jeugd 10-12 jaar

Het meisje en de soldaat
prenten: Ann de Bode
tekst: Aline Sax


Schrijven is schrappen, show don't tell, zijn de adviezen die veelal aan schrijvers gegeven worden. Het is Aline Sax wonderwel gelukt.
In bijna poëtische, verstilde taal vertelt ze over het blinde meisje dat met haar moeder en tante in een herberg woont. Buiten is het mooi weer, eindelijk is hij er, die eerste zonnige voorjaarsdag.


Het meisje schuift haar stoel naar achter en staat op. Ze wil niet binnenblijven met dit mooie weer. Door de keukendeur loopt ze naar buiten. Zelfs het hout van de deur is al opgewarmd door de lentezon. [...]
Het meisje steekt de weg over. Met vaste pas loopt ze naar het houten bankje dat recht tegenover de herberg staat. Het is haar bankje. Hier kan ze uren zitten.[...] Zeventien stappen. Het meisje strekt haar handen en inderdaad, daar is het bankje. Ze gaat helemaal tegen de leuning zitten. En dan merkt ze het.

Er zit nog iemand op het bankje, Een soldaat. Hij ruikt naar zweet en modder en bloed. Zoals alle soldaten. Maar daaronder, heel diep, noch amper merkbaar, ruikt ze een andere geur. Een geur die zie niet kent. Ze snuift diep. Een warme geur zoals van gebrande noten. Maar noten die ze nog nooit geroken heeft.


De soldaat komt terug van het front, uit de loopgraven. De Eerste Wereldoorlog woedt in alle hevigheid. De soldaten moeten zes dagen op en mogen drie dagen af.

Aanvankelijk zijn het meisje en de soldaat stil, zeggen niets tegen elkaar. Maar de soldaat komt telkens terug en langzamerhand ontstaat er een band. Hij vertelt haar over zijn leven in Afrika, over zijn vrouw en zoontje. Het meisje luistert en vertelt over haar papa die ze zo mist. Ook hij zit ergens aan het front.

Het meisje wacht trouw elke dag dat 'haar' soldaat vrij is op zijn komst. Maar op een dag komt hij niet, ze wacht en wacht en wacht en dat terwijl ze samen met mama een brood voor hem gebakken heeft. Ook de volgende dag komt de soldaat niet en het meisje staat op, gaat de weg op, het brood onder haar arm, en loopt richting het front, ze móet hem vinden.

Het verhaal van het onschuldige, zonnige, kleine meisje is op wit papier afgedrukt. Maar ook de soldaat doet zijn verhaal, aanvankelijk over dezelfde situatie, maar zijn verhaal is op donker papier afgedrukt. Er is niets vrolijks aan een oorlog... Helemaal niet als hij niet meer naar het bankje met het meisje kan.

Het weinige wat er gezegd wordt, de korte zinnen, het mooie taalgebruik maken van het boekje een klein juweeltje.  Door het boek heen staan sobere zwart-wit prenten, die op een subtiele, ingetogen manier een impressie geven van de oorlog die gaande is. 
Het boekje is voor kinderen vanaf 10 jaar maar ook volwassenen zullen zeker geraakt worden door dit kleine meesterwerkje.


ISBN 9789058388421 | Hardcover | NUR 283 | 85 pagina's | Uitgeverij De Eenhoorn |  april 2013
Afmeting 13,8 x 19 cm | Leeftijd 10+

© Dettie, 28 juli 2016

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER