Nieuwe jeugdboekrecensies 15+

De laatste halte
Wendy Brokers


Vier jongeren rond de zestien jaar gaan met twee 4-havoklassen, op werkweek naar Londen.Na een verontrustende proloog waarvan we niet weten over wie het gaat, begint het verhaal op de vroege ochtend als ze de bus in stappen.


Naima is van Marokkaanse afkomst, draagt geen hoofddoek uit eigen verkiezing, maar voor de xenofoben in haar omgeving maakt het niet uit, ze wordt veelal genegeerd door haar klasgenoten.
Loïs baalt stevig dat ze niet op tijd zal zijn en dus niet bij haar vriendinnen kan zitten in de bus.
Jonas is een eenzelvige jongen, op wie Loïs al een tijdje een oogje heeft. Tot zijn verrassing zit ze ineens naast hem. Niet dat hij nu opeens sociaal gaat doen, maar hij heeft eveneens interesse in Loïs.
Ralph is niet bepaald een populaire jongen, hij is blijven zitten, en blijft op afstand van de anderen, die immers ‘nog zo jong’ zijn.  
Naima vindt hem leuk, en laat nu een van de laatste plekken in de bus naast hem zijn.


Als je dit eenmaal gelezen hebt, weet je: geen twijfel mogelijk: hier gaan twee stelletjes ontstaan!
Omdat ze op hun tochten door de stad bij elkaar in een groepje worden gezet, trekken ze met z’n vieren op. Ralph blijkt in Londen gewoond te hebben, en dat maakt het makkelijker om de weg te vinden.
Zo komen ze met nog anderen uit hun gezelschap terecht op Charing Cross, waar het vreselijke gebeurt: een terrorist pleegt een aanslag. Al snel wordt duidelijk dat het niet een enkele zelfmoordterrorist is, maar dat er meerdere radicalisten actief zijn. Een ervan is een bekende…
Tijdens hun angstige vlucht leren de vier elkaar goed kennen en komen hun diepste emoties en geheimen naar boven.


Het is veel: vier jongeren die al een flinke rugzak met zich mee dragen en daar mee om moeten zien te gaan. Daar boven op deze confrontatie met de dood. Het  heeft als gevolg dat ze zich bloot geven waar ze dat anders zeer waarschijnlijk niet gedaan zouden hebben.
Dat levert op zich al een heftig verhaal op, en dan is er ook nog de dreiging op de achtergrond, bommen, geweren, messen, de aanslagplegers zijn nietsontziend.


Wendy Brokers laat haar personages om en om het verhaal vertellen vanuit de ik-persoon, waardoor zij hun gedachten en reacties nog indringender kan laten zien.
De vriendschap die zij laat groeien tussen deze jongeren is echt. Als je zulke vreselijke gebeurtenissen met elkaar deelt ontstaat er vanzelf een band. En Loïs blijft realistisch. Ze relativeert:


‘Ik vraag je niet om met me trouwen, Jonas Mulder. Ik vraag je alleen om mijn vriendje te zijn. Voorlopig. Tot ik je zat ben.’ Er blinkt iets in haar ogen.
Maar ik waarschuw je dat dàt misschien wel even kan duren.’


De laatste halte is een psychologische thriller – voor young adults - waar je U tegen zegt.


Als je de leeftijd van de jongeren het verhaal buiten beschouwing laat – het zijn nog kinderen, zijn zij in staat tot zulke diepe inzichten? – dan is dit een een overtuigend verhaal. Een verhaal over wat angst met je doet, over vertrouwen, voor elkaar opkomen, ook al is de ander op het eerste gezicht niet degene met wie je om wilt gaan.


Wendy Brokers is eigenlijk kinderverpleegkundige, maar bleef altijd geïnteresseerd in schrijven. In 2012 deed ze voor het eerst mee aan een schrijfwedstrijd, al snel volgden een column en twee korte verhalen. In 2017 verscheen haar debuutroman Geluk bij een ongeluk.
Dit is haar debuut voor Young Adults.

ISBN 9789000364169 | Paperback | 265 pagina's | Best of YA | oktober 2018| Vanaf 15 jaar.

© Marjo, 13 december 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

De laatste missie
Derde deel van de trilogie ‘Frontlinie’
Michael Grant


Hoe het de vrouwen Rio, Frangie en Rainy verging, vanaf hun aanmelding in 1942 voor actieve dienst in het Amerikaanse leger hebben we in de twee eerdere delen kunnen volgen. Zij hebben hun weg gevonden in de harde wereld van het oorlogvoeren.
Rio was nog maar zestien jaar toen ze zich - liegend over haar leeftijd - aanmeldde, maar maakt razendsnel carrière.


‘Diep in haar hart weet Rio echter dat ze eigenlijk dienst heeft genomen omdat Jenou (haar vriendin) dat deed, en omdat ze zich net als Jenou suf verveelde in Gedwell Falls, Californië. En omdat ze het gevoel had dat ze werd meegevoerd. Dat het getij van de geschiedenis om haar heen was gestegen en haar met zich mee had gedragen, als een stuk drijfhout in een vloedgolf.
Het was nooit haar bedoeling om in de buurt van het front te komen.’


Rio heeft een relatie met piloot Strand, maar vraagt zich af of ze ooit nog een braaf huisvrouwtje kan zijn zoals hij dat van haar verwacht. Maar nu is het 6 juni 1944, D-Day, en ze nadert met haar mannen – en vrouwen – de kust van Normandië: Omaha Beach, een smal strand met hoge kliffen waarvandaan de Duitsers een te goed zicht hebben op de Amerikanen.


Dan is er Rainy, niet praktiserend joods, haat Duitsers, en zij heeft zich na akelige ervaringen met de Gestapo laten inzetten als spionne. Zij moet gegevens over Duitse stellingen doorgeven, maar raakt betrokken bij verzetspraktijken. Zo is ze getuige van de vernietiging van het Franse dorpje Oradour-sur-Glane.
En er is de zwarte Frangie die er van droomt om arts te worden, maar dat kan natuurlijk niet, weet ze. Zij is immers zwart. In de oorlog doet ze dienst als hospik.


In dit derde deel volgen we ook Lupé, is afkomstig uit Mexico, zou zichzelf een cowgirl kunnen noemen, omdat ze het werk op een grote ranch net zo goed aankan als een man. Na slechts dertien weken training doet zij dienst onder Rio.


Eenmaal geland verplaatst de strijd zich van Normandië naar de Ardennen. Bij Aken ligt het Hürtgenwald waar zich een heftige strijd afspeelde.
Na de slag bij Aken komt Rio ook nog in een concentratiekamp waar ze gruwelen ziet die ze nooit meer zal vergeten. Uit de geschiedenis is bekend dat dit allemaal op waarheid berust, maar dat Grant er voor gekozen heeft dit alles onomwonden en recht voor zijn raap in een boek voor vijftien en ouder te vertellen is erg heftig. Het is absoluut geen verhaal voor tere zieltjes, ook al is het belangrijk dat je weet wat er zich afgespeeld heeft.


Het systeem van een leger dat immers een samenraapsel is van allerlei achtergronden, verschillende religies en afkomst is voor Grant dé insteek om kwesties als racisme, seksisme en antisemitisme te bespreken.
Grant gebruikt de tegenwoordige tijd, waardoor de actie nog actiever overkomt. Er zijn enkele onderbrekingen in de vorm van brieven aan en van het thuisfront, waarna je als lezer opnieuw de hel ingevoerd wordt. Zijn stijl is filmisch, maar of we op een verfilming zitten te wachten is zeer de vraag.


Achterin vinden we een verantwoording en foto’s. Ook vertelt Michael Grant in een nawoord hoe hij gebruik heeft gemaakt van feitelijkheden – er is een bibliografie – maar de Divisie waar zijn personages zich in bevonden heeft hij verzonnen. Ook de ruime hoeveelheid vrouwen die hij in zijn boeken opvoert is fictie. Als er al vrouwen deelnamen in de gevechten in Europa, dan waren dat uitzonderingen. Pas in de jaren negentig mocht een vrouw echt dienst nemen.
Maar Grant laat zijn vrouwen absoluut niet onderdoen voor mannen. Wat zij moeten doen, wat zij meemaken is hetzelfde. Keihard, het gaat om leven en dood, je beste vrienden zien sterven en toch door moeten gaan. Moeilijke beslissingen nemen voor de goede zaak al zullen die levens kosten.


Nooit weer, is zijn slotwoord.


Michael Grant (Los Angeles, juli 1954) is een Amerikaans schrijver. Hij is medebedenker en coauteur van de boekenreeksen Animorphs en Everworld, maar in Nederland en België is hij bekend door zijn serie Gone. Hij groeide op in een militair gezin en bezocht tien scholen in vijf staten, alsmede drie scholen in Frankrijk. Als volwassene werd hij schrijver, voor een deel omdat "het een van de weinige banen was die hem niet zou binden aan een specifieke locatie".


ISBN 9789402701715 | Paperback | 416 pagina's | Harper Collins | augustus 2018 | Vanaf 15 jaar
Vertaald uit het Engels door Karin de Haas

© Marjo, 25 november 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Een verre plek vlakbij
Hayley Long


De vijftienjarige Dylan en zijn twee jaar jongere broer Griff hebben een hechte band. Dylan denkt dat dat komt doordat ze al vanaf hun jeugd ‘uit een koffer leefden’. Hun ouders, leraren Engels allebei, verhuisden steeds al ze weer genoeg hadden van een plek, en iedere keer weer moesten de jongens hun pas verworven vrienden weer achterlaten. 
Als ze zich in Brooklyn gesetteld hebben gebeurt er iets vreselijks. Op de terugweg van een vakantie krijgen ze een ongeluk op de snelweg. Hun ouders zijn op slag dood.


‘Ik hou het dus simpel: onze auto werd compleet gesloopt met ons er nog in. Het was alsof je naar een misselijkmakende film zat te kijken en je plotseling merkte dat je de hoofdrol had. Natuurlijk wilde ik daar niet zijn. Natuurlijk wilde ik niet dat het echt was. En als het had gekund, zou ik de afstandsbediening hebben gepakt en die gruwelijke film hebben uitgezet. En daarna zou ik voorgoed weggerend zijn naar een verre plek vlakbij, en daar zou ik voor altijd gebleven zijn.
Maar dat kon niet.
Omdat er andere mensen samen met mij in die film zaten. De andere mensen in de auto.
En een van hen had me nodig.’


Na een periode in het ziekenhuis logeren ze een tijdje bij de directrice van hun school, het is nog vakantie, tot er zich iemand meldt die ze alleen kennen van de verjaardag- en kerstkaarten: Dee is een nicht van hun moeder, ze woont met haar man Owen in Aberystwyth, in Wales.


Griff heeft het ontzettend moeilijk. Hoe moet hij overleven in een totaal andere wereld? Zelfs al waren ze gewend om steeds te verhuizen, dat was wel als gezin. Bij Dee is alles anders, de kinderen op school spreken Welsh. Griff trekt zich steeds meer in zichzelf terug. Ook Dylan zit met zichzelf in de knoop, en bovendien voelt hij zich verantwoordelijk voor zijn broertje. Geregeld dwalen zijn gedachten af naar vrolijker tijden, toen ze nog allemaal samen waren.


Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van de oudste jongen, die zich zorgen maakt om zijn broertje en probeert hem te helpen. Zijn eigen problemen schuift hij even opzij, maar ook die moeten opgelost worden. Als dat gebeurt blijkt dat de schrijver iets heel anders voor ogen had dan je als lezer verwacht. Zelfs als je dat al aan voelde komen, dan nog is het een verrassende wending, die het hele verhaal nog aangrijpender maakt.


Het is een mooi verhaal over gevoelens, toegespitst op rouwverwerking. Dat is natuurlijk behoorlijk emotioneel en zal tranen oproepen bij gevoelige zielen. Er is een rol weggelegd voor huisdieren, en ook muziek helpt bij emoties. Achterin het boek staat een playlist!


Hayley Long (1971) schrijft zowel fictie als non-fictie. Haar boeken zijn in verschillende landen verschenen en ze won diverse prijzen. Ze heeft gestudeerd in Aberystwyth en is lerares Engels.


ISBN 9789402701722 | Paperback | 288 pagina's | Harper Collins | september 2018 | Vanaf 15 jaar.
Vertaling uit het Engels door Angelique Verheijen

© Marjo, 22 november 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Indigo
Latoya Moirae

Als de twintigjarige Nick (met de 'indigo'-ogen) na een jaar afwezigheid aankomt op de plek waar zijn ouders en broer de meeste vakanties doorbrengen - een Portugees resort – wordt hij niet alleen door zijn familie verwelkomd, ook de achttienjarige Caro is er met haar ouders. Nick bekijkt zijn jeugdvriendinnetje eens goed en weet meteen dat er van alles veranderd is.


Caro, Nick en zijn twee jaar jongere broer Noah zijn al jaren de beste vrienden, maar dit jaar verschijnt er iets nieuws in hun onderlinge band: seksualiteit. Opspelende hormonen zorgen voor verwikkelingen. Noah is al jaren verliefd op Caro, maar heeft het nooit uitgesproken. Nu heeft hij daar spijt van, want hij ziet hoe Nick naar haar kijkt. Inderdaad probeert Nick haar te versieren.
Caro voelt ook wel wat voor de jongen, maar ze weet eigenlijk niet precies wat. Haar ogen worden - eigenlijk al te laat - geopend als ze Pia ontmoet, een Nederlandse vrouw die iets verderop woont.


Pia is een bloedmooie vrouw, die zich bezig houdt met reiki en die gelooft in geesten. In een ruïne niet al te ver bij hen vandaan laat ze Caro voelen wat de aanwezigheid van geesten doet. Want, zegt ze, ze weet zeker dat ook Caro een indigo is. (Indigokinderen of nieuwetijdskinderen is een new-ageconcept bedacht in de jaren 1970 dat stelt dat bepaalde personen bijzondere kenmerken of bekwaamheden zouden bezitten. De specifieke kenmerken zouden betrekking hebben op de "Nieuwe Tijd”)


Inderdaad heeft Caro vreemde ervaringen. Ook in hun huis maakt ze dingen mee die haar doen geloven dat zij ook spiritueel is. De vakantie lijkt heel anders te gaan verlopen als de bedoeling was, want ook de vader van Caro heeft een probleem. Er is in zijn leven iets gebeurd waardoor hij zich enorm schuldig voelt, en hij gaat steeds verder in het pijnigen van zichzelf. Zijn gezin dacht altijd dat hij 'gewoon wat onhandig' was, maar moet nu in zien dat er veel meer aan de hand is.


Het verhaal dat aanvankelijk een romantisch coming of age verhaal lijkt te worden, slaat om in een spannende thriller als er vreemde dingen gebeuren. Iets of iemand legt dode dieren in huis, iemand doet ’s nachts de deurtjes van de keukenkastjes open…
Met de proloog in gedachten die gaat over misbruik en incest, rijst de vraag of hier sprake is van wraak, misschien wel door de geesten die in de ruïne huizen?


Binnen de veelheid van problemen - ieder personages heeft wel wat – draait het verhaal vooral om allerlei relationele verwikkelingen. Huwelijk en scheiding, vriendschap en liefde, homoseksualiteit of biseksualiteit en dan die spanning over de vreemde gebeurtenissen en over geesten die op wraak uit zijn, het is een verhaal dat je meesleurt tot de uiteindelijke ontknoping.
De schrijfster heeft een prettige schrijfstijl en is goed in dialogen. De zielenroerselen van Caro en de minder alledaagse problemen van de anderen worden geloofwaardig beschreven.


Latoya Moirae is het pseudoniem van Latoya Meuris, geboren in Sittard (1981). Zij is in 2003 afgestudeerd als vertaler aan de Vertaalacademie in Maastricht en aansluitend verhuisd naar Den Haag. Er is reeds een trilogie verschenen van haar hand.


ISBN 9789491875625 | Hardcover | 300 pagina's | LetterRijn | september 2018 | Vanaf 16 jaar.

© Marjo, 9 november 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Dromenvanger
Kaat De Kock


Het was even moeilijk voor Floor: gezellig met haar vriendinnen op vakantie? Of toch met haar ouders mee die een roadtrip gingen doen door Amerika?
Eigenlijk is het logisch dat het de tweede keuze werd, al is het niet zo hip om als 17-jarige met je ouders op stap te gaan.
Alles verandert evenwel als Floor in een sportsbar een knappe jongeman ziet. Ze is zo helemaal weg ven hem dat ze hem op Facebook opzoekt – en nog vindt ook! – en hem een vriendschapsverzoek stuurt. Het is even spannend, maar Josh, zo heet de knapperd, accepteert.


‘O verdomme, hij is echt zo knap als in mijn herinnering. Die stoere, scherpe lijnen in zijn gezicht die hem een beetje woest uiterlijk geven. Zijn haar dat net een tikje te lang is. Hij is zo sexy.
Hoe kan een jongen die er zo uitziet gewoon in een bar in een godvergeten dorp werken? Moet hij niet over een catwalk lopen voor een of ander modemerk? Poseren voor een camera?’


Het is duidelijk: Floor is helemaal hoteldebotel, en het lijkt wederzijds, want als ze weer thuis zijn blijven ze contact houden, en maken al plannen om elkaar weer te zien. Die kans komt als Matthias, een vriend van een vriendin, naar Amerika gaat en Floor toestemming weet los te peuteren om met hem mee te gaan.
Haar ouders hebben andere dingen aan hun hoofd en zijn niet zo alert, anders hadden ze wel door gehad dat Floor andere plannen had. Maar haar vader blijkt ernstig ziek te zijn, hij moet geopereerd worden en daarna diverse behandelingen ondergaan.


‘Ik had thuis moeten blijven.
Dat weet ik.
Dat weet Matthias ook.
Maar hij heeft het meegemaakt en hopelijk snapt hij hoe ik me voel.’


Dat Matthias verliefd is op haar, heeft Floor niet door. Maar dat zorgt natuurlijk voor de nodige verwikkelingen tijdens hun reis door Amerika.


Het is zoals het lijkt: een romannetje met een licht toeristisch tintje, waar de schrijfster een extra laagje in probeert aan te brengen door de ziekte van Floors vader. Maar eigenlijk wordt er te weinig aandacht besteed aan alle emoties die een terminale ziekte met zich meebrengt. Het is vooral Floor die het verhaal maakt: haar zielenroerselen, haar verliefdheden en onzekerheden.


Of het een foutje van de schrijfster is, of een leugen om bestwil, maar die regenjas die Floor beweert niet bij zich te hebben om niet met haar ouders te hoeven wandelen, trekt ze bij aankomst bij datzelfde huisje waar ze verblijven wèl uit!


Kaat De Kock (1975, Bornem, België) studeerde Germaanse taal- en letterkunde en werkt als freelance redacteur en vertaler. In Niets Om Het Lijf en Sterker Dan Jij snijdt de Kock problemen aan waar jongeren mee te kampen kunnen hebben. Waarschijnlijk vond ze het tijd voor wat luchtigers.

ISBN 9789044833782 | hardcover | 236 pagina's | Clavis| mei 2018| Vanaf 15 jaar.

© Marjo, 30 augustus 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Twee seconden
Elle van den Bogaart


Het verhaal is kort en krachtig:
De achttienjarige Thomas is tot over zijn oren verliefd op Alicia. Dus moet hij indruk maken, en haalt zijn moeder over hem de auto mee te geven naar het schoolfeest. Onderweg belt het meisje van zijn dromen en dus neemt hij op. Zonder na te denken.
Al pratende is hij afgeleid en rijdt ergens tegenaan. Zonder te gaan kijken wat hij geraakt heeft, rijdt hij door. Zijn paniek wordt nog groter als hij hoort dat er een meisje van zijn school is aangereden, op de plek waar hij was. Ze ligt in coma.


Dean begint de innerlijke strijd: hij probeert zichzelf wijs te maken dat hij dat meisje niet geraakt kan hebben. Het was een muurtje! Het moet een muurtje geweest zijn! Maar de auto moet weg, want ze zullen hem verdenken als ze de krassen zien!
In feite weet hij best dat hij zich aan moet gaan geven, maar hij doet het niet. Smoesjes zijn er volop om dat niet te doen. Hij liegt zelfs tegen de agenten die aan de deur verschijnen. En tegen zijn moeder en Alicia vertelt hij evenmin de waarheid. Het is niet zo dat hij zo goed toneel kan spelen dat zij niets in de gaten hebben, maar hij blijft beweren dat er niets aan de hand is.


Intussen neemt zijn schuldgevoel toe, de twijfel groeit, hij moet het weten!


‘Als ik dit heb gedaan, ben ik de grootste klootzak ever.’


Wat zal hij doen? Is hij sterk genoeg om onder ogen te zien dat wat hij gedaan heeft niet deugt? Sterk genoeg om zijn moeder en Alicia de waarheid te vertellen?


Elle van den Bogaart beschrijft de innerlijke strijd van Thomas alsof ze het zelf meegemaakt heeft, zo levensecht en overtuigend is het verhaal. Zij schrijft in een zeer toegankelijke stijl over een indringend probleem. De manier waarop de jongen worstelt met zijn gevoelens is herkenbaar voor een tiener, hoewel het te hopen is dat de situatie minder bekend zal zijn.


Elle van den Bogaart (Nuland, 6 april 1959) schrijft voor jongeren. Zij won in 2005 de debutantenprijs van de jonge jury voor haar eerste boek De gele scooter. Daarna stond zij ook op de lijst voor de kerntitels van de jonge jury voor haar boeken Prooi, No deal en Verdoofd.


ISBN 9789025114220 | Paperback | 154 pagina's | Uitgeverij Holland | oktober 2018| Vanaf 15 jaar

© Marjo, 6 december 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Voor het laatst gezien
Caleb Roehrig


Als de vijftienjarige January McConville vermist wordt, komt de politie bij Flynn Doherty langs. Hij is namelijk haar vriendje en de laatste die haar gezien heeft. Flynn heeft echter een geheim en dat maakt het moeilijk om precies te vertellen wat er zich tussen hem en January heeft afgespeeld. Wat dat geheim is, ontdekken we als lezer al vrij snel. Flynn voelt zich namelijk meer aangetrokken tot jongens, maar daar heeft hij het nog moeilijk mee en het is niet iets waar hij voor uit wil komen.


Flynn vraagt zich ook af wat er met January is gebeurd en gaat op onderzoek uit. Was January zelf wel helemaal eerlijk? Sinds haar moeder hertrouwd is met Jonathan Walker, is haar leven ingrijpend veranderd. Jonathan Walker is een zeer rijke senator, die bezig is met z'n herverkiezing. January zit nu op een eliteschool en tegen Flynn heeft ze geklaagd over de sfeer daar en de leerlingen, die allemaal vreselijk snobistisch zijn.


In cursieve stukken leren we meer over de verhouding tussen January en Flynn. Flynn ontdekt dat January dingen over hem heeft verteld, die niet kloppen en er blijken meer leugens te zijn. Tegen Flynn heeft January gezegd dat ze het zo druk heeft en tegen anderen heeft ze gezegd dat Flynn zoveel beslag op haar legt.


Het boek geeft ook een minder fraai beeld van de Amerikaanse politiek, waarin het hele gezin van een politicus in de spotlights komt te staan en alles uitgebuit dient te worden, om het doel te bereiken, inclusief de verdwijning van een jong meisje, dat toevallig de stiefdochter van de politicus is. Het cynisme wordt wel zeer duidelijk getoond door Eddie, de campagneleider van Jonathan Walker. Die wil de verdwijning en de vermoedelijke dood van January, die hij overduidelijk als een risico voor de carrière van haar stiefvader zag, politiek uitbuiten, door een wetsvoorstel in te dienen voor hogere straffen voor misdrijven waar minderjarigen het slachtoffer van zijn. En als hij Flynn, die wel eens een joint rookt, er voor op kan laten draaien, is het allemaal nog beter. Dan kan Jonathan Walker ook gemakkelijker pleiten voor strengere drugswetten.


'Voor het laatst gezien' is duidelijk een boek voor jongeren van 15 jaar en ouder. Dat is al te zien aan het omslag en je merkt het ook aan het taalgebruik en de aandacht voor de ontluikende seksualiteit van de hoofdpersoon. Dat laatste speelt geen grote rol in het verhaal, maar er is wel aandacht voor.
Het volgende boek van de schrijver met de titel 'White rabbit' is al aangekondigd voor februari 2019 en ik ben heel benieuwd of dat boek net zo spannend is als 'Voor het laatst gezien'.


ISBN 978 90 00 36468 8 | Hardcover | 283 pagina’s | Van Goor Uitgeverij Unieboek Het Spectrum | november 2018
vertaald door Sandra Hessels

© Renate 24 november 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

vspace=Het juiste spoor
En de rest van ons wacht
Marieke Nijkamp & Corinne Duyvis


Marieke Nijkamp en Corinne Duyvis zijn goed bevriend in het dagelijks leven. Beiden schreven ze een spannend verhaal waarin de onderlinge relatie tussen jongeren behoorlijk op scherp komt te staan.


Marieke Nijkamp start met een verhaal Het juiste spoor dat begint op een Waddeneiland. Een groep vrienden is daar heen gegaan na het overlijden van een van hen, om te proberen hun leven weer op het juiste spoor te zetten. Dan verdwijnt de broer van de overledene, en eigenlijk wijst iedereen naar iedereen, al of niet hardop hebben ze allemaal een eigen mening over wat er gebeurd kan zijn. Maar er is er eentje die precies weet wat er is gebeurd…
Als ze naar huis reizen bevinden ze zich in een trein die ineens stilstaat in een verlaten landschap. Er zitten geen mensen meer in, het is akelig weer buiten en de jongelui raken steeds meer geagiteerd. Het verhaal zou zo uitgewerkt kunnen worden tot een thriller.


Corinne Duyvis levert een apocalyptisch verhaal - het is 2035 - getiteld En de rest van ons wacht dat in de ik-persoon is geschreven.
Een jong meisje zit met haar ouders en een heleboel onbekenden in een bunker het einde van de wereld af te wachten. Ze weten dat een komeet zal inslaan in Letland, waar zij toevallig vandaan komen. Yveta is gehandicapt, in haar lijf zitten allerlei technologische snufjes om haar overeind te houden. Maar ze kan zingen als een nachtegaal. Daar maakt ze gebruik van als de situatie in de bunker steeds slechter wordt, alleen wordt dat niet door iedereen in dank afgenomen. En dan valt de elektriciteit helemaal uit...


Beide verhalen lezen als een trein, en zijn een lekkere smaakmaker voor hetgeen deze schrijfster verder uit hun pen laten vloeien.


ISBN 9789402702330 | Hardcover | 104 pagina's | Harper Collins YA | september 2018 | Vanaf ca. 15 jaar

© Marjo, 17 november 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

De liefdesbrieven van Abelard & Lily
Laura Creedle


'De dag dat Abelard en ik de tussenwand vernielde had ik een toets Engels van vier uur.'


Deze openingszin geeft precies weer wat er met de ik (Lily) steeds opnieuw gebeurt. Als ze namelijk lang stil heeft gezeten móet ze bewegen en helemaal als er ineens wat over haar gezegd wordt in de klas en ze kan het niet verstaan. En dát gebeurde dus op de dag van de toets. 


'Ik moest weg, ook al had ik mijn moeder beloofd dat ik niet meer zou spijbelen, wat er ook zou gebeuren.
Ik stond op. Mijn voeten kozen voor de deur, maar een knarsend metaalachtig geluid hield me tegen.
Ik draaide me om.'


Het geluid komt van de harmonicawand waarmee de klaslokalen in tweeën zijn gedeeld. Het handvat gaat op en neer en Lily stapt er op af. Ze duwt en trekt... een knal... en de deur schuif twee meter open. Het mechanisme is gelijk kapot...  Lily Michaels-Ryan moet mee met Coach Neuwirth.  Hij zegt van alles tegen haar maar ze verstaat hem niet goed. Hij geeft haar een tadelier waarop haar ouders hun kantening moeten etten voordat ze kan bezugbo inne kas.  Ze wordt daarna naar de kamer van de conrector gestuurd.
Het probleem is dat Lily ADHD heeft en de laatste maand haar medicijnen niet heeft ingenomen. Ze vindt de bijwerkingen te lastig. Maar daardoor is ze wel weer veel rustelozer met alle gevolgen van dien.


Tot haar grote geluk ontdekt Lily in de wachtruimte bij de conrector dat daar Abelard Mitchel zit. Hij stond aan de andere kant van de vouwdeur. Ze kent hem al vanaf de kleuterschool. 'Hij heeft een milde vorm van autisme, of Asperger of zo.'[...] Voor zover ik wist was Abelard behoorlijk briljant,' vertelt Lily over hem. Het verschil tussen de twee is dat hij dingen wil repareren, niet vernielen, en dat laatste overkomt Lily altijd. Om haar heen gaat altijd alles onbedoeld kapot.
Al zittend in de wachtruimte, geeft Lily onverwacht Abelard een zoen. En daardoor verandert alles. De twee gigantische tegenpolen blijken een enorme aantrekkingskracht op elkaar te hebben.


We lezen hoe de twee kwetsbare mensen op hun eigen manier met elkaar omgaan. Ze begrijpen elkaar volkomen en vullen elkaar perfect aan. Zij is druk en chaotisch, hij is rustig en bedachtzaam. Zij is impulsief, zit vol plannen en hij volgt langzaam en voert zijn plannen uit. Maar wat Lily het meest prettige vindt is dat Abelard ook het - echt bestaande -  boek De brieven van Abélard en Heloïse  (en beroemd liefdespaar uit de Middeleeuwen) heeft gelezen. In dat boek staan de acht brieven die zij na een verboden liefde en verbanning naar een klooster aan elkaar schreven. Zowel Lily als Abelard kunnen de inhoud van het boek dromen en via de app (elke avond om exact 19.00 uur) communiceren ze met elkaar in fragmenten uit die brieven. Wat een verrassend en ontroerend effect heeft.


Lily weet al snel dat ze verder wil gaan met Abelard, zowel in lichamelijk opzicht als in haar verder leven. Ze worstelt ermee, want de altijd wat traag reagerende Abelard heeft moeite me lichamelijk contact, en zij, de spontane, drukke Lily, wil altijd alles voelen, aanraken. Ze moet zich beheersen wil ze hem niet afschrikken.  Bovendien wil ze hem,  net als Heloïse uit het boek, niet blokkeren in zijn groei. Ze weet dat hij zijn grote kennis moet gaan gebruiken, dat hij verder moet, hij is immers briljant! Ze wil hem niet afremmen in zijn keuzes. Toch weet ze dat hij ook niet zonder haar verder wil, en dat uit hij op een dag op een voor hem heel verrassende manier.


Naast dit tere liefdesverhaal is er nog een tweede lijn in het boek dat belangrijk is. Dat is het verhaal rond Lily's vader. De man die haar zo bij stond, die haar zo geholpen heeft om te leren omgaan met haar dyslexie, die haar eindeloos uit prachtige literaire werken voorlas (zoals de brieven van Abélard en Heloïse). Maar ook de man die plotseling vertrok, haar in de steek liet. Ze wil hem zien, bij hem wonen, weten hoe het met hem is... Maar mag ze wel naar hem toe? Haar moeder is er fel op tegen. Ze begrijpt dat niet.
Dankzij haar impulsieve aard ontdekt ze uiteindelijk iets over hem dat ze liever niet had geweten.


Ondertussen ondergaat Lily allerlei onderzoeken rond haar ADHD want ze komt steeds vaker in de problemen daardoor, en ze komt voor een erg zware keuze te staan. Als ze ja zegt, blijft ze dan nog wel Lily?


Het is een realistisch maar daardoor ook zo ontroerend verhaal. De schrijfster heeft duidelijk het verhaal van de Middeleeuwse Abélard en Heloïse als uitgangspunt genomen en deels gevolgd, wat een bijzonder effect geeft. Bovendien heeft ze de kracht én kwetsbaarheid van de twee jongeren perfect in woorden weten om te zetten, zonder sentimenteel te worden. Een boek dat je in één ruk uitleest en eigenlijk nog even bij je wilt houden om af en toe aan te raken, of over de kaft te strijken, omdat het zo mooi was...


Lees de eerste twee hoofdstukken van dit boek.


ISBN 9789025769635 | Paperback | 350 pagina's | Uitgeverij Gottmer | augustus 2018
Vertaald door Tjalling Bos | leeftijd 15+

© Dettie, 26 september 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Elanus
Ursula Poznanski

De zeventienjarige Jona Wolfram is als het ware gescout door de rector van de universiteit in Rothenheim. Hij mag komen studeren op deze elitaire universiteit. Jona is een wonderkind, maar zoals dat vaak het geval is: hij is wel uitermate intelligent, lost wiskundige sommen sneller op dan een rekenmachine, maar op het sociale vlak is hij niet zo handig. Hij is nogal wijsneuzig, probeert alles te beredeneren. Dat werkt niet echt en dat weet hij eigenlijk wel, maar hij is iemand die eerst doet en dan denkt. En dat vinden anderen niet echt prettig.


Zijn ouders hebben een gastgezin voor hem gevonden, de familie Helmreich, maar al doet Jona zijn uiterste best, echt soepel verloopt de omgang niet. Dat heeft deels te maken met zijn geheim: hij heeft een zelfgemaakte, computergestuurde drone, die hij Elanus noemt, naar de grijze wouw, een roofvogel. Met Elanus kan hij film- en geluidopnames maken.


Al snel ontdekt hij met behulp van Elanus dat mensen geheimzinnig doen en geheimen hebben. Dat maakt hem nieuwsgierig!
Een andere onhandige zet is een briefje met een dubieuze tekst, dat hij zomaar bij onbekenden in de tas stopt. Hij blijkt er precies de verkeerde personen voor uitgekozen te hebben! Ook Marlene heeft zo’n briefje gekregen, en op dat meisje is hij een beetje verliefd geworden. Hoe kan hij haar er van overtuigen dat hij het allemaal niet zo kwaad bedoelt?  Eigenlijk heeft Jona maar één  vriend: buurjongen Pascal, die hem wel wil helpen in ruil voor bijles. ‘Pascal is de enige die hij niets wijs hoeft te maken.’


Een professor pleegt zelfmoord en twee jongeren belanden in het ziekenhuis, is er verband tussen deze gebeurtenissen? Elanus ‘ziet’ dat iemand knoeit met een infuus, en dat er iemand midden in de nacht in het park graaft. En wat doen die mensen ’s nachts in de bouwput waar een onderzoeksinstituut gebouwd gaat worden? De ‘slechteriken’ zijn ook niet dom: ze spotten Elanus! Vanaf dat moment verkeert Jona in gevaar…


Jona is een personage dat voor jongeren herkenbaar is: al zal niet iedereen superslim zijn zoals hij, velen kunnen last hebben van onhandigheid zoals Jona. Zijn onzekerheid en zijn nieuwsgierigheid brengen hem in de problemen. Je wilt weten hoe hij daaruit gaat komen!


De Oostenrijkse Ursula Poznanski is bekend vanwege spannende thrillers als Saeculum en Vijf. Elanus gaat ook zeker hoge ogen gooien, het is een superspannend verhaal waarin de ontknoping pas op het laatst komt. Je blijft dus gespannen doorlezen!


ISBN 9789047710257 | paperback | 365 pagina's | Lemniscaat | juni 2018| Vanaf 15 jaar.
Vertaald uit het Duits door Esther Otten

© Marjo, 29 augustus 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER