Margriet komt terug, duidelijk aangeslagen. Zou Wannes ook thuis komen? Maar wil moeder dat wel? Die is zo kwaad op haar zoon, die het leven van het hele gezin heeft verwoest.


Het is een verhaal over het thuisfront. Hoe de gewone burger de oorlog beleefde. Gezien door de ogen van een opgroeiend meisje, die weinig heil zag voor de toekomst, maar misschien nu toch nieuwe kansen ziet. En zo lezen we dat ook een oorlog goede kanten heeft. Zelfs van de Eerste Wereldoorlog, de Grote Oorlog, de ergste van alle oorlogen, zijn goede dingen gekomen. Daar ligt de nadruk op in dit boek, niet op de oorlog zelf.  Er zijn natuurlijk ook genoeg boeken die dat wel behandelen.


Halve helden ‘Het verhaal van halve helden, van mensen die een deel van zichzelf kwijt zijn in een wereld vol scherven en schimmen’. Als de mannen terugkomen en onthaald worden als helden, bedenkt Margriet dat halve helden, zichzelf geen helden vinden. Zij werden gedwongen, konden zelf geen keuzes maken, en zitten nu met de vreselijke herinneringen. En de mensen dan die het thuisfront gaande hielden? De smokkelaars? Zijn zijn ook geen helden?


Het blijkt niet uit te maken dat ik het voorafgaande deel 'De Grote Verliezer' (2014) niet gelezen heb, hoewel ik dat boek ook wil lezen en volgorde aanhouden prettiger geweest was. En eigenlijk wil ik een derde deel, want er zijn bepaalde ontwikkelingen in dat meisje die daarom vragen.


Karen Dierickx (°1975, Beveren) studeerde voor licentiaat vertaler Nederlands-Engels-Spaans, en volgde ze een Aanvullende Studie in de Internationale Politiek.


ISBN 9789461315328 | Hardcover | 352 pagina's | Van Halewijck | november 2016
Leeftijd vanaf 15 jaar

© Marjo, 2 juli 2017

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Al het moois is niet verloren
Danielle Younge-Ullman


Ingrid baalt en niet zomaar een klein beetje, nee, ze baalt enorm! Omdat ze haar moeder beloofd heeft drie weken naar een natuurkamp te gaan zit ze nu met stinkende kleren, in de blubber met een stel jongeren die een erg problematisch leven hebben geleid. En dat allemaal omdat ze zo graag de zangopleiding wil volgen op die exclusieve zangschool in Londen.


Haar moeder was ooit een beroemde operazangeres maar door eigen onachtzaamheid verloor ze haar stem. Weg carrière, weg toekomst, weg roem. Ingrids ooit zo stralende, glamoureuze moeder verandert in een in het leven teleurgestelde grijze muis. Daarom wilde ze ook nooit dat haar dochter in haar voetsporen zou treden. Elke vorm van zangonderwijs voor Ingrid werd afgewezen omdat ze niet wilde dat haar dochter dezelfde trauma's als zij zou moeten doorstaan. Maar Ingrid voelt en weet dat haar toekomst wèl in de muziek, met name de zang, ligt en heeft stiekem auditie gedaan voor de school in Londen die maar drie nieuwe leerlingen per jaar aanneemt. Tot haar eigen verrassing is ze aangenomen!


Om voor de laatste keer haar afkeuring te laten voelen stuurde moeder Margot- Sophia haar dochter naar het natuurkamp om haar te confronteren met de letterlijke en figuurlijke hindernissen die je in het leven kunt tegenkomen. Misschien dat Ingrid daarna toch voor een ander leven kiest...


Op de folder van het kamp stonden leuke houten hutjes met een comfortabel bed en een badkamer. Maar die folder strookt enorm met de werkelijkheid... Ingrid moet namelijk drie weken met haar groep door de wildernis sjouwen, ze slapen in een tentje en de badkamer...? Dat is de rivier en een flinke regenbui vormt de douche. Haar groepsgenoten zijn jongeren die o.a. verslaafd zijn (geweest) ex- gevangenen, weglopers, gezondheidsfreaks enz. Niets gezellig en romantisch om een kampvuur zitten met een gitaar en liedjes zingen, integendeel, het is ploeteren, sjouwen en letterlijk en figuurlijk op je bek gaan... In o.a. brieven aan haar moeder vertelt Ingrid hoe ze het kamp ervaart, enerzijds is ze heel boos, anderzijds nieuwsgierig naar wat komt.


Als je nu een verhaal verwacht over een verwend meisje dat zit te nukken tegen haar moeder dan heb je het mis. Ingrid heeft zich voorgenomen dat ze zeker door zal gaan, dat heeft ze beloofd en ze zal het doen ook! Maar waar Ingrid meer moeite mee heeft zijn de twee begeleiders, die elke avond een kringgesprek willen en de groep confronteren met hun gedrag en ware gevoelens. Daar heeft Ingrid geen zin in, daar is ze niet aan toe, dat kan ze nog helemaal niet. Maar dat wordt niet door iedereen in de groep geaccepteerd.


Stapje voor stapje ontdekken we de ware reden waarom Ingrid naar het kamp is gestuurd. Langzamerhand laat Ingrid haar zorgvuldig opgebouwde schild vallen en leren we haar leven en karakter werkelijk kennen. Het leven met haar moeder leek zo glamoureus, maar was dat het ook? Wat heeft die roem moeder en dochter gekost? We lezen over de belangrijke man die in Ingrids leven komt, de man die haar steun en toeverlaat wordt. Maar ook over Ingrids grote liefde die flinke aardverschuivingen en grote teleurstellingen in Ingrids leven bracht.


Het kamp, de vermoeidheid en de vele gesprekken maken Ingrid kwetsbaar, maar ze komt niet over haar eigen hoge drempel heen om over alles wat in haar binnenste gist en borrelt te bespreken. Gelukkig zijn er een aantal personen zoals Tavik die met veel geduld Ingrid verder helpen. Maar de confrontatie met zichzelf is evengoed heel zwaar en moeilijk.


In dit mooie, zorgvuldig opgebouwde verhaal wordt naar een climax toegewerkt. Elke keer verwacht je de ontknoping, denk je nu komen we het te weten wat Ingrid zo zwaar vindt om te vertellen, maar telkens weer wordt die verwachting niet ingelost. Ingrid weet zich op een slimme manier steeds onder de confrontatie uit te werken. Maar uiteindelijk komt die er wel en is zelfs nog volkomen onverwacht. Wat ze vertelt komt als een klap in je gezicht die je niet aan zag komen. Maar de hele puzzel die Ingrid probeerde op te lossen en al haar geworstel krijgen daardoor wel een plek. Onmiddellijk snap je daarna haar handelingen en afweer. En dit alles wordt prachtig verwoord.
Kortom, een fantastisch mooie young adult roman.


ISBN 9789000353705 | Paperback | 319 pagina's | Uitgeverij Unieboek/Spectrum | juni 2017
Vertaald door Fanneke Cnossen | Leeftijd 15+

© Dettie, 26 juni 2017

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

altCarve the mark 1
Veronica Roth


‘De stroom loopt door alle planeten in het sterrenstelsel, en geeft ons zijn licht om ons er aan te herinneren hoe sterk hij is.’

Er leven verschillende volkeren op de negen natieplaneten, bestuurd door de Raad. Iedere planeetbewoner heeft een Lot, een toekomst gekend bij het orakel. En iedereen heeft een Stroomgave, een bepaald talent.
Dit verhaal speelt zich vooral af op de planeet Thuvhe, waar een volk woont met dezelfde naam.


Op dezelfde planeet heeft een ander volk hun basis, de Shotet, die de planeet Urek noemen. De Shotet zijn zwervers, zij volgen ieder seizoen opnieuw de stroom om een andere planeet te bezoeken. Zij geloven dat ooit hun kinderen ontvoerd zijn door andere volkeren en dat zij nu het recht hebben om deze kinderen terug te halen. Zij zijn soldaten geworden, een volk met merktekens: ‘Carve the mark’. Bij de Shotets is het namelijk de gewoonte om een merkteken op je arm te zetten als je iemands leven genomen hebt.


Ryzek is de heerser van de Shotets, een ambitieuze tirannieke man. Zijn lot bepaalt dat hij ten val gebracht zal worden door een lid van de familie Benesit, Thuvhesiërs. Maar niemand kent hen, de familie is waarschijnlijk veiligheidshalve ondergedoken. Ryzek voelt zich veilig en is vastbesloten de wereld te beheersen. Als hij op een van zijn strooptochten de planeet Thuvhe overvalt, neemt hij twee leden van een uitverkoren familie, de Kereseths mee: hun orakel Eijeh en diens broer Akos.


Ryzeks stroomgave is dat hij herinneringen van anderen kan stelen en zijn eigen onprettige belevenissen terug geven. Zijn zus Cyra veroorzaakt pijn, en is in handen van haar broer dan ook een machtig instrument om te martelen en zelfs te doden. Maar zelf voelt zij deze pijn ook, en zij steunt haar broer niet in zijn drang naar heerschappij. Integendeel, zij doet alleen maar wat hij beveelt omdat hij haar geheim kent. Om haar nog meer aan hem te binden brengt Ryzek Akos bij haar: Akos’gave is namelijk het verlichten van pijn.


‘Hoe hou je dit vol?’ vroeg hij. ‘Hoe kun je gewoon doorgaan, terwijl het zo afschuwelijk is?
Afschuwelijk. Was het leven afschuwelijk? Ik had nooit een nam gegeven. Mijn pijn verdeelde de tijd in stukken. Ik dacht aan de volgende minuut, het volgende uur. Ik had niet genoeg plek in mijn hoofd om het geheel te overzien, om woorden te vinden die alles samenvatten. Maar dat ‘gewoon-maar-doorgaan; gedeelte, daar had ik wel woorden voor.
‘Je zoekt een reden om door te gaan,’ zei ik. ‘Het hoeft geen goede reden te zijn, of een nobele. Alleen maar een reden.’


Wat Ryzek zeker niet verwacht had is dat er tussen Cyra en Akos een band zou ontstaan, en dat heeft gevolgen als zij in contact komen met de rebellen. Want Cyra is niet blij met de heerschappij van haar broer.


Het verhaal wordt verteld vanuit wisselend perspectief. Cyra is de ik-verteller, en Akos fungeert een enkele keer als verteller. Er staat een kaart voor in het boek, zodat je het verhaal een beetje kan volgen. Dat is namelijk best lastig, zoals meestal in een eerste boek van een serie. Er moet nu eenmaal veel uitgelegd worden. Achter in het boek staat een verklarende woordenlijst.
Er is een open einde zodat een vervolgdeel logisch is.


Een nieuwe wereld gaat voor je open: de liefhebber kan weer smullen van de strijd tussen goed en kwaad, met allerlei verrassende en soms bizarre elementen. Veel geweld, dat wel, geen boek voor watjes. Natuurlijk is er plaats voor romantiek ingeruimd, en humor.


Veronica Roth
(1988) studeerde af in Creatief schrijven aan de Northwestern University en woont in de buurt van Chicago. Ze geniet internationale bekendheid als auteur van de Divergent-trilogie.


ISBN 9789000352227 | paperback |416 pagina's | Uitgeverij van Goor| januari 2017
Vertaald uit het Engels door Maria Postema | Leeftijd vanaf 15 jaar.

© Marjo, 11 juni 2017

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

altGevallen land
Ivo Senden


Twee zestienjarige jongens, Erik en Stefan, zoeken het avontuur in hun eigen omgeving: ze wonen in Zuid-Limburg - je zou Valkenburg kunnen herkennen in de beschrijvingen. Ze hebben een geheime ingang ontdekt in de mergelgrotten en proberen de gangen in kaart te brengen. Verboden gebied natuurlijk, maar ze denken een onfeilbaar systeem te hebben dat hen altijd de weg terug zal doen vinden.


Intussen is Nederland in rep en roer vanwege een aanslag door Islamitische Wereld. Er is een bom gevallen vlak bij Utrecht. Driehonderd doden. De manier waarop premier Gilder het land bestuurt maakt het dagelijkse leven niet gezelliger: social media zijn verboden, internet is geblokkeerd. Vluchtelingen worden over de grens gezet, er heerst een grimmige sfeer. En dan die aanslagen. Erik is zich wel bewust van het gevaar, maar het leven gaat door.


Eriks vader heeft geen idee hoe hij zijn zoon kan bereiken sinds zijn vrouw overleden is. Hun relatie is niet al te best. Erik vertelt dan ook niet dat hij zijn eindexamen waarschijnlijk niet zal halen. Eigenlijk is hij meer bezig met dat ene onbereikbare meisje, Suzan.


En dan valt de bom. Meer bommen waarschijnlijk, maar wat er precies gebeurt weet niemand. Veel mensen weten net op tijd de weg naar de grotten te vinden, waar een oude atoomschuilkelder gebouwd is. Maar veel meer mensen zijn ongetwijfeld slachtoffer geworden. Als het inderdaad kernrakketten waren, dan kunnen ze er voorlopig ook niet uit, dan is er immers fall-out, een gevaarlijke straling.


Zo raken ongeveer 1500 mensen dicht op elkaar opgesloten in een ruimte. Daar moet leiding zijn. Structuur. De voorraden die door mensen met vooruitziende blik in de bunker gebracht zijn, moeten eerlijk verdeeld worden. Het levert de nodige spanningen op, en er vallen zelfs doden. Tot Eriks verrassing is zijn vader een van degene die er voor gezorgd heeft dat de bunker bewoonbaar is, en als zijn vader erkent dat Eriks kennis van de ondergrondse gangen erg nuttig is, wordt hun relatie stukken beter.
Helaas is zijn vriend Stefan niet een van de bunkerbewoners, maar voor Erik geldt eigenlijk maar één ding: Suzan is er! Maar natuurlijk kunnen ze niet onder de grond blijven. En dan blijken de meningen sterk verdeeld, en stijgt de spanning tot grote hoogte…


Aan de ene kant is Gevallen Land een apocalyptisch avonturenverhaal, met een groot Bildungselement, een spannend verhaal voor jongeren. Maar aan de andere kant is er de onderliggende kritische noot over onze maatschappij. De samenleving is niet gediend met schreeuwers. Een sociale en eerlijke manier van samenwerken is beter voor de mensheid. Het kan geen kwaad deze boodschap in een verhaal te verwerken.
De schrijver zegt het niet ronduit, maar de lezer trekt wel zijn conclusies, vooral doordat Ivo Senden in zijn boek de leraar Nederlands gesprekken met zijn leerlingen laat voeren over maatschappelijke en politieke kwesties. Kennis is belangrijk: weten waarom je die bepaalde keuze maakt, en niet zomaar meelopen met mensen die hard roepen. Erik blijkt goed geluisterd te hebben.


De schuilkelder bestaat in werkelijkheid. Ivo Senden (1977) is opgegroeid in een mijnwerkersfamilie, en kent de omgeving als zijn broekzak. Hij heeft de PABO gedaan, gewerkt in de filmwereld, en gelukkig zijn schrijftalent ontdekt.


ISBN 9789079226337| paperback | 380 pagina's | Leon van Dorp | december 2016
Leeftijd vanaf 15 jaar

© Marjo, 20 mei 2017

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

altNerve
Jeanne Ryan


Na een intrigerende proloog, die niet veel onthult van wat de lezer nog verder te verwachten staat, maken we kennis met de zestienjarige Vey. Zij is ‘het meisje in de coulissen’, degene die de make-up verzorgt en nog meer hand- en spandiensten verleent bij een schoolvoorstelling onder leiding van de dramadocente. Het meisje op de achtergrond, dat verliefd is op de hoofdrolspeler en jaloers is op haar beste vriendin die de andere hoofdrol heeft.


Vey heeft niet zo’n hoge dunk van zichzelf, vindt haar uiterlijk maar matig. Daarom schat ze haar kansen laag in, als het er om gaat de aandacht te trekken van Matthew. Als hij dan toch aandacht aan haar besteedt en haar nader kennis laat maken met een online live televisiespel, Nerve, kan ze zijn uitdaging om mee te doen niet weerstaan. Eigenlijk weet ze best dat het een gevaarlijk spel is: het gaat er om je grenzen te verleggen, dingen te doen die je in werkelijkheid niet eens zou bedenken. En daarvoor nog beloond worden ook.


De programmamakers zijn reuze slim en maken goed gebruik van de moderne media, waarbij jongeren meer in de kijker staan dan ze zelf beseffen. Want bijna alles wat je online zet is openbaar! De makers beloven iedere deelnemer juist die dingen die ze zo graag willen hebben. In Veys geval begint het met een paar schoenen en eindigt het met haar grootste wens, iets wat haar ouders nooit goed zullen vinden en dus ook niet zullen bekostigen. 


Want dat is de andere kant van het verhaal: op de achtergrond zijn er haar ouders, die vanwege een onbezonnen daad in haar verleden, hun dochter streng in de gaten houden. Ook Tommy - een vriend, niets meer – wijst haar op de gevaren. Hij probeert haar te weerhouden van deelname aan het spel, maar biedt toch zijn hulp als ze daarom vraagt. En zo eindigt wat met een vrij eenvoudige opdracht begint in een complete nachtmerrie.

Een superspannende actiethriller voor jongeren, die misschien eens na gaan denken over het gevaar van moderne communicatiemiddelen. In dit boek - en de film - zijn het jonge mensen die nog niet zo zeker in hun schoenen staan, die de dupe zijn. Overmoed, ‘het zal wel meevallen’, en natuurlijk de verleiding van de prijzen, juist de dingen die je zo graag wil, voor je het weet zit je diep in de problemen.


Vey wil zo graag een sterke zelfstandige vrouw zijn, maar zo ver is ze nog lang niet, en ze zal eerst door een diep dal moeten om daar te komen. Daarbij ontdekt ze wie haar echte vrienden zijn en bij wie ze beter weg kan blijven. 


Nerve is de filmeditie van het boek van Jeanne Ryan dat eerder verscheen als Lef. Het is een verhaal dat jongeren zeker zal aanspreken en is behalve hedendaags ook nog spannend. Natuurlijk gaat het ook over romantiek, over jaloezie, over vriendschap.


Jeanne Ryan is een Amerikaanse auteur in het Young Adult-genre. Ze groeide op in een gezin met elf broers en zussen dat de hele wereld af reisde. Voordat ze begon met het schrijven van fictie heeft ze uiteenlopende dingen geprobeerd, waaronder 'wargame simulation' en 'youth development research'. Dat verklaart haar kennis van zaken.

ISBN 9789000351411 | paperback | 220 pagina's | Van Goor |september 2016
Vertaald uit het Engels door Lidwien Biekmann | Leeftijd vanaf 15 jaar

© Marjo, 11 mei 2017

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER