Do Van Ranst - Mon & Gies Canada is niet ver (8+)

[Dettie]

Een kinderboek rond twee oude mannetjes in een verzorgingshuis!

Zie http://www.leestafel.info/d-van-ranst

Dettie

[Marjo]

Geloof je meteen! Do van Ranst is ook al zo'n schrijver waar ik alles van wil lezen.

[Dettie]

Boek zit al in de doos-voor-Marjo

Dettie

[Renate]

Klinkt als een leuk boek.

[Annemarie]

Klinkt zeker leuk, hoewel ik het citaat wel behoorlijk zwartgallig vind hoor! (wel goed gevonden trouwens én treffend)

[Renate]

Zo zwartgallig vind ik het citaat niet, wel ontroerend.

[Annemarie]

Toen ik het voor de eerste keer las, vond ik het best negatief. Na een paar keer lezen, vind ik het eerder mooi. Maar zullen kinderen van een jaar of acht het ook echt snappen?

[Dettie]

Ja dat zullen ze zeker snappen, het citaat is natuurlijk uit zijn context gehaald en ik twijfelde ook even of ik dit citaat zou nemen, maar vond het wel mooi. Het geeft precies weer hoe Mon er tegenaan kijkt. Meestal op een positieve manier en soms is er even flink verdriet.

Mon vindt het juist fijn als hij aan Rietje denkt en soms is er die 'hond die zijn borst platdrukt' maar voor het merendeel is hij blij dat hij Rietje als vrouw gehad heeft en haalt mooie herinneringen aan haar op. Maar Gies wordt verdrietig als hij aan Sus denkt en vindt het moeilijk om met plezier aan haar te denken, die blijft een beetje in zijn verdriet hangen.

In de recensie staat ook dat dankzij Mon, Wolf en Bes het boek niet zwaar is. Bes verzint allemaal grappige dingen om samen met de bewoners te doen.
We leren ook allemaal aparte bewoners kennen, maar het is, net als de grappige plannen die Bes voor Gies bedacht heeft niet leuk om dat al te verraden. Maar het is eigenlijk een heel vrolijk boek over verdriet en soms is het een beetje ontroerend maar meestal opgewekt.

Dettie

[Annemarie]

Bedankt voor de toelichting, Dettie. Gelukkig past het citaat goed in de rest van de tekst. Een boek over verdriet vind ik goed. Verdriet hoort nu eenmaal bij het leven en ook jonge kinderen kunnen verdrietige dingen meemaken. Dan is het fijn dat ze door dit boek leren dat verdriet er mag en hoort te zijn maar dat er ook veel mooie momenten zijn die het leven toch de moeite waard maken.

[Dettie]

Even voor de duidelijkheid. De kinderen in het boek hebben geen verdriet, alleen Mon & Gies. Het boek laat zien wat er verdrietig is voor oudere mensen, in dit geval Mon en Gies (ze missen Rietje en Sus) en hoe verschillend ze ermee omgaan. Het geeft mogelijk inzicht in wat voor oudere mensen verdrietig kan zijn. Zodat kinderen beter begrijpen waarom oudere mensen soms wat stil zijn of spulletjes van hun vrouw of zus hebben staan.
Maar in feite is het een heel vrolijk, humoristisch boek.

Dettie

[Renate]

Ik denk dat er een verschil is tussen het verdriet van Mon en Gies. Mon mist z'n vrouw, die overleden is en die dus niet terug zal komen. Gies mist z'n zus, die niet dood is, maar te ver weg woont. Bij de dood van een geliefd persoon is er iets afgerond en kan je terugkijken. Bij iemand die buiten je bereik is, blijft er een andere leegte. Het leven van die persoon gaat door, maar je maakt er geen echt deel meer van uit.

[Dettie]

Het zit toch wat anders dan jij hier schetst Renate, maar ik verraad te veel als ik dat hier ga vertellen.

Dettie

[Marjo]

'Het is bijzonder dat een kinderboek begint met twee oude mannetjes in een verzorgingshuis en zij ook de hoofdpersonages blijven.' schrijf je. Het is een groot risico dat de schrijver neemt, want lezen kinderen wel verder? Het duurt namelijk wel even voor de kinderen opduiken. Ik vind ook dat ze te veel op de achtergrond blijven.

Het is echt een boek voor de betere lezer. Ik vind 8+ erg jong. Zoals Annemarie hierboven ook zegt en zij heeft niet eens het hele boek gelezen.
Maar los daarvan is het een mooi verhaal,met leuke tekeningen.

[Dettie]

Aaah ja, die leuke Mon en Gies. Ik weet nog dat ik het einde best verrassend vond.
Die kinderen doen natuurlijk ook lekker gek met hun bijzondere plannen. Waarom is 8+ te jong Marjo? Vanwege de afloop?

Dettie

[Marjo]

Ik vind dat het niet erg toegankelijk geschreven is. Juist hetgeen dit boek bijzonder maakt, dat het voor een groot deel beschreven wordt vanuit de oude man, maakt het moeilijk voor een kind om zich in te leven. Als je eenmaal in het verhaal zit is dat geen probleem, maar het begint met Mon. Ik ken mijn pappenheimers, ze haken snel af.
Maar ik ga het aanprijzen via een leraar, dat werkt beter.