Nieuwe jeugdboekrecensies 15+

altDromer
Saskia Maaskant


In een niet nader verklaarde toekomst worden jongeren als ze zestien worden ingedeeld in een bepaalde categorie. Ze zijn Dromer, Denker, of Doener. Zelfs kunnen ze Beslisser worden, maar dat zijn er maar weinig, want Beslissers zijn de heersers in het land. In de Citadel waar zij zetelen worden de mensen die weigeren, de twijfelaars en dissidenten opgesloten.


Dromer is de neef van een belangrijke Beslisser, en natuurlijk wil zijn oom niet dat hij een dromer wordt, zoals hij niet alleen zijn naam is, maar wat hij ook wil zijn. Een dromer is gericht op een leven vol kunstzinnige uitingen: schrijven, schilderen, de wereld mooi maken.


Dromer heeft gezien hoe zijn vader vermoord werd, en waar zijn moeder is, weet hij niet.  Hij herinnert zich hoe ze zei: ’Vergeet niet wie je bent, Dromer!’
Maar een Denker - manager of uitvinder - wil hij niet zijn, dus wordt hij opgesloten. Op de dag van de keuze ontmoet hij in de Citadel een meisje, dat hij niet zal vergeten. Dat is Mila. Ook zij is het niet eens met de beslissing, maar zij weet te ontkomen en vlucht naar een eiland.
Het is al druk daar, op dat eiland dat verborgen zit in de mist, maar dat niet zo geheim is als de bewoners wensen.
Als Dromer eveneens op het eiland terecht komt, met de hulp van doener – arbeiders en boeren - William, komen de gebeurtenissen in een stroomversnelling. De mensen op het eiland worden Durvers genoemd, zij durfden het zich te verzetten tegen de Raad van beslissers. Maar ze kunnen niet op het eiland blijven.


Een futuristische roman over vrijheid, in de traditie van Divergent en de Hunger Games. Actiesciencefiction heet dat.
Eerst maken we kennis met de personages. Dat gebeurt in een wisseling van vertellers: Dromer, Mila en William. Het thema, vrijheid, je eigen keuzes maken, is er een van alle tijden, dus ook al speelt dit boek in een hopelijk fictieve toekomst, dan kan je je nog afvragen wat je plek is in de wereld.
De indeling van hoofdstukken werkt naar een bepaald punt toe, naar een speciale dag, een speciaal uur zelfs. Ook zijn er flashbacks. Makkelijk is het boek dus niet, maar als je er eenmaal in zit blijf je vanzelf lezen: de hoofdstukken worden korter, de cliffhangers sleuren je mee in een razend tempo. En dan… blijven de open vragen. Onder andere hoe het zit met de liefde, want met z’n tweeën verliefd zijn op hetzelfde meisje, dat ook nog eens niet kan kiezen – tja, kiezen leer je niet in deze maatschappij! - is niet handig..
Niet zo vreemd dus dat dit boek aangekondigd wordt als een nieuwe serie.


Saskia Maaskant (Zierikzee, 1981) debuteerde in 2011 met de roman De Verteller van Beorga bij uitgeverij Davidsfonds (Antwerpen, België). Dit boek werd genomineerd voor de Zoute Zoen, de belangrijkste manuscriptenprijs voor een jeugdboek in het Nederlands taalgebied, en werd daarbij tweede. Haar tweede roman Kieuw werd genomineerd voor diverse prijzen in Nederland en Vlaanderen en won de Accolade voor het 'Beste Jeugdboek' (Zeeuwse Boekenprijs). Haar nieuwste, Dromer, wordt gelanceerd als het begin van een serie.


ISBN 9789059088030 | Paperback | 276 pagina's | Davidsfonds | augustus 2016
Leeftijd vanaf 15 jaar

© Marjo, 1 maart 2017

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

altMislukt
Iris Boter


Het boek begint met het verhaal van hoofdpersoon Loïs. Zij heeft zo snel zij kon haar ouderlijk huis verlaten, waar ze zich nooit echt geaccepteerd voelde. Het duurt even voor de lezer ontdekt wat er met haar aan de hand is, waardoor ze zich mislukt voelt. Deels komt dat door een gebeurtenis uit haar vroege jeugd, waar zij niets aan kon doen, en deels door hoe zij en haar ouders daarna het leven weer oppakten. Ze heeft een tijd in het ziekenhuis doorgebracht, en toen ze weer thuis kwam was er een nieuwe baby. Haar ouders hebben nooit doorgehad hoe dat voor de driejarige Loïs was: ze dacht dat ze vervangen werd. Met haar was immers iets mis, met haar nieuwe zusje niet.
Is er sprake van schuld? Tja, onbegrip, miscommunicatie, maar van schuld kun je niet echt spreken.


Niettemin heeft het Loïs uit huis gedreven, ze zit nu op de kunstacademie in de stad, waar ze ook een kamer heeft. Als ze uit die kamer moet, vindt ze gelukkig weer snel een andere woonruimte, bij de oudere mevrouw De Vogel. De kamer waar ze mag wonen is blijkbaar de kamer van een dochter. Ze mag er niets veranderen. Nu heeft ze weinig spullen, dus dat geeft niets, maar de huisregels zijn best streng: geen lawaai, zorgen dat niet te merken is dat ook zij de badkamer gebruikt en natuurlijk vooral geen herenbezoek! En dat is wat lastig, want Loïs heeft net Giel, een jongen die ze al jaren leuk vindt, opnieuw ontmoet. Hij blijkt ook op de kunstacademie te zitten. Hij doet architectuur, zij tekent. Maar doordat ze 'mislukt' is, zit ze nu met een groot dilemma: ze zou graag meer willen met Giel, maar ze durft hem niet toe te laten. En aangezien ze niet praat, begrijpt hij daar niets van.
Er is een ongelukkige val...

En dan verandert het verhaal volledig. Het lijkt wel alsof er ineens een ander boek begint! Het is ineens 1990, het meisje is helemaal anders. Hoewel: voor zichzelf is zij nog wel Loïs, maar ze bevindt zich in het lijf van een ander meisje, Emma, en iedereen denkt dan ook dat zij die Emma is. Wat is er aan de hand? Heeft ze ineens de herinneringen van dat andere meisje? Ligt ze in coma of zo? Maar als ze zichzelf knijpt doet dat gemeen zeer. Dus toch echt? Hoe kan dat?


Loïs wil maar een ding: terug naar wie ze was. Terug naar Giel. Maar dan ineens bedenkt ze dat ze in dit nieuwe leven er misschien voor kan zorgen dat ze niet ‘mislukt’ in haar volgende, of huidige leven…


Een eigenaardig verhaal, dat moge duidelijk zijn, en dat hindert niets, als er meer verband was geweest. De verandering is erg abrupt en daardoor ongeloofwaardig. Als Iris Boter voor een andere indeling had gekozen, met flashbacks misschien, of verhaallijnen naast elkaar, was het verhaal misschien echter overgekomen. De enige verbinding tussen de twee verhaallijnen, behalve het meisje zelf, is de kat in het huis van mevrouw Vogel die haar enthousiast verwelkomt, hetgeen volgens de hospita heel vreemd is. (daar klopt iets niet, de kat zou 17 jaar zijn, terwijl de duik in het verleden 25 jaar is). En wat ook vreemd is, is dat Loïs ineens prachtig piano kan spelen, en dat blijkt de gave van Emma te zijn.
Er is dus wel een poging gedaan om de verhalen aan elkaar te linken, maar helaas werkt het niet echt om er een geheel van te maken.
Dat je niettemin het boek uit wil lezen, is dan wel weer een goed teken!
Want je wil wel weten of de schrijfster het voor elkaar krijgt de dromen van het meisje uit te laten komen. Zal de nogal depressieve Loïs toch nog gelukkig worden? Of loopt dit allemaal verkeerd af...


Eigenlijk vind ik dat Iris Boter haar jonge lezers onderschat. Ik denk dat die best een wat ingewikkelder verhaalstructuur aankunnen!


ISBN 9789000347759 | Paperback | 265 pagina's | Uitgeverij Van Goor| augustus 2016
Leeftijd vanaf 15 jaar

© Marjo, 12 februari 2017

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

altBabel
Jan De Leeuw


Naomi, een vijftienjarig weesmeisje, heeft een baan gekregen in de toren van Babel. Dat is een enorm hoge toren (net geen 333 verdiepingen, wat de tegenstanders jammer vinden, dan hadden ze meer steun voor hun bewering gehad dat het duivels was), de Global Business Building, waar de bouwer helemaal bovenin woont, en de rest opgevuld wordt met alles wat je in je leven nodig hebt. Als je daar gaat werken heb je de buitenwereld niet meer nodig. Toch moet Naomi toch twee middagen in de maand vrij nemen. Dat ze er helemaal geen zin in had, geen vrije middag wilde, snap je pas laat in het verhaal.


Naomi is een sub, de laagste categorie werknemers. Zij poetst de toiletten en toont geen enkele ambitie. Niemand krijgt hoogte van dit stille ijverige meisje, maar op de een of andere manier trekt ze de aandacht van Lichtenstern, de raadsman van Abraham Babel. Alle meisjes vallen voor deze man, voor de macht die hij vertegenwoordigt, maar ook omdat hij een knappe man is. Naomi negeert hem. Is het daardoor dat als er in de hogere regionen een vervanger gezocht wordt, dat Lichtenstern haar uitkiest?
Het zal haar toekomst volledig veranderen. Ze leert een leeftijdgenootje kennen: Alice, de dochter van Babel. Bij een terroristische aanslag op de hele familie zijn eerder de ouders van Alice omgekomen. Babel mankeerde niets, Alice raakte verlamd.
Ook Alice raakt gefascineerd door de zwijgende Naomi, en voor ze het weet woont Naomi op de hoogste etages, en is ze gezelschapsdame van Alice.


Tegen die tijd beseft de lezer dat de hoofdpersoon geen gewoon vijftienjarig meisje is. Ze heeft een verborgen agenda. Maar zoals dat gaat: er ontwikkelt zich een soort vriendschap tussen de twee meisjes, waardoor Naomi keuzes zal moeten maken.
Lichtenstern is daarbij een niet te omzeilen factor, hij laat haar niet met rust.


Jan de Leeuw begint het boek met een schokkende proloog: een vrouw gooit haar kind door het raampje van een auto. Beiden zijn omgord met explosieven...
Het eigenlijke verhaal begint een periode na deze aanslag, waarbij aanvankelijk geen sprake meer is van aanslagen of andere vormen van onderdrukking. Of je moet de haast slaafse uitbuiting van werknemers als onderdrukking zien. Nou ja dat is het wel natuurlijk, maar de lezer verwacht iets anders. Het verhaal zit vol verwijzingen naar onder andere de aanslag op de Twin Towers, naar fanatisme en geloof. Een allegorie over de hedendaagse maatschappij, waarin we er niet al te best van af komen.
De vraag rijst al snel wie de slechterik in dit verhaal gaat worden...


Lijvige roman voor jongeren. Boeiend genoeg, want Jan De Leeuw is een goede schrijver, maar hij doet te weinig aan het uitleggen van een achtergrond om een duidelijk thema te verwoorden. En dan lijkt me een gemiste kans.

ISBN 9789462910539 | Hardcover | 496 pagina's | Uitgeverij de Eenhoorn | april 2015

© Marjo, 23 januari 2017

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

altHet eerste boek der dromen
Deel 1 uit de serie Silber

Kerstin Gier

Olivia Gertrude Silber - zeg maar Liv – 15 jaar oud, is net weer verhuisd, de zoveelste keer. Met hun trouwe nanny Lottie wonen Liv, haar moeder en zusje Mia (13 jaar) nu in Londen. Haar moeder heeft daar een man leren kennen, wiens huis groot genoeg is. Maar hij, Ernest, heeft ook twee kinderen: Grayson en Florence, een 18-jarige tweeling. De zusjes hebben natuurlijk niets te zeggen, dus ze passen zich maar weer aan. Liv ontdekt al snel dat ze het wel naar zin zal hebben.


Op school - De Frognal Academy -  leert zij de vrienden van Grayson kennen. Mooie, populaire jongens. Jasper, Henry, Arthur en Livs stiefbroer zullen een grote rol in haar leven gaan spelen. Maar het vreemde is, dat gebeurt niet alleen overdag, op school, maar ook ’s nachts, in haar dromen. En nog vreemder: het gebeurt regelmatig dat wat zij droomt ook gedroomd wordt door een of meer van de jongens! Voor ze precies door heeft wat hier aan de hand is, is Liv al tot over haar oren verwikkeld in geheimzinnige zaakjes. Wat willen de jongens van haar? Wie is Anabel en wat voert zij in haar schild?


In deze fantasy-achtige young adult gebeuren fascinerende dingen. Er zitten zeker griezelelementen is, maar dat verhindert niet dat het verhaal je meesleept, en dat je meer wilt. Natuurlijk is er ook een romantisch tintje en zijn de jongeren ook met serieuzere dingen bezig. Het schoolleven bijvoorbeeld. Daar is nog een geheim, een dat Mia koste wat kost wil oplossen: er verschijnt een schoolblog, dat ondertekend wordt door ene Secrecy. Hoe kan het dat die persoon zoveel weet? Wie is hij of zij?


Kerstin de Gier schreef eerder de fantasytrilogie ‘Eindeloos verliefd’. Ook al zo lekker om te lezen.


ISBN  9789020679311| paperback| 336 pagina's | Uitgeverij Blossom Books  | oktober 2015
Uit het Duits vertaald door Merel Leene Leeftijd vanaf 15 jaar

© Marjo, 4 januari 2017

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

hspace="15"Het hebzuchtgas
Jan Terlouw


Natuurlijk waren de leiders en inwoners van Tradicië gewaarschuwd voor de gevolgen van de klimaatverandering. President Stefan de Wolf greep, tot grote ergernis van de rest van de regering, elke kans aan om zijn zorgen te uiten. Als er niet dringend minder olie, kolen en gas zouden worden verstookt, zou het slecht met Tradicië aflopen. Ach, de woorden van de president waren niemand ontgaan, maar er werd geen actie ondernomen. Iedereen ging gewoon op dezelfde manier door met leven.


Door het overvloedige gebruik van fossiele brandstoffen kwam steeds meer kooldioxide in de lucht. De warmte van de zon kon hierdoor de aarde steeds minder goed verlaten. Omdat de aarde steeds warmer werd, begonnen de poolkappen te smelten. Door al het smeltwater werd de zeespiegel steeds hoger. Dat kon niet lang meer goed gaan.


Hadden de mensen van Tradicië dan niet door dat de zeespiegel steeg? Werd het land soms door een simpel volkje bewoond? Niets was minder waar. De bevolking van Tradicië was allesbehalve dom. Natuurlijk zagen ze het water stijgen. Braaf vervingen ze hun gloeilampen door spaarlampen en pakten ze wat vaker de fiets. Het was echter niet genoeg. Ze hadden er veel te lang op los geleefd en nu waren rigoureuze maatregelen nodig. Pas als er heel veel minder kooldioxide in de lucht zou komen, zouden de ijskappen weer kunnen bevriezen.


Op een dag was het raak. Orkaan Diana veroorzaakte een enorme vloedgolf die regelrecht op Hovarde, de hoofdstad van Tradicië, afstevende. Julia, de achttienjarige kleindochter van de president, was net aan haar eindexamen begonnen toen het water door de straten van de stad spoelde. Het stond al snel kniehoog en bleef maar stijgen. Er brak paniek uit en mensen vertrapten elkaar. Het water was gekomen en, ondanks alle waarschuwingen, was niemand erop voorbereid geweest. Julia overleefde de ramp maar dat gold beslist niet voor iedereen.


Een jaar later is Julia het voorval nog altijd niet vergeten. Grote delen van Tradicië zijn verloren gegaan maar verder is er weinig veranderd. Iedereen geeft elkaar de schuld van de ramp, waardoor niemand actie onderneemt. Door de ramp is Julia’s studie letterlijk in het water gevallen. Daar heeft de regering iets op bedacht. Eindexamenleerlingen kunnen hun diploma alsnog halen door een drie maanden durende stage succesvol af te ronden.


Julia gaat stagelopen bij het bedrijf Solide dat is gespecialiseerd in het winnen van olie, gas en kolen. Julia is verbaasd. Waarom heeft het bedrijf zich niet op andere vormen van energiewinning gericht? Dan ontdekt ze de schokkende waarheid. De directeur van Solide, meneer Bovenwoning, is verslaafd aan hebzuchtgas. Het gas wordt door stenen uitgewasemd en iedereen die het inademt, wordt steeds hebzuchtiger.


IJle lucht bevat een hogere concentratie hebzuchtgas. Directeuren die bovenin hoge kantoorgebouwen vertoeven, ademen enorme hoeveelheden in. Omdat ze zo hopeloos verslaafd zijn, doet alleen geld er nog toe. Julia beseft dat ze het milieu zullen blijven verpesten en verzint een briljant plan om ze af te laten kicken. Daarbij heeft ze de hulp van de kinderen van de directeuren nodig. Gelukkig beseffen ook zij dat hun toekomst op het spel staat. Wat volgt is een enorm leuk verhaal. Een sprookje voor alle leeftijden.


Voormalig fysicus en politicus Jan Terlouw schrijft al jaren (jeugd)boeken. Bekende boeken zijn bijvoorbeeld Oorlogswinter, Koning der Katoren en Briefgeheim. Zelfs was ik als kind helemaal weg van het boek Pjotr. Ik heb het keer op keer herlezen. Het zal je niet ontgaan zijn wat het onderwerp in Het hebzuchtgas is: het broeikaseffect. Het land Tradicië bestaat niet echt maar het lijkt verdacht veel op Nederland. Het onderwerp is serieus maar gelukkig heeft Jan Terlouw er geen zwaar verhaal van gemaakt. Ook met de nodige luchtigheid en een vleugje romantiek komt de boodschap goed over.


Op 30 november 2016 hield Jan Terlouw, 85 jaar oud, in De Wereld Draait Door een indrukwekkend een aangrijpend pleidooi over de veranderingen in de maatschappij die hij tijdens zijn leven heeft waargenomen. Hij heeft gemerkt dat het vertrouwen in elkaar is verdwenen. Ook uitte hij zijn zorgen over het milieu. De mensheid is tegenwoordig tot vrijwel alles in staat. Waarom richten we ons dan niet op milieuvriendelijke energiebronnen? Waarom gaan we dan toch maar door met al die milieuverwoestende olie, gas en kolen? Ik weet inmiddels het antwoord op deze vragen. Ook al lijkt hebzuchtgas een verzinsel, het bedrijfsleven is er hopeloos aan verslaafd. En zelf hebben we er ook iets te veel van ingeademd!


Het is tijd om af te kicken! Voor onszelf maar vooral voor de toekomstige generaties. Het hebzuchtgas zou op elke school én in elk kantoor verplicht gelezen moeten worden. En geloof me, dat is beslist geen straf!


ISBN 9789462970441 | hardcover | 222 pagina's | Uitgeverij De Kring | november 2016

© Annemarie, 16 december 2016

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Rauw
Yvonne Deinert


Hij zou dood moeten zijn. Hij en niet zijn broer Tim. Hadden ze maar nooit geruild. Was hij maar gewoon eerlijk tegen zijn vriendin Iris geweest. Maar nee, hij durfde Iris niet te vertellen dat hij per se naar de challenge op de sportschool wilde. Daar had hij immers acht weken keihard voor getraind. In plaats daarvan beloofde hij zijn mopperende vriendin met haar naar de bioscoop te gaan. Daarna haalde hij Tim over in zijn plaats met Iris op stap te gaan. Omdat hij een lafaard was, zat Tim op de bioscoopstoel die eigenlijk voor hem, Bram, bestemd was. Omdat hij Iris de waarheid niet durfde te vertellen, viel de geluidsbox op het hoofd van Tim en niet op het zijne. Hij had dood moeten zijn, niet Tim.


Bram heeft het moeilijk met het verlies van zijn broer. Tim en hij waren een eeneiige tweeling. Hoewel hun ouders hen altijd gestimuleerd hadden een eigen leven te leiden, voelt het toch of de helft van Bram verdwenen is. Zonder Tim is hij gewoonweg niet compleet. Daarnaast is het schuldgevoel overweldigend. Tim was nog maar negentien jaar oud. Hoewel niemand hem de schuld van het ongeluk geeft, blijft Bram zichzelf verwijten maken. De relatie met Iris is voorbij. Uiteraard is ze kwaad dat hij haar voorgelogen heeft. Het maakt niet uit. Bram wil Iris niet meer zien. Ze herinnert hem alleen maar aan de dag dat hij Tim verloor. Zijn ouders denken er echter anders over. Zij nodigen Iris steeds bij hen thuis uit omdat ze bij Tim was toen het ongeluk gebeurde.


Bram moet verder met zijn leven, maar hoe? Hij hoop dat hij wordt toegelaten op de sportacademie maar dan moet hij wel eerst voor zijn eindexamen slagen. Hoe moet hij alle examenstof in vredesnaam in zijn hoofd stampen? Daar is helemaal geen plek voor. Het immense schuldgevoel neemt alle plek in. Brams vrienden proberen hem te steunen maar ze weten niet goed wat ze moeten doen. Moeten ze Bram juist op sleeptouw nemen of hem met rust laten? Daarnaast gaat hun leven gewoon door. Brams bestaan is in duigen gevallen maar zijn vrienden zijn nog altijd vrolijke tieners die van gamen, stappen en een borreltje houden. Voor hun is het leven een groot feest. Voor Bram niet meer.


Bram probeert er het beste van te maken. Hij laat zich meeslepen, drinkt te veel en belandt zelfs zomaar met een onbekend meisje in bed. Tenminste, dat beweert zij. Bram kan zich tot zijn grote schaamte niks meer van die bewuste nacht herinneren. Wat heeft hij gedaan? Bram is helemaal niet zo. Tim wel, die had vriendinnen bij de vleet. Maar Bram is Tim niet. En toch ook weer wel. Het is allemaal zo verwarrend. Hoe moet Bram verder met zijn leven als de helft van zijn leven ontbreekt?


Gelukkig ontmoet hij Tien. Ze werkt in een cafeetje waar hij normaal gesproken nooit komt. Er komen nauwelijks jongeren, alleen wat stamgasten. Tien is van zijn leeftijd. Het café is van haar vader. Met haar kan hij eindelijk gewoon praten. Ze weet niet dat hij een broer had. Ze weet niet dat zijn hele leven in puin ligt. Als hij bij Tien is, voelt hij zich weer even een doodnormale tienerjongen. Toch zal hij haar de waarheid moeten vertellen. Bram vindt haar leuk en een vriendschap, of misschien zelfs een relatie, kan niet op leugens gebaseerd zijn. Bovendien is Tien nieuwsgierig naar zijn vrienden. Opnieuw heeft Bram het gevoel dat hij vastloopt. Hij wil Tien niet kwijt maar hij wil ook zo graag even het inktzwarte gevoel van het verlies van zich afschudden. Hij wil Bram zijn en niet Bram zonder Tim.


In Rauw vertelt Yvonne Deinert heel invoelend hoe verwarrend het is voor een tiener om zoiets vreselijks mee te maken. Natuurlijk zijn ook Brams ouders intens verdrietig. Ook hun verdriet komt aan bod maar in deze young adult-roman draait het vooral om Brams gevoelens. Het begin van het boek is een beetje verwarrend. Wat gebeurt er nu eigenlijk precies? Gelukkig wordt al snel duidelijk wat er aan de hand is.


De schrijfstijl van Yvonne Deinert is vrij eenvoudig en er staan veel dialogen in het boek. Het duurde even voor ik het personage Bram kon doorgronden. Het verhaal blijft lange tijd wat stijfjes maar uiteindelijk opent Bram toch zijn hart voor de lezer. Bram kan zijn emoties immers pas met de lezer delen op het moment dat hij ze zelf begrijpt. Uiteindelijk biedt het verhaal, samen met de smaakvolle cover, een mooi compleet geheel.


ISBN 9789491875298| hardcover | 137 pagina's | LetterRijn | november 2016
Vanaf 14/15 jaar

© Annemarie, 29 november 2016

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

altHet derde boek der dromen
Derde en laatste deel uit de serie Silber
Kerstin Gier


Bij de vorige delen - waarbij het aan te bevelen is die eerst te lezen - schreef ik: hoe leuk zou het zijn als je als dromer de macht had jezelf te veranderen in wat je maar wil?  Dat idee gaat toch wel een beetje wankelen als je dit derde deel leest. Er gebeuren namelijk heel akelige dingen als iemand zo machtig en sterk wordt dat hij (of zij) mensen ’s nachts bepaalde opdrachten kan geven die de dromer overdag uitvoert, alsof hij/zij slaapwandelt. En waarom? Wraak? Macht? Zeg het maar. Het kan ook nog zijn dat Anabel gelijk heeft en dat er een demon in het spel is.


Met Henry, het vriendje, Grayson en zowaar haar jonge zusje Mia moet Liv voorkomen dat de dingen danig uit de hand lopen. Dat is de hoofdopdracht: de dreiging uitschakelen.
Voor Liv persoonlijk is er nog het probleem Henry. Gaat het echt iets worden tussen hen, en hoe moet ze daar mee omgaan? Ze ontmoet hem ’s nacht, in de droomwereld, maar ook overdag, en soms gaat dat niet helemaal zoals ze gedacht had. En dan maakt ze een grote fout: ze liegt tegen hem. De twijfel slaat toe naarmate ze elkaar beter leren kennen: moet ze haar leugen opbiechten? Of proberen daar onder uit te komen? Het levert bizarre dromen op!


En dan is er nog de kwestie van de bruiloft. In deel twee heeft de moeder van Liv en Mia ja gezegd tegen Ernst bij wie ze al inwonen. Maar de moeder van Ernst is nogal een snob en zij wil een groots feest. Liv weet wel dat haar moeder daar helemaal geen zin in heeft, maar kunnen zij tegen ‘Moker’ zoals ze schoonmoeder noemen, op? 


En er gaat iets vreselijks gebeuren, wat het huishouden danig op zijn kop gaat zetten. Het zal gedaan zijn met de lekkere koekjes en taarten..
Het is dus helemaal niet gek dat Liv het allemaal niet meer zo ziet zitten. Nooit eens een fatsoenlijke nachtrust, en overdag al die heisa. En ze moet ook nog naar school, waar iedereen die ze ’s nachts ontmoet ook rondloopt.  En waar Secrecy, de geheimzinnige schrijver van het nieuwsblog van de school, steeds weer allerlei geheimen ontdekt.  


En dus moet er in dit derde en laatste deel heel wart afgerond worden, hetgeen Kerstin Gier prima doet. Zij schrijft vol humor en spanning zodat je haar de enkele losse eindjes vergeeft. Met deze combinatie van fantasy en chicklit is het wederom smullen geblazen!


ISBN 9789020679199 | Paperback | 304 pagina's | Uitgeverij Blossom Books | januari 2017
Vertaald uit het Engels door Merel Leene | Leeftijd vanaf 15 jaar

© Marjo, 22 februari 2017

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

alt Het tweede boek der dromen
Deel twee van de serie Silber
Kerstin Gier


Binnen een paar alinea’s ben je weer helemaal terug in de wereld van Liv, die in het eerste deel van deze serie met haar jongere zusje Mia en haar moeder ingetrokken is bij Ernest.
Hun moeder en Ernest hebben het goed samen, en waarom, denken ze, zouden hun kinderen het niet met elkaar kunnen vinden? Met Grayson, de ene helft van de zeventienjarige tweeling lukt het wel, maar Florence vindt net als haar grootmoeder, die de bijnaam Moker krijgt in dit boek, dat Liv en Mia indringers zijn. Net als hun moeder en de Duitse Lottie, die al jaren voor hen zorgt.


Eigenlijk heeft Liv in de wereld waarin ze wakker is het al druk genoeg. Op school heeft ze namelijk ook te maken met de tweeling, en met de vrienden van Grayson: Henry en Arthur. Liv is een beetje verliefd geworden op Henry. Hetgeen meteen breeduit wordt gemeten in het roddelblad van de school, geschreven door ene Secrecy. Zouden we er achter komen wie dat is? Hoe krijgt hij of zij zoveel informatie over iedereen?


Maar hoe druk ze het ook heeft: in haar dromen is het nog drukker! Ook daar loopt ze Grayson en zijn vrienden tegen het lijf. En ze ontmoet er iemand die erg goed is in de droomkunst. Liv wordt ook steeds beter. Ze moet wel, want niet alleen voor haar zelf dreigt er gevaar: ook haar zusje…
Maar vaak is ze onzeker wie nu eigenlijk aan haar kant staat en voor wie ze op haar hoede moet zijn. Zelfs van Henry is ze niet zeker.


Het is je reinste fantasy, al die avonturen in je dromen. Maar hoe leuk zou het zijn als je werkelijk deuren vond in je dromen, waardoor je in een gang komt, met nog meer deuren. Waar achter iedere deur een droom is van iemand anders. Deuren die al of niet op een speciale manier beveiligd worden. En hoe leuk zou het niet zijn als je als dromer de macht had jezelf te veranderen in wat je maar wil? En niet alleen jezelf, want tenslotte blijf je de baas over je eigen droom, dus ook de andere kun je veranderen. Als je de kracht hebt tenminste.


Jezelf bewust zijn van je dromen is al heel wat, maar er ook nog invloed op uit kunnen oefenen?Ik kan het niet.. maar daarom zijn de boeken van Kerstin Gier zo leuk: Liv en haar vrienden – en vijanden - kunnen het namelijk wel..
In de normale wereld is Liv een gewone tiener met normale tienerzorgen – school, thuissituatie en jongens. Een lekker boek voor jonge meiden dus.


ISBN 9789020679182 | Paperback | 352 pagina's | Blossom Books | november 2014
Vertaald uit het Duits door Merel Leene | Leeftijd vanaf 15 jaar

© Marjo, 31 januari 2017

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

altDe laatste ster
dl 3 De vijfde golf-trilogie
Rick Yancey


In het eerste en tweede deel hebben we kennis gemaakt met het groepje mensen – jongeren – dat de strijd aan zal gaan met de Anderen, de aliens die de aarde aanvallen. Hun moederschip hangt dreigend boven de aarde en zij infiltreren op een heel eigen manier de mensheid.


‘We hadden eeuwig tussen jullie in kunnen blijven leven. Verborgen, zonder ontdekt te worden. We hadden ons een leidende rol in jullie maatschappij kunnen toe-eigenen. We hadden onze kennis met jullie kunnen delen, jullie potentieel aanzienlijk kunnen verbeteren, jullie evolutie kunnen versnellen.’


Hadden... De aliens hebben voor een andere manier gekozen. Een soort Ark-van-Noach-manier. Wie dat verhaal kent, weet dat daarbij sprake is van uitverkorenen. De rest overleeft het niet. Of dat hier ook zo is, blijft lang onduidelijk. Niemand blijkt nog te vertrouwen. Wie heeft er nu eigenlijk de touwtjes in handen en wat gebeurt er als hij/zij daar aan trekt?


Cassie Sullivan, Ben Parish, het meisje dat Pepper genoemd wordt, en Evan Walker, de man die een van de Anderen is maar dat niet wil zijn, zij vertellen om beurten het verhaal, waarbij een verteller waarneemt voor Evan, waarschijnlijk omdat hij niet echt een menselijke mens is. En de enkele keer dat Sam het perspectief vormt is er ook een verteller aan het woord: Sam is pas zes.
Jongeren zijn ze nog, maar ze zijn in een razend tempo volwassen aan het worden. Niet alleen moeten ze voor zichzelf zorgen, Cassie bijvoorbeeld zet alles op alles om haar broertje Sam te beschermen. Ook het getraumatiseerde meisje Megan krijgt ieders aandacht. Zij zijn de kinderen. De toekomst, waar ze zelf ook nog graag deel van uit willen maken, maar die kans wordt kleiner en kleiner.


‘Echt gaaf dat menselijke wezens de aarde hebben veroverd, poëzie en wiskunde en de verbrandingsmotor hebben uitgevonden, hebben ontdekt dat tijd en ruimte relatief zijn, grote en kleine machines hebben gebouwd om ons voor stenen naar de maan te brengen of naar de McDonalds voor een aardbeien-bananenshake. Hartstikke cool dat we het atoom hebben gesplitst en de aarde internet en smartphones hebben gegeven, en, natuurlijk, de selfiestick.
Maar het prachtigste van alles, onze hoogste prestatie en het enige waarvoor ik zal bidden dat het altijd in onze herinnering zal voortleven, is het polyester vulmiddel en aan anatomisch gebrekkig, stripfiguurachtig ideaalbeeld van een van de meest angstaanjagende roofdieren uit de natuur, enkel en alleen om een kind te troosten.’


Prachtig toch, deze beschrijving!
En dan de onverwachte vondsten: Een priester en een oude kattenliefhebster met een speciale rol. Of de technologische snufjes. Maar vooral de levensvragen die de jongeren zich – zij het in een ietwat andere setting dan in de realiteit – moeten stellen, zij vormen de kern van het verhaal. Wat is er nu echt belangrijk in het leven? En kun je de ander ooit echt kennen?


Een ontwikkelingsroman in een sciencefictionsetting is het ook een verhaal over het Leven. Welk element is het belangrijkste in het aardse leven, wat vormt de kern van ons bestaan? Heeft Yancey gelijk met zijn antwoorden?


Natuurlijk wist ik het al: dit is een fantastische trilogie! Het derde deel, de apotheose, is nog fraaier dan ik al verwachtte. Meesterlijke wendingen, prachtige zinnen, en het verhaal is niet uit je hoofd te branden. Er zit geweld in, dat is onontkoombaar bij een verhaal als dit, maar het is gevoelvol, en er zit ook humor in. En romantiek.


Rick Yancey studeerde Engels in Chicago, sinds 2004 wijdt hij zich fulltime aan het schrijven. Hij woont met zijn vrouw en drie zoons in Florida.


ISBN 9789400507470  | paperback | 272 pagina's | Uitgeverij Bruna| juli 2016
Vertaald uit het Engels door Fanneke Cnossen | Leeftijd vanaf 15 jaar

© Marjo, 11 januari 2017

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

altDe jongen achter het masker
Greet Beukenkamp

Lang geleden, heel lang geleden, ongeveer 1333-1323 jaar voor onze jaartelling, leefde er een man in Egypte, die beroemder zou worden dan hij ooit had kunnen of durven dromen: Toetankhamon was – onder andere - zijn naam. Hij was een farao van de 18e Dynastie van het Oude Egypte.
Zijn vader was Achnaton. Wie zijn moeder was, is niet zeker. Zijn woonplaats vinden we heden ten dage terug in Armana, halverwege Thebe, in vroeger tijden hoofdstad van Opper-Egypte, en Memphis, toentertijd hoofdstad van Neder-Egypte.


Negen jaar oud was hij toen hij zijn vader Achnaton opvolgde. Deze had om de macht van de geestelijken in te perken een radicale wijziging doorgevoerd in het religieuze stelsel, dat vele goden omvatte: hij verordende dat er slechts een enkele god aanbeden mocht worden: Aton.
Toetankhamon stond vanwege zijn leeftijd onder invloed van oudere mannen, zoals vizier Eje en generaal Horemheb. En zij stelden opnieuw het polytheïsme (veelgodendom) in. Behalve met deze binnenlandse onrust had de farao ook te maken met oorlogen.Toetankhamon trouwde met zijn halfzus Anchesenamon. Zij kregen 2 dochters, die stierven vóórdat zij geboren werden.


Greet Beukenkamp heeft zich verdiept in het leven van deze beroemde farao en er een spannend verhaal van gemaakt. Waar geen feiten bekend zijn werd gefictionaliseerd, maar over het geheel genomen klopt het verhaal met hetgeen nu bekend is over Toetankhamon.


Het verhaal wordt verteld door voedster/verzorgster Maïa en begint met het bericht van zijn dood. Hij is dan 19 jaar oud. Terwijl de voorbereidingen voor zijn begrafenisplechtigheid in volle gang zijn, verplaatst Maïa haar zorgen naar zijn vrouw. Dat heeft ze ‘haar jongen’ immers beloofd. En als haar vermoeden juist is, dat hij niet per ongeluk is omgekomen, dan verkeert zijn vrouw ook in gevaar. Wie moet immers de farao opvolgen, die geen nakomelingen heeft? De weduwe Anchesenamon wenst niet te trouwen met de kandidaat die de machthebbers op het oog hebben, zodat ze haar leven niet zeker is. Maïa en de jonge vrouw moeten vluchten, geholpen door de geliefde van Maïa.


Dat is het omlijstende verhaal dat zich in het heden afspeelt. Maar het gaat natuurlijk vooral over die jongen achter het masker. Greet Beukenkamp laat Maïa in gedachten vaak lange gesprekken met Toet voeren, herkenbaar aan cursief gedrukte passages. En zo leren we de farao kennen.
Voor wie geïnteresseerd is in de geschiedenis zijn deze gesprekken vol informatie al genoeg, maar de omlijsting maakt het geheel wel spannender. En Greet Beukenkamp kan schrijven, ze sleept de lezer mee in haar verhaal vol avontuur en intriges. Boeiend verhaal!


Ter verduidelijking staat voor in het boek een kaart en de vermoedelijke stamboom. Ook is er een korte historische inleiding. Het boek is een hardcover uitgave, met een prachtige omslag.


Om nog even eventuele nieuwsgierigheid te bevredigen: (geplukt van Wikipedia)
‘Een recente schouwing van Toetanchamons skelet heeft uitgewezen dat hij 19 was toen hij stierf en ongeveer 1,68 m lang. Er zat 1 cm verschil tussen de lengte van zijn benen en hij had een ietwat scheve ruggengraat. Daarnaast had hij een klompvoet en miste een teen aan de andere voet. Hij liep met een stok, wat mede ondersteund wordt door de vondst van 170 stokken in zijn graf en het feit dat hij met stok wordt afgebeeld. Hij leed ook aan een ontsteking in zijn knie, veroorzaakt door een breuk. De breuk zou veroorzaakt kunnen zijn door een val van een strijdwagen, waarschijnlijk gedurende een jachtpartij, een geliefde bezigheid van de jonge farao. In 2009 heeft men de mummie gescand. Uit dit onderzoek is gebleken dat Toetanchamon naar alle waarschijnlijkheid gestorven is aan de gevolgen van de ontsteking in zijn knie, gecombineerd met malaria.’

Greet Beukenkamp (Haarlem, 7 augustus 1939) is een Nederlandse schrijfster.
In 1992 kwam haar eerste boek Een lange reis op korte pootjes uit en sindsdien heeft ze vrijwel elk jaar een boek uitgebracht.


ISBN  9789044827163 | Paperback | 440 pagina's | Uitgeverij Clavis | mei 2016
Leeftijd vanaf 15 jaar

© Marjo, 4 januari 2017

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

altHet hebzuchtgas
Jan Terlouw

'In de Bijbel staat: Eerder gaat een kameel door het oog van de naald dan dat een rijke ingaat in het koninkrijk der hemelen. En er is een volksrijmpje dat zegt: vijf en zes die geven niet, één en twee die kunnen niet, maar vier en drie die geven vrij.'


Het fictieve land, Tradicië, is overstroomd. Er was al jaren gewaarschuwd voor het stijgende waterpeil, men was al wel begonnen met het ophogen van de dijken. Te laat! Het watergeweld dat het land bedreigde toen de orkaan Diana zich ontwikkelde, was niet tegen te houden. Een stoomwals van water, twee of drie meter hoog, rolde over het land, en verzwolg alles wat in de weg stond. Elk levend wezen dat zich ter plekke bevond was reddeloos verloren.
Julia, op dat moment bezig met haar eindexamen, weet zich te redden door in de kerktoren te klimmen. Zij is de kleindochter van de president, Stefan de Wolf, die zich bezig houdt met het terugdringen van het broeikaseffect.


Na de ramp kan Julia alsnog haar examen halen door stage te lopen. Daarvoor gaat ze naar Solide, een bedrijf dat zich bezig houdt met het winnen en verwerken van olie en andere energiedragers. De directeur Alphons Bovenwoning nodigt haar uit op de bovenste verdieping waar hij werkt en woont. Haar stageopdracht is onderzoeken hoe mensen met afval omgaan, om te ontdekken hoe er nog zuiniger omgegaan kan worden met energie. Tijdens dat onderzoek ontdekt Julia dat Alphons Bovenwoning, net als de andere machtige en rijke directeuren in het land, behept zijn met het hebzuchtgas. Zij kunnen alleen maar denken aan geld, nog meer geld, nog meer macht. Dat moet veranderen, vindt Julia.
Samen met enkele andere jongeren verzint ze een plan om de directeuren van hun verslaving af te helpen.


Dit boek, in 2014 geschreven, zou het derde deel zijn in de Katoren-reeks. Maar er is weinig waardoor je het een vervolg kan noemen. Alleen het feit dat ze alle drie een fikse portie maatschappijkritiek bevatten, is niet genoeg.
Het eerste boek, Koning van Katoren dat in 1971 werd geschreven, vertelt het verhaal van Stach, een jongen die in het fictieve land Katoren zeven opdrachten moet vervullen voordat hij koning mag worden. In 2007 kwam er een vervolg op het boek, Zoektocht in Katoren. In dit verhaal belandt een herder, die gewoonlijk in afzondering op een berg woont, voor het eerst in zijn leven in de maatschappij.


In Het Hebzuchtgas is er geen sprake meer van een koning. Er is een president. De hoofdrolspelers zijn ouder. Het lijkt me een pittig boek voor de kinderen die na de eerder genoemde boeken dit boek zouden gaan lezen als derde deel.
Het is dus een goede keuze dat er op deze uitgave geen enkele verwijzing staat als zou het een derde deel zijn. ‘Een sprookje voor jong en oud’ staat er. En dat is het. Helaas.

'De klimaatcrisis is een glasheldere illustratie. Eigenlijk weet iedereen wat we zouden moeten doen. Ik zeg als natuurkundige: het probleem is simpel oplosbaar. Simpel. De zon schijnt iedere dag een enorme hoeveelheid energie op de aarde; 98 procent ervan gaat zo weer het heelal in. Het winnen van duurzame energie uit die overvloed is een peulenschil.'


Want al is dit de overtuiging van de nu vijfentachtigjarige Jan Terlouw, ik ben bang dat een boek als dit niet genoeg is om de verantwoordelijken van ons eigen land, dat immers ook voor een groot deel onder de waterspiegel ligt en onder zal stromen als het water blijft stijgen, wakker te schudden. Maar wie weet schudt het enkele - liefst meerdere - lezers wakker, want ook wij zijn verantwoordelijk...


Luister hier terug naar Jan Terlouw bij Vroege Vogels.


ISBN 9789462970441 | Hardcover | 224 pagina's | Uitgeverij De Kring | november 2016

© Marjo, 8 december 2016

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER