Julia Franck - De middagvrouw (samenleesboek decemb. 2008/jan. 2009)

In het najaar van 1945 vlucht een vrouw met haar zevenjarig zoontje voor de Russen naar het westen. Op een klein treinstation ergens in het oosten van Duitsland rusten ze uit. "Jij blijft hier wachten", zegt de vrouw tegen het kind. "Ik ben zo terug". Dat zijn de laatste woorden die Peter van zijn moeder hoort.

Lees verder, klik hier www.leestafel.info/julia-franck

Jeannette

Dat lijkt me een aangrijpend maar erg mooi boek Jeanette.

Het lijkt me net zoiets als De voorlezer, ergens wel begrip voor iemand hebben maar toch ook denken, hoe is het mogelijk dat iemand zoiets doet.

Dettie

Ja dat klopt Dettie. Ik moest tijdens het lezen ook denken aan De voorlezer van Schlink.

Het is inderdaad een heel aangrijpend boek! Je wordt als lezer heen en weer geslingerd in je gevoelens van sympathie en afkeer. Het gaat van "hoe kan iemand nu zoiets doen'' naar begrip en medelijden met Helene die in die moeilijke tijd in Duitsland opgroeide met een psychisch zieke joodse moeder en een afwezige vader, naar respect voor haar doorzettingsvermogen om verpleegster te worden, naar sympathie voor haar lieve aanstaande echtgenoot Carl, naar walging voor de rationele keuze van echtgenoot Wilhelm en onbegrip bij Helene's handelen op het station. Maar ondertussen ben je als lezer wel van de hoofdpersoon gaan houden!

Jeannette

o dear, o dear, daar gaan we weer, staat genoteerd Jeanette.

Dettie

die het boek nu gelijk al zou willen lezen...

Heel mooi verslag, Jeannette.

Het lijkt me een heel aangrijpend boek dat ik ooit wil lezen.

Tiba.

Ik ben er in bezig en het is érg mooi tot nu toe.

Dettie