Boekenarchief C-D

Chris Cleave

http://www.chriscleave.com/

 

altLicht ontvlambaar
Chris Cleave


'Ja en het is net als elke andere oorlog. Heb je je ooit afgevraagd waarom een meisje als ik uit het East End bijna geen familie heeft? Dat zal ik je vertellen. Petra. De Eerste Wereldoorlog. De Tweede Wereldoorlog. De Falklandoorlog. De Eerste Golfoorlog. De Tweede Golfoorlog en de oorlog tegen de drugs. Kies maar want in elk van die oorlogen heb ik hele stukken van mijn familie verloren.'

‘Beste Osama’, zo begint dit verhaal, verteld door een eenvoudige huisvrouw, woonachtig in een eenvoudige buurt in Londen. Zij is getrouwd met een politieman, die bij de explosievenopruimingsdienst werkt. Samen hebben ze een zoontje, ‘ons jochie’.
Waarom schrijft ze een brief naar Osama Bin Laden?   


‘Ik ga schrijven zodat je naar mijn leven kunt kijken en kunt zien wat een jongetje eigenlijk is aan de hand van de vorm van het gat dat hij achterlaat. Ik wil dat je een gat in je hart voelt en het streelt met je handen en je vingers snijdt aan de scherpe randen. Ik ben een moeder Osama ik wil alleen maar dat je van m’n zoon houdt. Dat is toch hartstikke normaal?’

Het duurt niet lang voor we dat weten: haar man en zoontje zijn omgekomen bij een zelfmoordaanslag in het voetbalstadion, toen zij de wedstrijd Arsenal-Chelsea bezochten. De vrouw blijft alleen achter, ontroostbaar en ontredderd. Behalve het grote verdriet dat haar teistert is er ook een schuldgevoel: op het moment dat haar geliefden omkwamen, lag zij in bed met een overbuurman, die ze net tevoren opgepikt had in een bar. Dat is háár mankement: als ze bang is, als ze wacht op haar man wanneer die weer eens opgeroepen is voor een klus, is er maar één ding dat haar troost biedt en dat is een man.


De overbuurman, Jasper, is journalist, en als hij samen met de vrouw op de televisie ziet wat er gebeurt in het stadion, moet hij daar natuurlijk heen. Zij smeekt hem om haar mee te nemen, ze moet haar man zoeken en haar jochie vinden. Ter plekke ziet ze vreselijke dingen zonder dat ze hen vindt. Ze raakt gewond, vertrapt door wanhopige mensen, en belandt in het ziekenhuis. Jasper bezoekt haar, en wat zij helemaal niet wil – want hij heeft een relatie – hij wordt verliefd.
De vrouw wordt ontslagen, maar is duidelijk niet beter. Ze ziet haar zoon overal, en praat met hem.
Bepaalde daden en gebeurtenissen verlopen in haar hoofd anders dan in werkelijkheid:

‘Ze streelde met haar vingers over mijn wang en ik rilde. Toen liet ze haar hand vallen. Ik zag hem op de stoep vallen. Haar arm was afgescheurd onder de elleboog en het naakte bot piepte onder het opengereten vlees uit. Haar mooie bleke vingers vertrokken. Ik moest mijn ogen dicht- en weer opendoen voordat alles weer gewoon werd.’

Deze hallucinaties worden steeds erger, en leiden tot vervreemdende situaties. Als ze ook nog iets begint met Terence, de baas van haar man, wordt het leven vrij ingewikkeld. Vooral als hij haar de waarheid vertelt.


Dit alles en meer vertelt ze in haar open brief naar Osama. Een schokkend, ontroerend verhaal, dat je raakt tot in je hart. Toch is de toon van het verhaal niet zwart doordat de vrouw alles zelf vertelt op haar eigen droge manier; haar manier van reageren is, zoals Jasper dat zegt ’erg direct’.


Chris Cleave (1973) woont in Londen. Naast Licht ontvlambaar schreef hij ook het razend succesvolle Kleine Bij.

ISBN 9789044615708 |Paperback |240 pagina's |uitgeverij Prometheus |maart 2010
Vertaald uit het Engels door Dennis Keesmaat

© Marjo, 9 maart 2014

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

altGoud
Chris Cleave


Kate Argall en Zoe Castle zijn behalve elkaars concurrenten bij het wielrennen op de baan ook de beste vriendinnen. Kate is eeuwige tweede, waarschijnlijk doordat Zoë zich stuk bijt in het racen.
Want in het verleden van Zoë zit een groot verdriet, waarover ze nog met niemand gesproken heeft, behalve dan die ene keer dat ze zich heeft laten gaan en haar verhaal verteld heeft aan Kate. Daarmee weet de lezer evenwel nog niets en Kate zwijgt.
Het verhaal zwalkt van verleden naar heden en weer terug, en de dingen waar steeds naar gehint worden, komen pas verderop in het boek echt aan de orde.


Voorlopig weten we alleen dat de twee vrouwen zich aan het voorbereiden zijn voor de Olympische Spelen in Londen onder leiding van trainer-coach Tom, die er van overtuigd is dat als alle omstandigheden meewerken ook Kate een keer de gouden medaille kan veroveren. Kate heeft een relatie met Jack, ook baanrenner, met wie ze een dochter heeft, Sophie. Er speelt meer tussen de drie volwassenen dan we aanvankelijk door hebben, en daar is ook Sophie bij betrokken. Sophie is ernstig ziek, ze is al enkele keren behandeld voor leukemie, en alles leek goed te gaan, maar nu de Spelen er aan komen, is er een terugval, die het meisje overigens angstvallig probeert te verbergen voor haar ouders. En dan besluit het Olympisch Comité dat maar één baanwielrenster per land naar de Spelen in Londen mag worden afgevaardigd. Tom, die zoveel lief en leed met de meisjes heeft gedeeld, staat voor de onmogelijke keuze: wie moet hij afvaardigen? Het komt tot een laatste treffen, terwijl op de achtergrond Sophie vecht voor haar leven.


Het boek lijkt over sport - met name wielrennen - te gaan, over het winnen van Goud, en dat is natuurlijk ook wel zo, maar het is toch ook een boek dat heel goed gelezen kan worden door mensen die niets met sport hebben. De onderlinge relaties van de personages worden prachtig beschreven, met aan de ene kant de echte rivaliteit zoals die in de sport heerst, versus het gehakketak in Starwars, waar Sophie helemaal aan verslingerd is. De wereld van supergezonde mensen versus een doodziek kind. Een gevoelig verhaal over liefde en vriendschap; over moeilijke beslissingen en ja, over wielrennen. Er zijn natuurlijk wedstrijdbeschrijvingen, maar die gaan veel meer over hoe de vrouwen in de race staan dan over de race zelf, en zijn daarom zeer leesbaar. Daar draagt ook de stijl toe bij. Ik ken van Chris Cleave het boek ‘Kleine bij’ ook al zo’n mooi gevoelvol verhaal. In de vertaling is de stijl soms bijna poëtisch, dus ook een compliment aan de vertaler. Heel mooi verhaal!


ISBN  9789044620344 | paperback |344 pagina's | Uitgeverij Prometheus |mei 2012
Vertaald uit het Engels door Dennis Keesmaat

© Marjo, 15 februari  2014

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Kleine Bij
Chris Cleave



Bij ieder verslag probeer ik zo weinig mogelijk van het verhaal weg te geven, en dat was ik ook nu mijn plan. Na het dichtslaan van het boek las ik de achterflap en wat staat er?


'Op het moment dat je begint te lezen, wil je je vrienden erover vertellen. Maar vertel hun alsjeblieft niet waar dit boek over gaat. Door de magie van het boek komen ze het vanzelf te weten'
'


En zo is dat. Maar wat zet ik dan hier neer om toch een idee te hebben wat je gaat lezen? Ik geef niets weg als ik vertel dat het verhaal gaat over twee vrouwen, die elkaar ontmoet hebben op een strand in Nigeria, maar die - na die voor allebei traumatische dag - er van overtuigd waren dat ze elkaar nooit meer zouden zien. Het lot, een beetje geholpen door een van de twee, beslist anders. Na twee jaar zijn zien ze elkaar weer.
Het is een schokkend verhaal. Het besef dat het niet eens zo'n onplausibel verhaal is, grijpt je bij de strot, het ontroert, maar gelukkig is het ook een verhaal vol humor. Het thema is een ethische kwestie.
De hoofdpersoon, Kleine Bij, spreekt de lezer rechtstreeks toe, waardoor hetgeen ze te vertellen heeft nog indringender is. En dan is het ook nog mooi geschreven. Het is dus een boek dat je moet lezen!!


'Ik herinner me nog precies wanneer Engeland en ik één werden, wanneer zijn contouren zich aan de welvingen van mijn eigen lichaam hechtten, zijn glooiingen de mijne werden. Als meisje op een fietsritje over de landweggetjes van Surrey, in mijn katoenen jurk door de arme velden die papaverrood bloosden, zonder te trappen een onverwachte helling af rijden naar een koel, loofrijk heiligdom waar onder een brug van steen en hout een beekje stroomde. Tot stilstand komen met de remmen die piepen van het werk één roerloos moment uit de tijd te plukken. Mijn fiets neergooien in een scherp geurend kussen van fluitenkruid en wilde munt, en de steile oever af het heldere, koude water in glijden, waarbij mijn sandalen bruine modder uit de bedding omhoog deed wolken en de witvisjes weg schoten in de zwarte schaduwpoel onder de brug. Mijn gezicht het water duwen en de tijd die volkomen stilviel, me laven aan de schok van de kou. En dan opkijken en een vos zien.'


Isbn 978 90 446 1445 9 Paperback 279 pagina's | Uitgeverij Prometheus | juni 2009
Originele titel 'The other hand' Vertaald door Dennis Keesmaat

© Marjo, december 2009

Lees de reacties op het form en/of reageer, klik HIER