altZeven minuten na middernacht
(opzet en personages Siobhan Dowd)


De dertienjarige Conor maakt zelf zijn ontbijt klaar, zet het vuilnis buiten en doet de was in de wasmachine. Zijn moeder is te moe. Ze is altijd moe en ligt vaak op bed. Conor wil helemaal geen voorbeeldige zoon zijn. Hij wil niet ontzien worden door de leraren op school en genegeerd worden door zijn leeftijdsgenoten. Hij lijkt soms wel onzichtbaar. En wat Conor al helemaal niet wil is dat zijn moeder na een behandeling heel erg moet overgeven. Hij vindt het naar dat haar hoofd kaal is. Zijn moeder verzekert hem keer op keer dat alles goed zal komen. Dat ze de kanker zal overwinnen. Toch is Conor bang want hij wil haar niet verliezen. Hij laat zijn angst niet blijken en steunt zijn moeder in haar optimisme.


Conor maakt zich zorgen en ’s-nachts slaapt hij slecht door een terugkerende nachtmerrie. De droom is afschuwelijk en Conor durft er met niemand over te praten. Vaak ligt hij na een nachtmerrie wakker en dat is ook het geval wanneer het monster hem voor het eerst een bezoekje brengt.

Zeven minuten na middernacht hoort hij zijn naam roepen. De onbekende stem lijkt van buiten te komen. Gedreven door een mengeling van angst en nieuwsgierigheid loopt Conor naar het raam. Hij ziet de grote taxusboom die op de begraafplaats naast de kerk staat. Maar…de boom staat niet langer op zijn plek en bevindt zich nu in de achtertuin van Conor. Conor kijkt nog eens goed en ziet dat de boom een enorm monster is. Conor zou doodsbang moeten zijn maar tot zijn eigen verbazing én dat van het monster, is hij dat niet. Conor wordt al volledig in beslag genomen door een andere angst.

De volgende ochtend ligt zijn kamer vol taxusnaalden. Vreemd want de ontmoeting met het monster was immers maar een nachtmerrie. Wat kan het anders zijn geweest? Na die nacht keert het monster regelmatig terug. Het monster vertelt Conor drie verhalen. Het vierde verhaal zal Conor moeten gaan vertellen maar dat is Conor niet van plan. Het monster wil dat hij hem uiteindelijk over zijn nachtmerrie vertelt en dat wil Conor niet. Dat kán hij niet. De nachtmerrie is te afschuwelijk.

De oma van Conor is minder positief over de toekomst. Ze zegt soms dat Conor later bij haar zal komen wonen en dan wordt Conor heel boos. Zijn oma is een erg keurige dame met een chique huis waar hij zich niet thuis voelt. En waarom zou Conor bij zijn oma gaan wonen? Hij kan toch gewoon bij zijn moeder blijven? Ze wordt weer beter. Heus. Oma doet net alsof…alsof…Conor wil er niet over nadenken.

De uitgever stuurde mij samen met dit boek een pakje papieren zakdoeken toe en bleek daarmee over een vooruitziende blik te beschikken. Want tranen kwamen er. Het lezen van Zeven minuten van middernacht is een heel intense en emotionele ervaring. Het monster bezoekt Conor met een reden. De drie verhalen dienen om Conor zijn angsten onder ogen te laten zien en om hem te leren loslaten. Maar Conor is er niet klaar voor. Hij is er niet klaar voor om afscheid van zijn moeder te nemen. Hoe kan hij daar ooit klaar voor zijn?


Zeven minuten na middernacht
zou in eerste instantie geschreven worden door jeugdboekenschrijfster Siobhan Dowd. Ze had de personages al uitgedacht evenals de opzet van het verhaal maar ze stierf aan kanker voordat ze het boek kon schrijven. Auteur Patrick Ness heeft het verhaal vervolgens uitgewerkt maar heeft er wel zijn eigen draai aan gegeven en tijdens het schrijven borrelden er nieuwe ideeën bij hem op. Het resultaat is een adembenemend mooi boek. Een boek waarin je zo langzaam mogelijk probeert te lezen omdat je er nog niet klaar voor bent om op de laatste bladzijde te belanden. Een boek ook dat je keer op keer opnieuw kunt lezen. Het boek is rijkelijk geïllustreerd door Jim Kay. De illustraties zijn in zwart-wit uitgevoerd en hebben iets dreigends wat perfect bij het verhaal past.

Zeven minuten na middernacht is een onvergetelijk mooi verhaal voor zowel jongeren als volwassenen. Een boek om te koesteren.

ISBN 9789044526332 | hardcover | 215 pagina’s | Uitgeverij De Geus| oktober 2013
Vertaald door Manon Smits | Met illustraties van Jim Kay

© Annemarie, 17 oktober 2013

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER