Nieuwe boekrecensies

Sterrenregen
Jennifer Wright


Helen verloor haar derde baby op de trouwdag van mijn zus.
Ik had geprobeerd het aan Melissa te vertellen. Had geprobeerd haar te vertellen dat Helen zwanger was, dat de late aprilhemel te rijp was en – het voornaamste – dat trouwen sowieso al een ongelooflijk stom plan was. Maar zij zei dat ik niet zo gemeen moest doen en haar met haar jurk moest helpen. Haar jurk. Overal stof en dode gewassen, en het enige waar zij zich druk om maakte was of ze er wel mooi uitzag voor Henry.
Natuurlijk kleurde de hemel rond het middaguur zwart. Maar niet van de regen. Het kwam nooit meer door de regen.


Zo begint het boek Sterrenregen. Het eerste gedeelte van het verhaal speelt zich af in Oklahoma waar begin 20e eeuw een grote droogte heerst. Veel boeren kunnen daardoor het hoofd niet meer boven water houden en vertrekken uiteindelijk naar andere delen van Amerika.


Ook de familie Baile heeft het zwaar. Na het overlijden van moeder Baile zijn dochters Melissa en Kathryn erg op elkaar aangewezen. Melissa zorgt voor haar kleine, gehandicapte zusje en hun vader trouwt met Helen. Zodra Melissa echter met een rijke erfgenaam trouwt en in een andere stad gaat wonen, verandert het leven van de beide zussen totaal. Tegen de zin van Kathryn in, besluiten haar vader en Helen de boerderij, die grote verliezen lijdt, achter zich te laten en te vertrekken naar Indianapolis. Daar zal Kathryn ook geopereerd kunnen worden aan haar klompvoet.


De rauwe emoties die deze veranderingen teweegbrengen bij zowel Melissa als Kathryn worden door de schrijfster Jennifer Wright tot in details weergegeven. Confronterend en heftig. Als lezer word je meegezogen in de neerslachtige sfeer, maar altijd is er toch nog een klein vleugje hoop:.


Net als wij was dit land veranderd, bezaaid met littekens. Mooi viel het niet te noemen. Het was dor en droog en bezweek bijna onder de zon die maar niet wilde stoppen met schijnen en wolken die maar niet wilden openen. Het was een gewelddadige plek, vatbaar voor woede en wreed voor diegenen die hier niet thuishoorden. Maar voor hen die deze plek wel thuis noemden, was het vredig. Het was vredig, ondanks de ontberingen, ondanks alle verdriet, ondanks alle onzekerheid. En die vrede moedigde ons aan om vol te houden, om nog één keer te bidden, om de wonden van onze hebzucht te verbinden, in plaats van het land aan zijn lot over te laten.

 
De verhaallijnen van Melissa en Kathryn wisselen elkaar per hoofdstuk af. Omdat beide verhaallijnen in de ik-persoon worden verteld, is het fijn dat deze structuur er is.
De schrijfster weet verrassende wendingen in het verhaal aan te brengen, waardoor je als lezer het boek graag verder wilt lezen.


ISBN 978 90 297 3370 0 | NUR 302 | Paperback | 367 pagina’s | Uitgeverij KokBoekencentrum | januari 2023
Sterrenregen is vertaald door Gerda Lok-Bijzet.

© Els ten Voorde, 28 januari 2023

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Ik ga leven
Lale Gül


Jaren geleden las ik Brieven aan Simon C. van Gerard Reve en was diep onder de indruk van het boek. Reve schreef over zijn gedachten en gevoelens op een heel rechtstreekse manier. Zelf opgegroeid in een tijd waar zelden over gevoelens gepraat werd was het boek voor mij een openbaring.
En nu is er het boek van Lale Gül en ik ben opnieuw enorm geraakt door de openhartigheid van de schrijfster.


Lale Gül voert de jonge vrouw Büshra op als vertelster van het verhaal. - Maar het boek is duidelijk een autobiografische roman. -
Büshra schrijft over hoe het is om op te groeien als in Nederland geboren meisje/vrouw in een Turks conservatief gezin. Het contrast tussen het vrije Nederland en de benepen situatie thuis is enorm.


Büshra laveert tussen buiten en binnen. Buiten is ze de vrije meid, ze smokkelt kleren mee, ze maakt zich stiekem op, ze heeft al drie jaar stiekem een vriend, een Nederlandse Haagse jongen. Binnen is ze de vrouw die moet voldoen aan de normen en waarden thuis en dat houdt in dat ze niets mag, gewoon omdat ze vrouw is. Ze mag niet uit, ze mag geen vriend, ze moet een hoofddoek dragen, haar vader haalt haar op van haar werk. Kortom haar leven wordt afgeknepen, ze heeft geen leven.
Het contrast met het vrije leven van haar broer, die wel alles mag, inclusief wisselende vriendinnen, is veel te groot.


Büshra krijgt een beetje leven als ze bij haar oma gaat wonen. In de kleine flat bij haar ouders is namelijk, met het groter worden van haar zusje, helemaal weinig ruimte meer over.
Oma is veel makkelijker, laat haar veel meer vrij. Maar de controle blijft, moeder appt continue, wil weten waar Büshra is etc.
Het is een schrijnend verhaal. Het is heftig om te lezen hoe groot het verschil tussen vrouwen en mannen in de leefomgeving van BÜshra is.

Naast het verhaal is het vooral de manier waarop Lale Gühl het leven van Büshra verwoordt dat zo'n indruk maakt. Ze gebruikt rechtstreekse taal. Vooral de reis met haar klasgenoten naar Rome en de gesprekken die de jongeren onder elkaar voeren is openhartig en de taal die jongeren onderling voeren is expliciet. Ook de plagende obscene opmerkingen onderling zijn levensecht. In het boek wordt überhaupt geen enkel onderwerp uit de weg gegaan, elk taboe wordt doorbroken en dat is ongekend knap in taal omgezet.


Dat Lale Gül Nederlands heeft gestudeerd is ook duidelijk te merken. Ze gebruikt vaak woorden die niet alom bekend zijn, waardoor het verhaal, vooral in het begin, soms qua taalgebruik over de top lijkt. Later komt er meer evenwicht. Wel is duidelijk dat we te maken hebben met een zeer intelligente, strijdbare vrouw die in een heel eigen, bijzondere stijl laat zien wat haar strijd is geweest totdat ze uiteindelijk durft te kiezen... ze gaat eindelijk léven.


ISBN 9789044646870 | Paperback | 304 pagina's | Prometheus | 11 februari 2021

© Dettie, 24 januari 2023

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

De verdwenen meisjes van Willowbrook
Ellen Marie Wiseman

Aangrijpend, adembenemend, indringend en heel confronterend.
Zomaar een paar woorden die het verhaal dat geschreven wordt in De verdwenen meisjes van Willowbrook proberen samen te vatten. Wat heeft Ellen Marie Wiseman op een boeiende manier de intrieste geschiedenis van Willowbrook, de instelling voor kinderen met een beperking, weten weer te geven. Zoals zij in haar nawoord omschrijft: ‘Hoewel Willowbrook uiteindelijk werd gesloten, is de strijd voor gehandicaptenrechten nog steeds niet gestreden. Wat er in Willowbrook is gebeurd, moet ons eraan herinneren dat we de kwetsbaarsten onder ons meer moeten beschermen en dat elk persoon het recht heeft om te leren en te groeien en – nog belangrijker - om te worden behandeld met vriendelijkheid, respect en compassie.’


Het verhaal begint met het 16-jarige pubermeisje Sage, die onder niet al te fijne omstandigheden opgroeit bij haar stiefvader. Haar tweelingzusje Rosemary is 6 jaar geleden overleden en ook moeder leeft niet meer. Heel puur weet Wiseman de eenzaamheid van Sage te omschrijven, maar ook haar opstandigheid en haar dromen. Als Sage op een dag een gesprek van haar stiefvader opvangt waarin hij tegen een vriend vertelt dat Rosemary vermist wordt, gaat Sage de confrontatie met haar gewelddadige stiefvader aan. Dan hoort ze de onbegrijpelijke boodschap dat haar zusje nog leeft en opgesloten is in Willowbrook State School. Zonder er verder veel bij na te denken, besluit Sage op zoek te gaan naar haar eeneiige tweelingzusje. Eenmaal aangekomen bij Willowbrook blijkt dat niemand gelooft dat zij Sage is, maar zien ze haar allemaal als de vermiste Rosemary:


‘Wat doe je?’ zei ze, terwijl ze zich probeerde los te trekken. ‘Laat me los!’
De verpleger negeerde haar protest. In plaats daarvan hield hij haar nog steviger vast en leidde hij haar naar de deur achter in de wachtkamer. Hij kwam zo dichtbij dat zijn zure adem in haar gezicht sloeg. De man in het colbertje volgde hen. Ze zette zich schrap en probeerde zich los te trekken, maar de verpleger greep haar met twee handen beet en sleurde haar al duwend en slepend naar voren.

‘Stop hiermee!’ schreeuwde ze. ‘Je doet me pijn!’
‘Het komt allemaal goed, juffrouw Winters,’ zei de man in het colbertje. ‘Je bent nu weer terug en je bent hier veilig. Je woont hier, weet je nog?’
Paniek overweldigde de haar en perste de lucht uit haar longen.
‘Nee!’ riep ze, zich verzettend tegen de verpleger. ‘Ik ben Rosemary niet! Ik ben haar tweelingzus! Laat me los!’


Sage wordt opgesloten op de afdeling waarop Rosemary ook zat en maakt daar de meest afgrijselijkste dingen mee.


Ellen Marie Wiseman heeft haar boek gebaseerd op artikelen en boeken die gaan over de afschuwelijke omstandigheden in Willowbrook. De tragische geschiedenis werd begin jaren ‘70 wereldkundig gemaakt door een journalist en had grote gevolgen voor de meer dan 5000 bewoners die onder de meest erbarmelijke omstandigheden hun leven in deze instelling sleten.


Als je begint met het lezen van dit boek, kan je het niet meer wegleggen tot je het uitgelezen hebt!


ISBN 978 90 239 6143 7| NUR 302 | Paperback| 386 pagina’s | Uitgeverij Mozaïek| december 2022
De verdwenen meisjes van Willowbrook is vertaald door Tobya Jong.

© Els ten Voorde, 10 januari 2023

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

De champagne-dagboeken
Deel 2 Bubbels-trilogie
Ruud van Gessel


Je kan dit boek lezen als de roman, zoals die in het kort op de achterflap verteld wordt.
Amy Ester, een jonge Australische vrouw, erft een hoeve in de Champagnestreek. Ze heeft geld genoeg en kan het zich veroorloven: ze vertrekt naar Frankrijk met als doel de hoeve op te knappen en champagne te gaan produceren. Ook is ze op zoek naar haar joodse roots. En wie weet vindt ze er de liefde.


Natuurlijk is er tegenstand: haar buurvrouw, Bernice, eigenaresse van een eeuwenoud champagnehuis, en eveneens bulkend van het geld, heeft al heel lang een oogje op die boerderij, en vindt het simpel gezegd niet zo geslaagd dat deze indringer zich daar vestigt.
Deze ongeveer vijftigjarige vrouw is vrijgezel. Het voorbeeld van haar ouders heeft haar doen besluiten dat het zo moet blijven, maar toch is ze jaloers als de charmante Australische mannen aantrekt.

Een van hen is Jule, columnschrijver van de plaatselijke krant, ook al wat ouder, die zich met graagte opwerpt als tolk en gids voor de nieuwkomer.
Via deze schrijver lezen we over de Champagnestreek, over de geschiedenis en aloude gewoonten; over de rijkdom van enkelen, die erg machtig zijn.

Een andere insteek voor het verhaal komt met de wijnmaker die gesolliciteerd heeft naar de baan bij de jonge vrouw. Zij heeft namelijk zelf geen verstand van wijn. Deze jonge man komt uit Oekraïne, waardoor het heden met stevige pas zijn intrede doet in het verhaal, dat hierdoor niet alleen maar een lekker verhaaltje is.
Amy Ester, Bernice en Jule laten ons in eigen woorden hun verhalen horen. Een algemene verteller vertelt verhalen en sprookjes, onder meer uit Oekraïne, en rondt het verhaal af.


Is dit een feelgood verhaal? Zeker, zo kun je dat lezen. Maar met elementen die het nèt een beetje meer maken dan dat. En daarom is dit een fijn boek, net als het eerste deel in de Bubbels trilogie dat is: de prosecco-dagboeken, een verhaal dat zich afspeelde in Italië. De delen zijn los van elkaar te lezen.

Ruud van Gessel (1956) is cultuurhistoricus, die als regisseur zijn sporen al heeft verdiend. Hij schrijft en fotografeert voor glossy’s als Italië Magazine en Méditeranée. Zijn format All Children Sing is wereldwijd verkocht en voor zijn documentaires is hij meermalen onderscheiden. Hij heeft een groot netwerk in de mediawereld, wordt regelmatig gevraagd voor RTV en is juryvoorzitter van de Visser-Neerlandia Prijs voor Scenario.


ISBN 9789462972353 | Paperback | 256 pagina's | Uitgeverij de Kring | november 2022

© Marjo, 8 januari 2023

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Hine
Lotte Kok

Hine is op achtjarige leeftijd naar haar familie in Boveneind gestuurd, een godvrezende familie, althans voor de buitenwereld.
Bij de ooms en tantes in het kasteel waar haar moeder was opgegroeid, groeit nu ook Hine op, die tot dan toe met haar moeder in een hutje heeft gewoond in een afgelegen bos, ver van de bewoonde wereld, en ook zonder onderwijs. Wat een man was, wist ze niet, maar ze waren gelukkig, dacht Hine.
Waarom stuurde haar moeder haar weg? Waarom verdween zij?


Nu ze bij de ooms opgroeit, ontdekt ze snel genoeg wat een man is, en als ze veertien is, besluiten de tantes om ‘een baasje’ voor haar uit te zoeken. Ze wordt klaargemaakt:


'Een voor een werden mijn benen van de vloer af getrokken, ruw, als een paard wiens hoeven uitgekrabd moesten worden, en kreeg ik lange, wollen kousen aan, die boven mijn knieën werden vastgebonden met snijdend touw. Over mijn billen trokken ze een lange onderbroek, dan volgde het korset. Met z’n tweeën hingen ze aan de koorden; ik moest zo diep mogelijk uitademen, en dan trokken de vrouwen zo hard als ze konden, net zo lang tot mijn ribben bijna knapten, tot mijn borsten zo ver omhoog werden geduwd dat mijn huis bijna scheurde. In de rug van het korset zat een dikke houten lat, zodat ik enkel nog kon buigen als een schaar. Dan volgden de onderrok, van stijve zwarte stof, en schoenen met een te kleine neus en een dunne hak – waardoor zodra de dag vorderde mijn tenen gevoelloos werden en het leek of mijn enkels vol water waren gelopen.’

Maar zolang ze nog niet echt vrouw is, kan ze niet uitgehuwelijkt worden.
De pest breekt uit, Hine ziet hoe mensen wel het bos in gaan maar er niet meer uit komen. Dan hoort ze een stem, die uit de mist voor het raam lijkt te komen:

‘Hine. Je bent verloren geweest, maar nu ben je gevonden. De enige die van je houdt is in het bos. Je móet gaan.’


Als ze getuige is van een voorval waaruit ze concludeert dat je als vrouw misschien wel speciaal bent, maar toch nog steeds een soort hond, loopt ze weg. Naar het bos.
Maar wat dan? Hoe moet ze zich helemaal in haar eentje redden in dat donkere, onbekende bos…
En dan is er een man. Is hij slecht als andere mannen? Kan ze niet beter maken dat ze wegkomt?
Maar ze blijft, en is vervolgens jaren samen met Charon, de man die nog vreemder als ze al dacht… Hij houdt haar gevangen, maar al zal ze iedere dag terug moeten keren, ze vindt een manier om overdag te ontsnappen en ontmoet andere wezens. Allereerst zijn er de geesten, en dan is er Giacomo de egel. Willem, een dolende ridder met een donker plan.


Een magisch verhaal, waarin Hine moet dealen met het kwaad. Gaandeweg ontdek je als lezer hoe het zit. Zo ongeveer dan, want het blijft een magische vertelling. Het zou een moderne versie zijn van het laatmiddeleeuwse mirakelstuk Mariken van Nimwegen, maar verwacht niet eenzelfde soort verhaal. De overeenkomst zit in de diepere lagen, in de magie, en het symbolische. Net als Mariken neemt Hine het op tegen het kwaad, dat mensen er toe noopt om zichzelf om het leven te brengen. Ze wil de mensen helpen die zich in het bos begeven met de opzet om daar niet meer uit te komen.
Maar hoe help je depressieve mensen?


'Mensen proberen jou van alles te vertellen, over wie je bent, wat je moet doen, ga zo maar door. Maar de tragiek is dat niemand weet wie ze zelf zijn of wat ze moeten doen.’


Ook zoekt ze nog naar haar moeder, en naar de reden waarom die haar in de steek heeft gelaten.
Zoveel symboliek, filosofische overdenkingen om over te peinzen, zoveel verwijzingen, met vooral de strijd tegen het kwaad in de hoofdrol. En de rol van de vrouw..


Een boek om vaker te lezen en dan steeds nieuwe dingen te ontdekken.


Een prachtig verhaal met op de colofonpagina ook een telefoonnummer en een website waar je hulp kunt vragen als je te maken krijgt met zelfdoding en depressieve gedachten.
Het is geen vrolijk boek, maar wel een goed geschreven verhaal dat je tot nadenken stemt.

Lotte Kok (1996) debuteerde in 2018 met de roman Skydancer. Naast schrijfster is ze masterstudent Muziektheater aan het conservatorium in Arnhem. Verder heeft ze ooit aan de universiteit voor Humanistiek gestudeerd en deed ze ervaring op in de geestelijke gezondheidszorg.


ISBN 9789048866335 | Paperback | 304 pagina's | Uitgeverij Lebowski | oktober 2022

© Marjo, 27 december 2022

Lees de reacties op het forum, klik HIER

 

Engel en kinnari
Dido Michielsen


De Indo-Europese zusjes Louisa en Pauline zijn als jonge kinderen opgenomen in het gezin van Arnold en Lot, een Nederlands echtpaar met twee biologische, dus Nederlandse, zonen.
Aan de meisjes werd nooit verteld wie hun ouders waren. Tante Lot, een strenge vrouw die zich aan strikte regels hield, waakte er voor dat haar meer toegeeflijke echtgenoot ook zijn mond hield.
Louisa verlangde er haar leven lang voor het te weten: wie was haar moeder? Voor Pauline was het niet belangrijk.


Als zoals het in die tijd gebruikelijk was de meisjes al op jonge leeftijd – Louisa is dertien jaar oud! - uitgehuwelijkt worden, lijkt de kans om er achter te komen verkeken. Haar veel oudere echtgenoot blijkt gelukkig een zachtaardige man, maar van liefde is geen sprake.
Hij is Controleur 2e klas bij het Binnenlands bestuur, waardoor het gezin, inmiddels drie kinderen rijker verhuist naar Buitenzorg.
Daar woont haar vroegere vriendin Cato, dus Louisa verheugt zich op een hernieuwd contact.
Cato, een Indische meisje, is getrouwd met een Nederlander. Is dat de achterliggende reden waarom ze Louisa op afstand lijkt te houden? Of is er meer aan de hand?


Het leven in Nederlands-Indië werd bepaald door de Hollanders die de eilanden koloniseerden. Dat betekende in het begin uitbuiting en onderwerping van de plaatselijke bevolking. Ook al werd er later meer aandacht besteed aan hun maatschappelijke en persoonlijke ontwikkeling, het verschil bleef groot. Een van de thema’s in dit boek is dan ook rassendiscriminatie.   
Als Louisa een nieuwe buurvrouw krijgt en zij vriendschap sluit met deze Chinese vrouw wordt een ander aspect van dat rassenverschil duidelijk. Het was namelijk not-done voor hogere standen als Hollanders of Indo-Europezen om omgang te hebben met Chinezen.


Dat de afkomst van Louisa en haar een openbaar geheim was, is ook een teken van deze slavernij.
Hollanders namen inlandse vrouwen als bijzit, trouwen was uit den boze, dat gebeurde met Hollandse of Indo-Europese vrouwen, die de njai, de benaming van de bijzit, op de koop toe moest nemen. De moeder van de zussen was ongetwijfeld zo’n njai, een vrouw zonder rechtsbescherming, die blij mocht zijn dat haar kinderen dan in ieder geval de bescherming genoten van Hollanders.


Later zal Louisa ontdekken dat niet alleen zij zocht naar haar moeder, maar hun moeder ook naar haar en haar zus.
Hoewel het Louisa goed is gegaan in het leven, is de kern van het verhaal toch de onthechting. Niet weten wat je wortels zijn zit haar haar hele leven dwars. Op een eigen manier probeert ze haar leven zin te geven, tegen de normen van haar tijd en omgeving in, met steeds de vraag: wat overheerst? Haar Hollandse engelbloed of het Javaanse kinnari-element?

Dido Michielsen (1957) schreef in 2020 het bekroonde Lichter dan ik.  
Engel en kinnari is een zelfstandig te lezen vervolg. Het is het verhaal van haar overgrootmoeder.


ISBN 9789048859214 | Paperback | 256 pagina's | Uitgeverij Hollands Diep | oktober 2022

© Marjo, 25 januari 2023

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Alles wat ik vond op het strand
Cynan Jones


Hold is een visser in hart en nieren. Hij herkent elk geluid van de zee. Het schip en hij zijn één. "Hij kon alleen al met zijn lichaam voelen welke koers de boot voer." Het schoonmaken van de vis is een automatisme geworden. Hold treurt om zijn vriend Danny die drie jaar geleden overleden is, een vrouw Cara en zoon Jake achterlatend. Onderhuids voel je dat Hold zich enorm betrokken en aangetrokken voelt tot de vrouw, maar dat mag niet van hem. Wel heeft hij Danny een belofte gedaan:


'Ja tuurlijk. Ik ga verder met de verbouwing. Ik ga gewoon door.' [..]
Sindsdien had hij geld uitgegeven aan dingen voor het huis en het begon ergens op te lijken, stukje bij beetje."


Helaas wil de zus van Danny plotseling haar deel van het geld van het huis. Het huis was immers van hun grootmoeder geweest. Hold wil het behouden voor Cara en Jake, hij heeft immers die belofte gedaan, maar geld is er niet, dus het is het einde van het huis...


En dan gebeurt er op een nacht iets wonderlijks, iets wat de oplossing zou kunnen zijn. Hold kan onverwacht aan geld komen, héél veel geld komen. Maar dan moet hij wel goed zijn hoofd erbij houden, wel koel blijven, wel met alles wat eventueel gebeuren kan rekening houden...

In feite is het een eenvoudig verhaal maar Cynan Jones heeft met zijn beheerste woordgebruik en sfeerbeelden een verhaal weten neer te zetten dat je raakt. De verhouding tussen de vrouw en Hold is vertrouwelijk maar toch afstandelijk. De beelden die van het strand en de kliffen geschets woorden zijn zo sprekend dat het lijkt alsof je daar zelf loopt. Als Hold actie onderneemt om dat geld te bemachtigen is de spanning te snijden. Toch is het geen thriller. Het is wel een bevlogen, meeslepend, zeer invoelend verhaal dat nog lange tijd bij je blijft. Een klein maar indrukwekkend verhaal.


Cynan Jones is geboren in 1975 in de buurt van Aberaeron, Wales, waar hij woont en werkt. Eerder verschenen van hem De lange droogte, De burcht, Inham en De wetten van water. Hij stond op de long- en shortlist van talloze prijzen en won de Betty Trask Award in 2007, de Jerwood Fiction Uncovered Prize in 2014, de Wales Book of the Year Fiction Prize in 2015 en de bbc National Short Story Award in 2017.
Hij heeft, exclusief voor de Nederlandstalige lezer, een verbeterde, ingekorte versie van deze roman gemaakt. In zijn nawoord staat waarom hij dat deed.


ISBN 9789083262147 | Paperback | 108 pagina's | Uitgeverij Koppernik | 19 december 2022
Vertaald door Manon Smits

© Dettie, 13 januari 2023

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Schaduw en spotlicht
David Westling

We maken het waarschijnlijk allemaal mee, één keer of meerdere keren in ons leven staan we voor een keuze. En wat doen je dan? De keuze die je maakt zal namelijk beslissen over je verdere leven. Het leven lijkt een eigen verloop te hebben, het gaat almaar verder, iedere dag weer, je hebt geen keuze, denk je, tot dat ene moment. Er gebeurt iets, buiten jou om, en ineens kan je leven veranderen! Ten goede of ten kwade, dat is aan jou.


De hoofdpersonen in deze zeven verhalen maken allemaal zo’n moment mee.
In ‘Een magisch moment’ is Vince toch eigenlijk wel tevreden over zijn leven. Hij is medewerker in een speelhal, en ziet iedere dag wel kans om er iets leuks van te maken. Tot zijn baas besluit dat hij inwisselbaar is.


‘Scherven’ verhaalt over een vrouw die in een opwelling iets steelt. Natuurlijk komt ze daar niet mee weg, hoe had ze kunnen denken van wel? De gevolgen zijn onverwacht…


‘Afspraak met Judas’. Een jonge man heeft zijn vader nauwelijks gekend. Hij weet eigenlijk niet of hij er nog behoefte aan heeft de man te leren kennen, waarom zou hij? Hij heeft af en toe een kaart gehad met zijn verjaardag, verder kent hij hem niet. Maar dan staat op de derde kaart die hij in tien jaar kreeg een telefoonnummer, en tot zijn verbazing heeft zijn moeder daarop actie ondernomen. Moet hij nu die man gaan ontmoeten? Heeft hij daar wel behoefte aan?


Er is het verhaal over de twee jongens, elf jaar oud pas, die in ‘Het oog van de wereld’ dromen van een mooie toekomst als filmmaker of acteur. Ongewild en absoluut onverwacht zijn ze getuige van een moordpartij, die ze notabene op film hebben. Hoe moeten zij omgaan met de wrede wereld die dan op hen afkomt en die zo anders is dan de film die ze maakten?


Als in ‘Schaduw uit het verleden’ de hoofdpersoon wordt geconfronteerd met iets wat hij deed als overmoedige puber, overvalt de schaamte hem. Maar hij kan hier niets aan veranderen, het is gebeurd en ook nog zodanig dat iedereen die dat wil daar kennis van kan nemen. Ook zijn dochter…

In dit verhaal blijft de lezer in het ongewisse. Frustrerend, wat heeft die man nu eigenlijk gedaan?
Maar dat is dan ook niet waar David Westling over wil vertellen. Het gaat over het moment, over de confrontatie met de schaduw uit het nabije of wat verdere verleden, iets waar het leven nu een eigen draai aan zal geven tenzij ze ingrijpen. Of laten ingrijpen. Oftewel die stap in het spotlicht gaan zetten. Een bewuste stap in het ongewisse, ook het spotlicht kan in tijd en plaats veranderen.
Niet dat de precieze situatie herkenbaar is, maar wel het maken van een keuze.
Hoe ga je om met een bepaalde situatie waar je niet echt tevreden over bent, als de kans tot verandering geboden wordt?

David Westling wordt gefascineerd door de menselijke aard en psyche. Hij schrijft verhalen in uiteenlopende genres, hoewel hij zich ook toelegt op literaire fictie. Thema’s in Westlings werk zijn de zoektocht naar vrijheid en naar catharsis, het (nood)lot en de realiteit in haar vele verschijningsvormen. Publicaties: De Nachtwandelaar en andere verhalen (2014), Oldtimer (2015), De vreemdelinge en de oude premiejager (2021).


ISBN 9789463654753 | Paperback | 267 pagina's | Uitgeverij Elikser | november 2022

© Marjo, 8 januari 2023

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Het vonkenpaleis
Nadia Hashimi


Eind april 1978 komt er een einde aan het onbezorgde leven van de tienjarige Afghaanse Sitara. Haar vader is de rechterhand van de Afghaanse president, maar als de communisten een coup plegen vindt hij samen met zijn vrouw en zoontje de dood. Sitara is er getuige van en schrijfster Nadia Hashimi weet dit aangrijpend en gedetailleerd vast te leggen:


Zodra boba helemaal in de gang stond, was het alsof iemand eerst tegen zijn ene en daarna zijn andere schouder duwde. Het geluid van de schoten drong pas een seconde later tot me door, en ik keek toe terwijl het lichaam van mijn vader op de grond zakte als een lappenpop.
Onmiddellijk begreep ik dat hij dood was. Ik keek weer naar de geopende slaapkamerdeur en zag mijn moeder tegen de achterste muur van de kamer gedrukt staan, recht tegenover mij. We keken elkaar aan. Ik seinde naar mijn moeder dat ze zich moest verstoppen, op de vlucht moest slaan om  te ontsnappen aan het monster dat op het punt stond onze slaapkamer binnen te gaan.
De lucht was dicht als een onweerswolk.
Mijn moeder liet een treurig gekreun horen. Haar stem glipte de gang door, langs het lichaam van mijn vader, en kwam als een ademtocht tot rust in mijn oor. Moeder beschermde Faheem met haar lichaam, haar hand bedekte zijn ogen. Met haar hoofd scheef keek ze me aan, verlangend, liefhebbend, op het moment dat twee silhouetten in de deuropening stapten en zij begreep dat dit geen nacht van genade was.
Madar, probeerde ik te roepen, zoals kinderen en hoogbejaarden doen als zij oog in oog staan met het abrupte einde van de wereld. Als de hemel aan de voeten van een moeder ligt, welke hoop is er dan nog in haar afwezigheid?
Madar! Een roep om troost, een klaaglied.


Vanuit de ik-persoon volgen we de vlucht van Sitara uit het paleis, uit Afghanistan, op weg naar Amerika. De schrijfster blijft je vasthouden met haar boeiende en gedetailleerde verslaglegging van de gebeurtenissen en de emoties die Sitara daarbij ervaart. Er volgt een tijdssprong van 30 jaar waarin we Sitara opnieuw ontmoeten, maar nu als chirurg. Totaal onverwachts komt zij in aanraking met een patiënt die een belangrijke rol gespeeld heeft bij de vlucht van Sitara uit Afghanistan. Oude wonden worden opengereten en heel veel vragen komen weer naar boven. Wat gaat Sitara hiermee doen?


Van begin tot einde weet Nadia Hashimi je in haar greep te houden bij dit aangrijpende verhaal.


ISBN 978 90 239 6149 9 | NUR 331 | Paperback | 466 pagina’s | Uitgeverij Mozaïek | november 2022
Het vonkenpaleis is vertaald door Roeleke Meijer-Muilwijk.

© Els ten Voorde, 2 januari 2023

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Alfie - Kat onder de kerstboom
Rachel Wells

Je zou Alfie kunnen kennen, er zijn immers al zes boeken over deze kat verschenen! Maar voor wie niet weet wie Alfie is, even bijpraten: Alfie was een dakloze kat. Zijn baasje is overleden en er was niemand die voor hem zorgde. Hij zwierf rond op straat maar daar was hij niet veilig. Andere straatkatten waren veel brutaler en vaak ook agressief. Alfie besloot een straat uit te kiezen en alleen maar daar rond te lopen. Een soort van wonen dus.
Alleen moest hij ook daar wel voor zichzelf zorgen, want de bewoners van die straat zaten niet op hem te wachten.


Als je wil weten hoe Alfie de harten van de bewoners wist te bereiken, zou je de eerdere delen, vooral deel een ‘Kat over de drempel’  kunnen lezen.
Na een tijdje meldt zich een andere kat, de kleine George. Ook die avonturen kun je nalezen in een ander Alfie-boek ‘Kat voor de deur’.


En in dit zevende en laatste deel is kerstmis in aantocht.
Dat is een leuk feest, en ook de twee katten en hun vrienden zijn vast van plan er weer iets moois van te maken.
Als ze horen over een inzamelingsactie voor de daklozen (mensen welteverstaan) in de buurt, willen zij ook hun steentje bijdragen. Alfie heeft fantastische ideeën, maar hij kan natuurlijk niet praten!
Hoe moet hij het zijn baasjes duidelijk maken?

Als de voorbereidingen in volle gang zijn, ontdekken ze op een dag dat niet alle straatbewoners blij zijn met de actie. Wie is er bezig net sabotageacties?
En waarom doet iemand zoiets?


Alfie probeert iets te bedenken om de dader te ontmaskeren. Hij heeft gelukkig veel hulp, maar het is toch een moeilijke kwestie!

Rachel Wells is moeder, schrijfster en katten liefhebber. Ze woont samen met haar gezin en huisdieren in Devon. Ze werkte in de marketing, maar na de geboorte van haar kind begon ze met schrijven.


ISBN 9789402711257 | Paperback | 304 pagina's | Uitgeverij Haper Collins| oktober 2022
Vertaling uit het Engels door Jet Matla

© Marjo, 14 december 2022

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER