Leestafel forum

Flaptekst: Ben Givens, een gepensioneerde hartchirurg die altijd gewaardeerd werd om zijn vaste hand, zijn precisie en zijn doorzettingsvermogen, krijgt te horen dat hij darmkanker heeft. Hij is vastbesloten de voorspelde lijdensweg niet af te wachten en trekt met zijn twee honden door het mythische Amerikaanse westen - verzengende woestijnen, gapende canyons, stoffige ranches en uitgestrekte boomgaarden - op weg naar zijn laatste jachtavontuur.

Het lot heeft echter iets anders voor Ben in petto.....
Tamelijk moeilijk Engels (voor mij), vanwege de vele uitgebreide natuurbeschrijvingen, jachttermen, appeloogstdetails, operatiehandelingen en -instrumenten en de Tweede Wereldoorlog met troepenbewegingen, materieel en wapentuig.
Het verhaal is echter goed te volgen, ook als je niet weet wat 'chukars' voor vogels zijn en wat voor soort soldatenkost 'spam' is.
Guterson geeft een mooi beeld van de wilde natuur in dit deel van Amerika (Washington, langs de Columbia rivier).
Qua inhoud vond ik het niet helemaal realistisch. De man trekt met zijn honden de wildernis in om zelfmoord te plegen, en zijn honden daar gewoon achter te laten. Zijn ene hond is oud. Die doe je sowieso zoiets niet aan. Bovendien heeft het beest iets als artrose, hij gaat steeds zitten, zodra dat kan. Ga je dan uren en uren met hem lopen? Zijn andere hond had zich misschien nog kunnen redden. Gelukkig is het niet aan de orde, omdat er van alles gebeurt dat de loop van het verhaal in een andere richting stuurt. Daarnaast luistert de jongste hond slecht. Lijkt me niet wenselijk voor een jachthond. Dat wat de honden betreft. Van andere zaken - gevechten, appeloogst, jacht - heb ik minder kaas gegeten, maar daar zal een kenner ook wel af en toe zijn wenkbrauwen fronsen.
Al met al is dit boek er een met mooi geschreven, lange uitweidingen en spannende stukken, dat je toch wel zodanig boeit dat je het uit wilt lezen.

Het klinkt boeiend, vooral vanwege de natuurbeschrijvingen. Wat de honden betreft begrijp ik dat je het niet realistisch vindt. Toch hoor/lees ik wel vaker dat mensen hun huisdieren mee de dood in nemen. Of dat het ze gewoon niet interesseert wat er na hun dood met ze gebeurt. Ik vind dat behoorlijk naar. Dat de jachthond niet goed luistert, is natuurlijk niet handig maar jachthonden worden vaak door hun neus afgeleid waardoor luisteren nog weleens een probleem is.

Ja, in dat geval begrijp ik het, maar deze hond wilde niet in de achterbak blijven zitten en hing over de achterbank heen. Baasje kon al rijdend zeggen wat ie wou, maar niks hoor. Dat was eigenlijk het begin van de mislukking van de onderneming. Dat eigenaren zelf voor de dood kiezen en hun huisdieren zomaar achterlaten komt zeker voor, maar het is bepaald wreed om ze in de bergen te droppen. Zie maar hoe je het redt. Misschien vindt iemand je wel en anders verhonger je maar. Dat kan ik me van een goede baas zoals deze niet voorstellen. Overigens wilde de hond ook al niet in de auto springen. Vreemd voor een hond die niets liever doet dan jagen en alle voorbereidingen feilloos herkent.

Mijn hond was ook een jachthond en hij luisterde echt voor geen meter. Als we hem in de auto geen tuigje om deden, sprong hij alle kanten op. Maar hij sprong altijd meteen in de auto (en ook in auto's van iedereen die een autodeur open had staan) want hij wist precies dat we dan iets leuks gingen doen.

Raar inderdaad dat deze hond niet mee wilde. En honden achterlaten hoort zeker niet bij iemand die als een heel goed baasje overkomt. Ik snap goed dat je een aantal zaken in het boek tegenstrijdig vond.

Het boek is ook in het Nederlands geschreven. Maar daar zal je die flaptekst wel van hebben overgenomen.
Ceders in de sneeuw vond ik erg mooi van hem. Bijna thrillerachtig. Ook daarin veel natuurbeschrijvingen overigens. Je voelde de kou van de sneeuw bijna.

Dettie

Ja dat klopt, daar heb ik de flaptekst vandaan. Het boek stond in de zwerfbibliotheek bij onze AH. (Wat een ellende, alle diepvries smelt, terwijl je staat te snuffelen... ) en ik ken Guterson ook van Ceders in de sneeuw. Kon ik niet laten staan dus.
Inderdaad heel beeldend geschreven, hetgeen met de operatie en de oorlog niet zo'n voordeel is. Maar goed dat ik het niet letterlijk begreep, haha!

Haha ja, die stukken sla ik dan snel over. Brrr.

Dettie

Voortaan eerst snuffelen en dan boodschappen doen.

Dat is lastig, omdat de winkel zó is ingericht dat je er het gemakkelijkst komt als je langs de kassa bent geweest. Het kan wel, maar dan moet je met je nog lege kar tegen de richting in, dwars door het tegemoetkomend verkeer met volle karren door de smalle doorgang. Niet erg handig. Dus als je in de krant leest: "Winkelende huisvrouwen slaags in een Bredase AH-winkel", dan weet je wat er gebeurd is!

Eerst snuffelen en dan een karretje pakken?

Anders is de AH in Breda toch wel onhandig ingedeeld.

Bij ons staat de geldautomaat vlak bij de kassa's en ik haal meestal eerst even geld uit de automaat, voor ik een karretje pak.

De karretjes staan buiten en een eindje van de deur. We hebben blijkbaar een onhandige winkel....

Ik ken dat verschijnsel. Dat is bij ons bij de Lidl (sowieso een onhandige winkel) en de Plus het geval.