Dit is geen officieel verslag, maar ik wilde het toch even melden.
Dit is de flaptekst:
'Azmi, een Syrische jongen van 11, moet samen met zijn zusje Rasha (4) en zijn ouders Aleppo ontvluchten. Een groot deel van de stad is platgebombardeerd, een nieuw offensief is aangekondigd en dat zal op hun wijk gericht zijn. Het afscheid van de grootouders en de rest van de familie is moeilijk en verdrietig. Te voet trekken ze door de bergen van Turkije naar de oever van de Middellandse Zee. Van daar brengen mensensmokkelaars hen met een gammele boot naar Italië. Uiteindelijk belanden ze in Brussel in een asielzoekerscentrum en moeten ze wachten op een verblijfsvergunning. Ondertussen leren ze de taal en Azmi gaat naar school. Hier zijn ze veilig, maar of dat ook echt zo voelt?'
Het is een aangrijpend verhaal, verteld vanuit de jongen, die kampt met een enorm schuldgevoel. Hij kan het niet goed uiten, en wordt een baldadig joch. Dat is een belangrijke boodschap, want hoeveel van al die kinderen en jongeren die hier in Europa proberen een nieuw leven op te bouwen zitten niet met dezelfde soort frustraties?
Azmi vindt hulp, hopelijk al die anderen ook.